Robin Beck (verdere introductie lijkt mij inmiddels overbodig) is een productieve dame geworden sinds ze in 2007 met het album Living On A Dream haar terugkeer vierde op het internationale muziekpodium. Elke twee jaar verschijnt er tegenwoordig een cd van haar, en ik moet zeggen dat ze elke keer weer verrassend uit de hoek komt en zich weet te verbeteren. Met haar zangcapaciteiten heeft ze mij al overtuigd en hoort zij in één adem genoemd te worden met vocalisten zoals Ann Wilson en Lana Lane.

Voor dit album werd voornamelijk gebruik gemaakt van externe schrijvers en dat staat normaal gesproken borg voor vernieuwing en afwisseling. Haar vorige album, het geweldige The Great Escape, stond vol van zowel gevoelige als flink rockende nummers in de oudere AOR-traditie. Bij het openingsnummer Wrecking Ball op deze nieuwe schijf staat de vernieuwing meteen als een huis. Een modern aanhorend poprocknummer in eerste instantie met ingehouden coupletten maar bij het refrein gaat Robin volledig los. Wat een bereik heeft deze dame toch. Als er al een single met radiopotentie gekozen zou moeten worden wist ik het nu al wel. Ain't That Just Like Love is een cover van -inmiddels dikke vriendin- Fiona Flanagan en klinkt ook echt als een eighties-song waar de tekstuele verliefdheid van af druipt.

Op zoek naar de meest verrassende songs komen we de moderne hitparaderockers Catfight en Check Your Attitude tegen die qua stijl geplaatst kunnen worden in de hoek van onder andere Kelly Clarkson: brutaal, aanstekelijk en inderdaad anders dat we van Robin gewend zijn. Maar ook zeker de ballad Burning Me Down mag er zijn. Een echt familienummer, waarin echtgenoot en producer James Christian in duet gaat met zijn echtgenote en dochterlief Liv in de backing vocals haar bijdrage levert. Met Perfect Storm, geschreven door Robin, Charlie Mason en House of Lords gitarist Jimi Bell, gaat het gas er weer op en kruipt de muziekstijl weer op richting het verleden. Dan gebeurt er iets dat ik niet had verwacht. Robin zingt de coupletten van het prachtige en gevoelige I Swear The Night met het middenbereik van haar stem. Dat is niet alleen verrassend maar het klinkt op de een of andere manier vrouwelijker, minder 'bitchy'. Daarmee laat Robin een voor mij nieuwe kant van zichzelf zien die ik graag vaker zou willen horen.

Met de nieuwe catchy weg die Robin inslaat op dit album is het ouderwetse rockgehalte van haar muziek iets op de achtergrond geraakt en proef ik een handreiking naar de modernere, commerciële kant van de poprock. Ergens logisch wanneer je voornamelijk met externe schrijvers een album samenstelt met nummers die je aanspreken als mens en als muzikant. Daar waar haar vorige album veel meer gitaar-georiënteerd was, ligt de nadruk hier meer op het tempo van het songmateriaal. Productietechnisch is alles prima in orde en Robin's gouden keeltje kan zich nog steeds meten met de grote vrouwenstemmen der aarde en je merkt dat ze haar ziel en zaligheid in het album heeft gestopt. Ondanks dat dit album dik in orde is en vele poprockfans zal aanspreken, hoop ik persoonlijk dat de rauwere gitaarrock op een volgend album de overhand weer terug gaat krijgen.

Tracklist:
1. Wrecking Ball
2. Ain't That Just Like Love
3. Sprain
4. Underneath
5. Catfight
6. Check Your Attitude
7. Burning Me Down
8. Perfect Storm
9. Ya Can’t Fight Love
10. I Swear The Nights
11. Follow You