De herfst is in volle gang. Het stormt, het regent, het is donker, maar soms zien we ook de zon en biedt het seizoen prachtige plaatjes in het bos van allerlei paddenstoelen en verschillende kleuren bladeren. Soms slaan de regen en wind je hard in het gezicht, maar er zijn ook momenten dat je wind mee hebt en de zon krachtig schijnt.

Wat heeft dat nou te maken met de muziek van Insomnium? Enerzijds is er de ruige en donkere kant met extreme vocalen, krachtige drums en distorted gitaarpartijen, anderzijds zijn er de serene keyboardklanken en fraaie gitaarmelodieën en -harmonieën. Hoewel de Finse formatie anno 2026 op het gebied van originaliteit wat inlevert, blijft het volop genieten van de herfstachtige klanken en sfeer.

Een van de tracks die de beste kanten van Insomnium laat horen, is The Hour Grows Late. Het begint met zielstrelende, cleane gitaarpartijen voordat er opgebouwd wordt naar een krachtige passage met bijna Opethiaanse instrumentatie. Maar liefst drie leden van Amorphis zijn in deze track te horen, waarvan de bijdragen van Tomi Joutsen erbovenuit springen. De experimentele keyboardsolo van Santeri Kallio zal op verschillende reacties kunnen rekenen. Delen van Arch Of The Sky doen juist aan Anathema denken ten tijde van Judgement (1999). Tegelijkertijd laat de proggy benadering in de tweede helft juist weer een heel andere kant van de ervaren muzikanten horen.

Het Finse kwintet (met daarbij de nieuwe gitarist/zanger Tomy Laisto) vindt op deze tiende full-length een heel prettige mix van herkenbaarheid en vernieuwing. Na twee vooruitstrevende tracks volgt er een vertrouwde track (Pathways Of The Night) en nadat je aan het wegdromen bent geraakt met het kalme Ethereal Sleep, word je wakker geschud met het agressieve The Banished.

Tracklist:
1. The Cold Song
2. Shadowlife
3. Remembrance
4. Gleam In The Black
5. The Hour Grows Late
6. Arch Of The Sky
7. Pathways Of The Night
8. Ethereal Sleep
9. The Banished
10. Journeys End