Wanneer de Ziggo Dome langzaam aan het vollopen is, mag supportact Pixel Grip proberen het publiek op te warmen. Waarom dit trio is meegekomen als voorprogramma, is een raadsel. De elektronische synthpop ligt qua geluid mijlenver uit de buurt van Korn en weet ook bijzonder weinig indruk te maken vanavond. Het drietal, bestaande uit zangeres Rita Lukea, drummer Tyler Ommen en Jonathon Freund, die de synthesizers bedient, maakt gevaarloze beats waar Lukea met veel effecten overheen zingt. Waar een band als Wargasm tegenwoordig wel bewijst dat elektro en metal een gevaarlijke combinatie kunnen vormen, blijft de metal hier achterwege. Het zijn vooral dansbare tunes die achteraf weinig dansbaar blijken te zijn, die worden voorgeschoteld aan een publiek dat (op een enkeling na) hier kennelijk helemaal niet op zit te wachten.

Architects weet het publiek daarentegen veel beter op te warmen. Dat is een klus die de gelouterde metalcoremannen uit het Verenigd Koninkrijk wel toevertrouwd is. Afgelopen jaar stonden de heren nog met hun eigen show in de Ziggo Dome, maar ditmaal reist de groep met Korn mee als supportact. Dat het Architects momenteel op commercieel vlak voor de wind gaat, maken de festivalaffiches wel duidelijk, waarop de groep steeds betere posities mag innemen. Op persoonlijk vlak beleeft vocalist Sam Carter echter een wat mindere periode. Aanhoudende stemproblemen zorgen ervoor dat hij vocaal niet alles kan geven en dat niet alles even zuiver klinkt. Dit zorgt voor een gevoel van druk en kwetsbaarheid, wat vervolgens zijn performance, maar ook het plezier in het optreden, in de weg staat.

Vanavond valt dit echter mee, maar dat komt ook doordat de zanger vocaal niet alles geeft en zich inhoudt. Geroutineerd werkt Carter met zijn band de setlist af, maar ondanks dat ze niet op volle kracht spelen, weten ze een prima indruk achter te laten. Opener Whiplash behoort tot de betere nummers die de mannen de afgelopen jaren hebben uitgebracht en wordt enthousiast ontvangen. Het is vervolgens opmerkelijk dat de vocalist al bij het eerste nummer het publiek op zijn knieën wil hebben, om het vervolgens te laten springen. Tijdens When We Were Young laat Carter zich nog verleiden tot een paar schelle uitschieters, terwijl het sterke en emotionele Doomsday indruk maakt. Het enige minpunt van het optreden is dat Architects afsluit met zijn nieuwe, zoutloze single Machine. Deze mist pit en kabbelt te veel voort. Het was beter geweest om deze om te draaien met het net daarvoor gespeelde, krachtige Seeing Red.

Net als bij veel hitmachines die rond het millennium hun hoogtijdagen vierden, is er ineens weer heel veel belangstelling voor Korn. Waar groepen als Limp Bizkit, The Offspring, Papa Roach en Disturbed de afgelopen jaren nog in kleinere zalen speelden, geven ze tegenwoordig allemaal hun grootste shows op Nederlandse bodem. De gemene deler is dat deze groepen niet eens recent muzikaal relevant materiaal hebben uitgebracht. Toch zorgt een hernieuwde interesse en een nostalgische blik van een generatie die met deze helden is opgegroeid voor een enorme toeloop. Zo is ook het optreden van Korn binnen no-time uitverkocht en blijkt dat er genoeg mensen achter het net hebben gevist.

De opkomst van de heren is imponerend. Achter een gordijn zijn de dreigende silhouetten te zien van gitaristen Head en Munky, maar ook de magnifieke, door H.R. Giger ontworpen microfoonstandaard van Jonathan Davis is al zichtbaar. Met It's On! wordt er sterk afgetrapt, waarbij Jonathan Davis op zijn vijfenvijftigste meteen laat horen dat hij qua stemgeluid nog niets aan kracht heeft ingeboet. Zijn vocalen zijn nog even sterk en raspend als voorheen. Het is vervolgens genieten van een setlist die bestaat uit vele klassiekers, maar waarbij de band ook risico's durft te nemen. Ter gelegenheid van het dertigjarig jubileum van Life Is Peachy (1996) wordt deze plaat in het zonnetje gezet. Waar A.D.I.D.A.S. al een verschrikkelijk sterke uitvoering krijgt en het geflipte Twist altijd vermaakt, zijn het Chi en Kill You die een artistiek hoogtepunt vormen. Vooral laatstgenoemde track (wellicht een van de meest gestoorde nummers van Korn) krijgt een ijzingwekkende vertolking, waarbij Davis zijn macabere teksten fenomenaal uitspuwt.

Het is ergens jammer, maar ook onvermijdelijk bij dit soort grote concerten, dat een groot deel van de bezoekers deze geschiedenis niet kent en alleen lijkt op te veren tijdens de grote hits. Dit staat los van de enorme groep die constant een groot feest viert en de moshpit geen moment laat stilvallen. Wanneer klassiekers als Here To Stay, Got The Life, Did My Time, Coming Undone en Y'all Want A Single voorbijkomen, is het feest dan ook op zijn grootst.

Wat echter wel opvalt, is dat Korn plichtmatig zijn setlist afwerkt. Wie de groep eerder live aan het werk heeft gezien, weet dat Jonathan Davis zich normaal gesproken helemaal geeft en een publieksmenner pur sang is. Op een praatje na richt hij zich vanavond echter alleen op de songs en houdt hij het verder onpersoonlijk. Ook het gitaarduo Munky en Head houdt zich stoïcijns aan zijn taken, waarbij het opvalt dat laatstgenoemde zijn backingvocalen voornamelijk overlaat aan de actieve bassist Ra Díaz (die sinds 2021 de taken van Fieldy overneemt). Hoe goed het muzikaal ook klinkt, de band heeft met veel meer beleving op het podium gestaan en laat bijna alle vormen van publieksparticipatie en showelementen achterwege.

Maar goed, de bandleden zijn ook geen twintig meer en dat de heren ouder worden en het wat stroever gaat, wordt ook duidelijk naarmate de set vordert. Davis heeft na elk nummer wat langer de tijd nodig om op adem te komen en de tijd wordt opgerekt met langere outro's. In die tussentijd kan de zanger even grijpen naar zijn zuurstofmachine. Tijdens de toegift lijkt het erop dat de tank bij de zanger een beetje leeg is. Falling Away From Me krijgt een intense vertolking, maar tijdens Blind lijkt Jonathan Davis zich door de teksten heen te worstelen. Tijdens Twisted Transistor en afsluiter Freak On A Leash gaat het tempo iets omlaag en lijkt het vanuit Davis' tenen te moeten komen. Het publiek maalt er echter niet om en zorgt bij de opening van Blind voor een volksfeest, terwijl de afsluiter luidkeels meegezongen wordt door iedere aanwezige.

Het concert van Korn is dus verre van perfect en laat misschien de eerste slijtagesporen zien. Desondanks is het genieten van de klassiekers, maar ook van de ongebruikelijke nummers in de setlist. Het maakt uiteindelijk ook niet uit of Korn de volle honderd procent geeft, want de groep heeft hits genoeg die elke zaal kunnen veranderen in een kolkende massa. Dat is vanavond niet anders en menigeen beleeft een nostalgische trip naar een vervlogen tijd. Misschien is de band niet meer zo fris als vroeger, maar het publiek laat zien dat de liefde voor Korn nog altijd springlevend is.

Setlist Korn:
1. It's On!
2. Here To Stay
3. Reward The Scars
4. Got The Life
5. Rotting In Vain
6. Twist
7. Chi
8. A.D.I.D.A.S.
9. Kill You
10. Shoots And Ladders
11. Coming Undone
12. Did My Time
13. Make Me Bad
14. Y'All Want A Single
15. Falling Away From Me
16. Blind
17. Twisted Transistor
18. Freak On A Leash

Setlist Architects:
1. Whiplash
2. When We Were Young
3. Curse
4. Doomsday
5. Broken Mirror
6. Animals
7. Deep Fake
8. Everything Ends
9. Seeing Red
10. Machine