2027 zou wel eens een belangrijk jaar kunnen worden in de geschiedenis van de Zweedse hardrockgroep Spiders. Het gezelschap rondom de energieke en charismatische zangeres Ann-Sofie Hoyles is al zestien jaar actief en heeft een reeks prima albums op zijn naam staan (met name het in 2018 verschenen Killer Machine heeft zich tot persoonlijke favoriet van ondergetekende ontwikkeld), maar een echte doorbraak zit er tot nu toe nog niet in. Begin volgend jaar gaat het vijftal echter op Europese tournee als support van Graveyard en Blues Pills, twee grote namen in de retro-hardrockscene. Wie weet geeft dit Spiders een zetje in de goede richting.

Met het nieuwe album Crystal Eyes op zak heeft Spiders in ieder geval genoeg materiaal om uit te kiezen. De plaat verschijnt verrassend snel na het vorig jaar uitgebrachte Sharp Objects, dat wat nieuwe elementen in de sound laat horen in de vorm van hoekige, post-punk-achtige nummers, die een fijne afwisseling vormen met de prettig in het gehoor liggende hardrock (waar de plaat ook genoeg van te bieden heeft). Tijdens de tournee ter promotie van die plaat valt bovendien op dat de nieuwe nummers live uitstekend tot hun recht komen. Op de planken blijkt Spiders namelijk een echte rockband, die het moet hebben van gelikte riffs en de energieke performance van Hoyles. Komt Spiders op deze nieuwe plaat net zo levendig voor de dag?

Hoewel het materiaal minder stevig is, bruisen veel nummers wel. Opener Creature Of The Night is bijvoorbeeld lichtvoetig en swingend. De track combineert effectieve, AC/DC-achtige riffs met een pompende ritmesectie en een prima refrein, dat een melodieus randje heeft. Ook Quit You bevat een lekker ritme, waarbij het moeilijk is om stil te blijven zitten. De opbouw is vrij eenvoudig, maar het is desondanks een bijzonder aanstekelijk nummer. En vooral bij het uit pinnige riffs opgebouwde Do You Think About Me valt op hoe makkelijk Spiders met relatief minimale middelen voor swingende liedjes weet te zorgen. Met Heart Of Stone en Playing With Fire staan er nog meer frisse, relatief lichte hardrocktracks op het album, die qua sound ergens tussen AC/DC, Scorpions en Blondie in lijken te zitten.

Spiders heeft inmiddels aardig wat ervaring en dat vertaalt zich op dit album in een aantal verrassende elementen. Zo is het titelnummer een bijzonder mooi, 'klein' en gevoelig nummer dat soulinvloeden bevat en stiekem misschien het meest muzikale nummer van het album is. In Loser (waarin de piano het leidende instrument is) krijgt Hoyles de kans om te schitteren en daar slaagt ze met verve in. Ze laat zich hier van haar beste kant horen en zingt met een lekker ruw randje, dat aan het stemgeluid van Elin Larsson (Blues Pills) doet denken. Door zijn droevige, akoestische gitaarwerk en subtiele slidegitaar is het afsluitende A Little Too Late bijna country-achtig. Het is een heel minimalistisch slot, dat eigenlijk erg fraai wordt uitgevoerd.

Toch zijn er ook enkele nummers die in eerste instantie voor gefronste wenkbrauwen zorgen. Zo bestaat het voortkabbelende Flying Too High uit wel érg braaf gitaarwerk. De keyboardeffecten op de achtergrond geven het nummer bovendien een nogal oubollige uitstraling. Hoyles zingt haar tekst met veel elan, maar muzikaal gezien is het nummer wat suf - en dan wordt het refrein ook nog eens te veel herhaald. Ook (Doomed To A) Life Of Misery komt in eerste instantie nogal zeurderig over, met name door de wat nasale aanvullende zang van gitarist John Hoyles, maar het blijkt wél een track die groeit, met name dankzij het mooie refrein.

Zo kunnen eerste indrukken bedrieglijk zijn. Want het relatief ingetogen gitaargeluid en de rustigere nummers zorgen ervoor dat ik Crystal Eyes in eerste instantie een beetje een suffig plaatje vond (alsof de zangeres van hoge hakken en glitterjasjes naar moeders theekransje gaat). Maar hoewel de gitaarpartijen wel wat meer 'bite' mogen hebben, blijft de muziek zijn swingende karakter houden. De teksten zijn simpel maar oprecht en Ann-Sofie beschikt over een bijzonder fijn stemgeluid. Ondanks de eenvoudige aanpak blijkt ook Crystal Eyes nu al verrassend vaak zijn rondjes te draaien. Ieder nummer heeft zo zijn charme en zelfs de paar tracks die in eerste instantie tegenvallen, hebben hun momenten. De conclusie is dan ook dat dit toch weer een erg fijn werkstukje is, dat eigenlijk behoorlijk veel afwisseling herbergt in de speeltijd van een ruim halfuur. In maart 2027 kunnen we zien of ook deze nummers in een livesetting nog meer openbloeien. Tot dan zal ik Crystal Eyes ongetwijfeld nog heel wat keren draaien.

Tracklist:
1. Creature Of The Night
2. Flying Too High
3. Quit You
4. Do You Think About Me
5. (Doomed To A) Life Of Misery
6. Heart Of Stone
7. Crystal Eyes
8. Playing With Fire
9. Loser
10. A Little Too Late