'Keizoku wa chikara nari': volharding is kracht. Het Japanse spreekwoord past bij Sable Hills. De band uit Tokio won in 2022 als eerste Japanse act de Wacken Metal Battle, tekende bij Arising Empire en bereikte met het derde album Odyssey een groter publiek. Op Homura krijgt die opmars muzikaal meer smoel. Japanse tradities drukken een steviger stempel op de melodieuze metalcore, met songs die sterk genoeg zijn om die ambities te dragen.
Sable Hills combineert het gitaarplezier van klassieke metalcore met sterke melodieën, vette solo's en een overtuigende afwisseling tussen extreme en cleane zang. De Japanse instrumenten en boeddhistische mantra's geven die vertrouwde basis een eigen gezicht. Op Odyssey zijn zulke invloeden al aanwezig in Forever en Tokyo. Homura trekt die lijn verder door.
De instrumentale opener Reignite geeft direct de wortels van de band prijs. Vervolgens is Scars van voor tot achter doorspekt met melodieuze gitaarpartijen, terwijl grunts en cleane zang elkaar afwisselen. Die laatste krijgt sinds de komst van gitarist Wataru Yuasa in 2023 meer ruimte tegenover Takuya's extreme vocalen. De melodie hoeft hier duidelijk niet op het refrein te wachten.
Met Namu krijgt de Japanse achtergrond een spirituele lading. De band verwerkt een boeddhistische mantra voor beschermfiguur Fudō Myōō in een tekst over het overwinnen van angst, twijfel en innerlijke zwakte. De agressie krijgt daarmee een doel. Juist die verbinding onderscheidt Sable Hills binnen het overvolle metalcoreaanbod in onze contreien. Dat Namu online een groot publiek bereikte, maakt het bovendien tot een belangrijk hoofdstuk in de doorbraak.
In Godforsaken voegt Darkest Hour-frontman John Henry extra rauwheid toe aan het vocale samenspel. Vervolgens klinkt in Higanbana opnieuw een boeddhistische mantra en wanen we ons even in een Japanse tempel. Binnen twintig tellen maakt Sable Hills die met de grond gelijk. De titel verwijst naar de rode spinlelie, in Japan verbonden met het herdenken van de doden.
Ook wanneer de traditionele invloeden naar de achtergrond verdwijnen, blijft er genoeg te halen. In Labyrinth maken ze plaats voor elektronica en doet de cleane zang denken aan Atreyu ten tijde van The Curse uit 2004. Die verwantschap is ook in Closure hoorbaar. Labyrinth krijgt bovendien een lange, vette gitaarsolo mee. Toegankelijke zang en uitbundig gitaarwerk vormen hier een uitstekende combinatie.
In Komorebi keren de Japanse invloeden terug. De titels verraden inmiddels waar de band zijn culturele wortels het nadrukkelijkst laat spreken. Ook de titeltrack past in dat rijtje, met vrouwelijke cleane gastvocalen van Fuki, zangeres van Unlucky Morpheus. In afsluiter Rain klinken dan weer vleugjes In Flames door, waarmee ook de verwantschap met melodieuze deathmetal naar voren komt.
De culturele elementen maken Homura herkenbaar, maar het zijn de sterke songs en het aanstekelijke gitaarwerk die je laten terugkomen. Sable Hills speelt met hoorbaar plezier en koppelt technische beheersing aan melodieën die blijven hangen. Een bijzonder sterk vierde album waarmee de Japanners hun groeiende reputatie waarmaken.
Tracklist:
1. Reignite
2. Scars
3. Namu
4. Godforsaken
5. Higanbana
6. Labyrinth
7. Closure
8. Komorebi
9. Homura
10. Outspoken
11. Rain
