Threnodies bevat tien tracks die elk een muzikaal verhaal vertellen over een personage. Wat is de inspiratie achter het album en welke verhalen wilden jullie ermee vertellen?

Threnodies gaat over ontrafeling. Over mensen die proberen betekenis, waarheid of een hogere orde te vinden en daar uiteindelijk aan ten onder gaan. De personages zoeken allemaal iets: kennis, zekerheid, onsterfelijkheid, artistieke vervulling, rijkdom, maar botsen daarbij telkens op dezelfde constatering, namelijk dat er achter die zoektocht geen echte verlossing schuilt.

Lovecraft en kosmische horror vormen daarbij een belangrijk vertrekpunt, met name de filosofische dimensie ervan. In Lovecrafts werk leidt kennis zelden tot bevrijding. Meestal vernietigt deze kennis net het idee dat de mens centraal staat of dat het universum betekenisvol is. Dat gevoel van schaal, onverschilligheid en het geleidelijk verliezen van jezelf loopt doorheen het hele album. Tegelijk speelt ook gotische horror een grote rol, vooral in de melancholie, het isolement en het menselijke verval, die in veel van die verhalen aanwezig zijn.

Uiteindelijk komt de plaat neer op existentiële angst, verlies en menselijke beperktheid. Op het idee dat bewustzijn niet noodzakelijk een bevrijding is, maar soms juist een last. Elke track is daarom geschreven als een soort klaagzang voor iemand die onderweg iets fundamenteels van zichzelf heeft verloren.

Zijn de personages volledig fictief of zijn ze gebaseerd op waargebeurde verhalen?

Ze zijn fictief, maar wel gevoed door echte menselijke patronen en observaties. Sommige personages leunen dichter aan bij klassieke literaire archetypes; andere vertrekken meer vanuit dingen die je in het echte leven ziet, zoals obsessie, verdriet, vervreemding, teleurstelling of de drang om betekenis te vinden in iets dat misschien helemaal geen betekenis heeft. Ik wilde vermijden dat het karikaturen zouden worden. Daarom hebben ze allemaal iets menselijks en iets tragisch. Bovendien zijn de teksten vrij hermetisch geschreven. Ik vind het belangrijk dat er ruimte blijft voor interpretatie.

Welke muzikale technieken gebruiken jullie om het horroraspect naar voren te laten komen?

Veel zit in spanning en herhaling. We gebruiken vaak terugkerende melodieën die net niet volledig oplossen, complexe akkoorden, subtiele ritmische verschuivingen en dus een vrij claustrofobische productie waarbij instrumenten in elkaar overvloeien. De viool speelt daarin natuurlijk een grote rol, zeker inin nummers als Mosef Mehul en John Dunn. Dat instrument heeft iets menselijks en tegelijk iets onheilspellends wanneer je het op een bepaalde manier inzet. Vocaal probeer ik weg te blijven van theatrale extremen. De zang moest deel uitmaken van het geheel en klinken alsof iemand langzaam bezwijkt onder een bepaald besef, niet alsof iemand een horrorfilm aan het naspelen is. Dat ingetogen karakter maakt het vaak net ongemakkelijker. Het is geen album dat geschreven is rond catchy hooks. De sfeer moet langzaam binnensijpelen.

Horror is duidelijk een belangrijke invloed, maar niet de enige. Welke stijlen en invloeden combineren jullie graag en hoe verloopt het schrijfproces?

De basis ligt waarschijnlijk ergens tussen doom, progressieve death metal en soundtracks, maar we beperken ons daar niet bewust toe. Sommige stukken neigen bijna naar funeral doom; andere hebben meer progressieve ritmiek of zelfs een soort klassieke opbouw. RD is bijvoorbeeld een grote fan van Opeth, Barren Earth en Ahab en dat hoor je hier en daar zeker terug. Ik luister graag naar The Vision Bleak, Celestial Season, Cryptal Darkness, Depeche Mode, Nick Cave, et cetera. Daarnaast spelen literatuur, filosofie en film mee.

Praktisch schrijven we meestal in GuitarPro omdat we niet fysiek kunnen repeteren. RD schrijft het grootste deel van de muziek, GVC levert af en toe melodieën of riffs aan en ik werk dan eerder vanuit sfeer en thematiek verder aan arrangementen en structuur. Daardoor ontstaan songs vrij organisch, maar wel met een duidelijke gezamenlijke richting.

Hoe verliep de samenwerking met gastmuzikanten Fabio Alessandrini (drums) en German Dmitriev (viool)? Hoe zijn deze contacten ontstaan?

German Dmitriev heeft enorm veel toegevoegd aan de sfeer van het album. Zijn vioolpartijen versterken het horroraspect op een manier die we met gitaren alleen nooit hadden bereikt. Het mooie was dat hij de muziek vrijwel onmiddellijk begreep. Hij voelde instinctief aan waar de muziek emotioneel naartoe moest. Fabio Alessandrini kwam erbij nadat onze oorspronkelijke planning met Ed Warby uiteindelijk niet haalbaar bleek. Fabio heeft het album precies gegeven wat het nodig had: gecontroleerd, strak en ondersteunend drumwerk zonder constant op de voorgrond te willen staan. Dat past goed bij de filosofie van de plaat. Alles moet in dienst staan van de songs zelf, niet van individuele prestaties.

In het verleden zijn jullie kritisch geweest over de kwaliteit van producties en labels. Hoe verliep de samenwerking met Black Lion Records en Brett Caldas-Lima?

We zijn nog steeds kritisch en eerlijk gezegd ben ik ook nog steeds een beetje ontevreden. Voor Threnodies wilden we absoluut vermijden dat het een overgepolijste plaat zou worden. Veel moderne metalproducties klinken enorm proper en klinisch, waardoor alle sfeer verdwijnt. Na een aantal opties te hebben overwogen, zijn we uiteindelijk bij Tower Studio terechtgekomen. Met Brett Caldas-Lima vonden we iemand die begreep dat sfeer belangrijker is dan technische perfectie alleen.

In het begin moesten we even wennen aan bepaalde keuzes in de mix, zoals de vrij sterke compressie en sommige volumeverhoudingen, maar achteraf gezien valt alles goed samen. De plaat klinkt professioneel, maar behoudt tegelijk een zekere dichtheid en verstikking die essentieel zijn voor de muziek. Het is geen losse verzameling instrumenten, maar één groot geheel dat langzaam op je drukt.

Met Black Lion Records liep het eigenlijk heel organisch. Ik kende het label al en waardeer het feit dat het label bands niet in één rigide niche probeert te duwen. Ze staan open voor uiteenlopende vormen van donkere muziek. Dus ik heb Oliver gewoon gecontacteerd, hij hoorde ons en zei vrijwel meteen ja.

Er waren vertragingen rondom zowel de digitale als de fysieke release van het album. Wat is daar precies gebeurd?

De opnames zijn meerdere keren uitgesteld door afzeggingen, timing issues en ghosting. Dat zijn jammer genoeg vrij klassieke problemen waar kleinere bands soms mee kampen. Toen alles eindelijk opgenomen was, kregen we daarnaast nog te maken met productievertragingen, distributieproblemen en praktische moeilijkheden rond de fysieke release. Op zich niets spectaculairs, maar alles samen zorgde ervoor dat de release van het album telkens opnieuw opschuift.

Dit soort zaken ligt vaak grotendeels buiten de controle van een band zelf. Helaas verloopt de communicatie tussen label, distributie en productie niet altijd optimaal, waardoor de digitale release begin april plaatsvond terwijl we, op het moment van dit interview, nog steeds wachten op cd’s en merch.

Jullie hebben aangegeven live te willen spelen en zijn nog op zoek naar muzikanten. Naar wie zijn jullie op zoek?

Vooral mensen die de sfeer en intentie van de muziek begrijpen. Technische vaardigheid is belangrijk, maar mentaliteit ook. Concreet zoeken we momenteel nog liveleden, vooral een drummer, om het materiaal op een degelijke manier naar het podium te vertalen. Geïnteresseerden mogen ons altijd contacteren via de sociale media van de band of via info@akemmanah.com.

Als jullie je ideale show zouden mogen omschrijven, hoe zou die eruitzien?

Waarschijnlijk eerder een intense, donkere show in een speciale venue dan een groot openluchtfestival midden op de dag. Deze muziek werkt het best wanneer er een zekere beklemming aanwezig is. Licht, projecties en algemene sfeer zouden belangrijker zijn dan puur spektakel. We willen namelijk geen overdreven “horrorshow” neerzetten met goedkope gimmicks. De muziek moet centraal blijven staan. Het ideale scenario zou een publiek zijn dat zich een uur of langer echt laat meezuigen in die wereld.

Kunnen jullie alvast iets delen over de toekomstplannen van de band?

We zijn al bezig met nieuw materiaal. Het volgende album wordt waarschijnlijk wat progressiever en breder qua dynamiek. Sommige nummers zijn filmischer, andere sneller of agressiever, maar de focus op sfeer en narratief blijft behouden. Daarnaast hopen we eindelijk een stabiele livebezetting te vinden zodat we selectief kunnen beginnen optreden.

Willen jullie tot slot nog iets meegeven aan de lezers van Metalfan?

Bedankt aan iedereen die nog tijd maakt voor muziek die iets trager, zwaarder en minder onmiddellijk toegankelijk is. In een periode waarin alles vluchtiger wordt, waarderen we het enorm wanneer mensen echt luisteren naar een album als geheel.
Ook bedankt aan iedereen die de band steunt via reviews, interviews, shares of gewoon door de plaat een kans te geven. Dat blijft uiteindelijk de reden waarom undergroundmuziek kan blijven bestaan.