Als ik binnenkom en een behoorlijk lege zaal aantref, is Vigljos al aan zijn set bezig. De groep uit Basel staat in nogal curieuze uitdossingen op het podium. Drie leden zien eruit als imkers die net van de bijenkwekerij komen, terwijl de toetsenist een soort rietstengels over zijn hoofd heeft die doen vermoeden dat hij met zijn tronie in een decoratiestuk van de Intratuin is gevallen. Ik moet mijn best doen om niet in lachen uit te barsten, want het ziet er nogal potsierlijk uit. Blijkbaar is het tekstuele hoofdthema van de band ook daadwerkelijk 'het leven van bijen', ontdek ik later. Het voelt vooral als een geforceerde poging om origineel voor de dag te komen en een beetje momentum te genereren op sociale media. Muzikaal gezien is het al even curieus. We krijgen een soort suïcidale black metal voorgeschoteld met daar doorheen enkele zweverige synths en af en toe zelfs een accordeon, alsof het een soort schlagerversie van Lifelover betreft. Het gekerm en gelamenteer van zanger Luca Piazzalonga is wisselend qua niveau, maar wel passend bij de muziek. Af en toe is het potentieel hoorbaar, maar uiteindelijk is het een rommelig optreden en vooral een wonderlijk gezicht.
Wie denkt dat het hierna beter wordt, komt van een koude kermis thuis, want het optreden van Bedsore blijkt al helemaal een uitputtingsslag. Dit zestal maakt een mengeling van progressieve rock en technische death metal, maar doet dat op een manier die totaal niet werkt. De helft van het optreden bestaat uit incoherent gefröbel en iedere keer dat het er even op lijkt dat er richting komt in de muziek, trapt de band weer plotseling op de rem om zich te verliezen in psychedelisch gepiel. Tel daarbij op dat frontman Jacopo Gianmaria Pepe over de meest nietszeggende semi-grunt beschikt die ik in tijden heb gehoord en het zal duidelijk zijn dat er maar weinig te genieten valt. Groot is dan ook mijn verbazing als ik ontdek dat Bedsore een platendeal heeft bij Season Of Mist. Hoe is het mogelijk. Vanavond lijkt er in ieder geval geen eind te komen aan drie kwartier fragmentarisch geneuzel. Van het weinige publiek dat er is, maakt meer dan de helft zich uit de voeten. De herinnering die bij mij blijft hangen, is dat Bedsore een soort real-life versie is van Footprints On The Moon (de band uit The Big Bang Theory): even onnavolgbaar en even onbegrepen.
Hoewel de muziek van Wolvennest eveneens lastig te categoriseren is – het meest in de buurt komt nog een combinatie van psychedelica, doom, ambient en 'blackened' rock – is de band zeker niet onbegrepen. Live-optredens van dit Belgische gezelschap weten steevast vriend en vijand te overrompelen door de combinatie van ritualistische klanken, bedwelmende, psychedelische effecten en hypnotiserende, slepende tempo's. Ik zag het gezelschap rondom zangeres en thereminspeelster Shazzula dit jaar al live in Antwerpen tijdens het Samhain-festival en in het piepkleine Little Devil te Tilburg. Beide keren is het een immersieve en meeslepende ervaring, waarbij opvalt hoe goed de nummers van het meest recente meesterwerk Procession (2025) live tot hun recht komen.
Voordat het optreden begint, zorgt Wolvennest al voor een passende sfeer door middel van wierook en door een flink arsenaal aan kaarsen, die naast enkele schedels op het podium uitgestald zijn. En hoewel de opkomst vanavond erg tegenvalt, laat het zestal zich daar geen moment door ontmoedigen. Ook vanavond komt er veel materiaal van de nieuwste langspeler voorbij, zowel de wat meer rockende nummers (zoals het verleidelijke Purple Poison en het heerlijk stuwende The Shadow On Your Side) als ook de tragere, bedwelmende tracks Décharné en Famadihana. Het geluid kan iets beter afgesteld worden – zeker wanneer je je bedenkt dat er drie gitaristen aan het werk zijn, mogen de slepende riffs beter te horen zijn – maar ondanks het ietwat overheersende bas- en drumgeluid weet Wolvennest wederom te imponeren.
Een van de hoogtepunten van het optreden is het stevig rockende en hypnotiserende Ritual Lovers, dat het perfecte headbangnummer blijkt. Maar de liefhebbers van het oudste materiaal zullen vooral blij verrast zijn met de uitvoering van (een groot deel van) Out Of Darkness Deep, de psychedelische kolos die in oorspronkelijke vorm bijna twintig minuten duurt en te vinden is op het debuut WLVNNST, dat de band samen met Der Blutharsch And The Infinite Church Of The Leading Hand uitbracht. Uiteindelijk speelt Wolvennest ruim zeventig minuten. Ondanks de magere opkomst ben ik ervan overtuigd dat de groep nieuwe zieltjes heeft gewonnen. Achter mij hoor ik iemand bijna verbaasd concluderen: "Dit was briljant". Die conclusie trok ik bijna tien jaar geleden al, maar het is mooi om te zien dat deze band nog steeds een nieuw publiek weet te bereiken.
Setlist Wolvennest:
1. Incarnation
2. Purple Poison
3. The Shadow On Your Side
4. Unreal
5. All That Black
6. Décharné
7. Ritual Lovers
8. Famadihana
9. In The Ruins
10. Out Of Darkness Deep
11. Accabadora
