De Amerikanen van Hatebreed bouwen al ruim dertig jaar aan een indrukwekkende carrière door muzikaal zo min mogelijk te veranderen, maar krijgen inmiddels juist dat gebrek aan vernieuwingsdrang voor de voeten geworpen. De succesformule is even simpel als doeltreffend: lompe gitaarriffs, nietsontziende breakdowns en frontman Jamey Jasta die zijn publiek met een eindeloze voorraad tegeltjeswijsheden en levenslessen om de oren slaat. Muzikale subtiliteit is daarbij ongeveer even welkom als een vegetariër op een barbecuewedstrijd. Toch schuilt juist in die eenvoud de kracht van Hatebreed. Of inmiddels de op de loer liggende zwakte. Over een paradox gesproken. Zes jaar na Weight Of The False Self verschijnt het negende studioalbum, inclusief toepasselijke titel.
Dat Hatebreed weinig behoefte heeft om het roer om te gooien, blijkt al uit de vooruitgeschoven singles. Kill Count Increase en Make The Demons Obey grijpen terug op de vertrouwde combinatie van hardcore en thrashmetal. Ook Total Invincible kiest voor het hogere tempo, terwijl The Carrion Choir en Truth Is A Lion vooral de hardcorekant van de band benadrukken. Veel meer dan variaties op hetzelfde recept levert dat niet op. In de titeltrack richt Jasta zijn woede op leugenaars en profiteurs die anderen het liefst op hun knieën houden. De boodschap is duidelijk, de verpakking vertrouwd. Ook vocaal houdt Jasta zich aan zijn bekende recept. Zijn schreeuwerige voordracht balanceert tussen opzwepende strijdkreten en een nogal eenzijdige verbale afranseling. Effectief, zeker, maar na een handvol nummers begint het verlangen naar afwisseling de kop op te steken. Op hardcorefora klinkt ondertussen gemor. De voorspelbare breakdowns en Jasta's onuitputtelijke voorraad motiverende slogans zijn voor sommige liefhebbers eerder aanleiding tot spot dan bewondering. Toch is dat niet helemaal eerlijk. Wie van Hatebreed plotseling muzikale avonturendrang verwacht, heeft de afgelopen dertig jaar vermoedelijk niet bijzonder goed opgelet.
Voor het eerst ontbreekt medeoprichter en bassist Chris Beattie, die plaats heeft gemaakt voor Carl Schwartz. Een hoorbare koerswijziging levert dat niet op. Halverwege de plaat dient zich met Sacrifice Season wel een welkome afwisseling aan. Het nummer opent met een intro die het vermoeden doet rijzen dat je per ongeluk Hatebreeds coveralbum For The Lions uit 2009 hebt opgezet en de Amerikanen zich ditmaal aan Slayers Raining Blood hebben gewaagd, maar dan inclusief loeiende politiesirenes. Vervolgens vallen de gastvocalen van Obituary-frontman John Tardy in, die met zijn karakteristieke doodsrochel de toch al weinig subtiele aanpak van Hatebreed nog een extra zetje geeft. Die vocale afwisseling komt na zes nummers met Jasta achter de microfoon als geroepen. Met afsluiter Poison Planet, oorspronkelijk afkomstig van Corrosion Of Conformity's debuut Eye For An Eye uit 1984, grijpt Hatebreed terug naar de hardcorewortels van de jaren tachtig.
De ironie wil dat Hatebreed in 1997 zelf waarschuwde met Satisfaction Is The Death Of Desire. Bijna dertig jaar later lijkt de band zo tevreden met zijn eigen succesformule dat ieder verlangen naar vernieuwing het loodje heeft gelegd. Van alle levenslessen die Jamey Jasta zijn publiek door de jaren heen heeft ingeprent, blijkt uitgerekend deze aan dovemansoren gericht. Die van hemzelf.
Tracklist:
1. Kill Count Increase
2. The Carrion Choir
3. Decisions Become Destinies
4. Total Invincible
5. Fatal Paradox
6. Still A Threat
7. Sacrifice Season (feat. John Tardy)
8. Truth Is A Lion
9. Make The Demons Obey
10. None Left To Save
11. Poison Planet (Corrosion Of Conformity-cover)
