Waar komt jouw artiestennaam Thalos Sacritas vandaan?

Dat is mijn artiestenalias. Het is de naam waaronder ik mijn soloprojecten presenteer, bijvoorbeeld wanneer ik op een line-up-poster sta. Er zit een zeker mysterie achter. Toen ik begon, vroeg ik me af hoe ik wilde dat mijn praktijk er uit zou zien en welke naam daar het beste bij paste. Het is geweldig om te werken onder een naam waarmee ik me kan identificeren, maar die tegelijkertijd zorgt voor een gezonde afstand tot mezelf. Als performer vind ik het fijn om die twee werelden gescheiden te houden — een beetje zoals David Bowie dat deed met Ziggy Stardust.

Inmiddels ben je grofweg twee jaar samen met The Fifth Alliance. Kort nadat jij en drummer Peter Scheffer toetraden, stonden de eerste optredens al gepland. Hoe verliepen die eerste optredens, en was er wel voldoende tijd om je goed voor te bereiden?

Ja, ik had voldoende tijd. Onze eerste show was in De Spot in Middelburg, waarvoor ik goed heb kunnen repeteren. De muzikale klik was er vanaf de eerste repetitie en het samenspel verliep gesmeerd. We hadden destijds al wat nummers van ons album Stenahoria op de plank liggen, al waren die nog niet helemaal compleet. Dat was nog wel een dingetje, maar het gaf mij wel de ruimte om ze zelf verder in te vullen.

Ik las dat het album al helemaal klaar was voor opname en de studiotijd al was gereserveerd. Jullie hebben toch nog aanpassingen doorgevoerd?

Voor de studio-opnames waren de nummers nog niet helemaal rond; er moest echt nog het een en ander aan gebeuren. Onze gitarist Niels Termote legt altijd de basis waarop we verder bouwen. De teksten en zanglijnen stonden al wel min of meer in de steigers, maar de band gaf aan dat ik vanwege mijn ervaring alle vrijheid kreeg om dingen anders in te vullen. Vandaar dat ik lekker mijn eigen ding heb kunnen doen. Tijdens onze eerste show kwam dat nog niet helemaal tot zijn recht, maar op de plaat is dat zeker wel het geval.

Jouw stemgeluid is heel anders dan dat van Silvia Berger, dus het leek me al onwaarschijnlijk dat de nummers exact hetzelfde zouden blijven. Heb je ook specifieke wijzigingen doorgevoerd in de teksten?

Ja, absoluut. Ik heb er echt mijn eigen draai aan kunnen geven en er lekker mijn eigen sausje overheen gegoten.

Op Stenahoria vormen de muziek en de verhaallijn een hecht totaalpakket. Willen jullie het schrijfproces in de toekomst anders gaan aanpakken?

Eigenlijk op precies dezelfde manier. De basis wordt nog steeds gelegd door Niels, waarna we er samen de verschillende lagen overheen leggen. We zijn inmiddels al met nieuwe nummers bezig: Niels speelt dan wat in, ik zing er een zanglijn overheen en vervolgens bouwt iedereen daar zijn eigen ding op. Dat is echt onze werkwijze; de volledige band is nauw bij het proces betrokken.

Je hebt de teksten hier en daar aangepast en daardoor ben ik erg benieuwd naar het nummer Battle Of Barnet. Verwijst die titel puur naar de historische veldslag, of schuilt er een diepere, persoonlijke betekenis achter?

Interessant dat je die aanhaalt. Mijn algemene schrijfproces begint met een boekje dat ik altijd bij me heb om ideeën en gedachten in op te schrijven. Om de zoveel tijd herlees ik die notities – vaak geschreven op momenten dat ik ergens mee zat – en daar maak ik dan lyrics van. De tekst voor Battle Of Barnet is ook zo ontstaan. De kern van mijn tekst ging over het gevoel dat ik in mijn rug was gestoken door mensen die ik liefheb. Om dat te verbinden met de mystieke en historische stijl die zo kenmerkend is voor The Fifth Alliance, ben ik een deep-dive gaan doen. Ik begon te brainstormen tot ik dacht: wacht eens even, de historische gebeurtenis en mijn introspectieve aantekeningen zijn eigenlijk perfect met elkaar te linken. Die twee werelden heb ik samengevoegd. Ik wilde hiermee eer betuigen aan zij die daadwerkelijk zijn gevallen tijdens die veldslag, maar wel met een diepere, persoonlijke laag die recht uit mijn hart komt.

Een andere interessante track is de afsluiter, Jakob. Wat is het verhaal achter dit nummer?

Bij Jakob moet ik heel even graven in mijn geheugen, aangezien ik inmiddels al volop met nieuwe teksten bezig ben. Samen met Benandanti is Jakob één van de twee nummers die we nagenoeg in hun originele vorm hebben behouden. Voor deze tracks hebben we de basis die Silvia had achtergelaten bewust zo gelaten. De andere albumteksten heb ik wel een eigen twist gegeven; minder informatief en juist meer als een verhaal. Soms ontbrak er voor mijn gevoel een bepaalde beeldspraak, waardoor ik elementen heb toegevoegd die flirten met het idee van Battle Of Barnet: het slagveld en de hoop die verloren gaat.
Als ik naar Jakob kijk, voelt het nummer voor mij als het kindje van de Phoenix. Het gaat over vlammen, je afvragen of iets wel of niet brandt, over dingen die stukgaan en de wedergeboorte daarvan. Het eigenlijke verhaal achter de track zit meteen in de eerste zin. Het gaat over een mystiek persoon uit het verleden. Daarmee behouden we die typische The Fifth Alliance-knipoog naar historische gebeurtenissen; dat element wilde ik er heel graag in houden.

De plaat is opgenomen door Lander Cluyse in de Hearse Studio (België). Hoe hebben jullie de samenwerking met hem en de sfeer tijdens de opnames ervaren?

Dat was echt een heel fijn proces. Ieder van ons kreeg de tijd om uit te zoeken wat we precies zochten voor deze nieuwe plaat. Iedereen had genoeg tijd om te experimenteren met het geluid dat ze voor ogen hadden – van de drummer in het begin tot ikzelf aan het einde van de rit. Het waren intense dagen. Zelf stond ik twee dagen achter elkaar in de studio, waarin we ook alles hebben opgenomen. Gelukkig was iedereen goed voorbereid. Omdat de demo's helemaal klaar waren, was het in de studio in feite alleen nog een kwestie van inspelen.

Met Mendel bij de Leij (ex-Aborted) aan het roer voor de mix en mastering hebben jullie een zwaargewicht ingeschakeld. Zijn jullie volledig tevreden over het eindresultaat?

Ja, absoluut. De mixen zijn geregeld naar ons teruggestuurd voor feedback. We zijn er heel kritisch op geweest; iedereen heeft er goed naar geluisterd en we bleven terugkoppeling geven over de kleinste details, totdat we echt dachten: en nu is hij perfect. We zijn er zelfs zo tevreden over dat we het album nu nog steeds regelmatig opzetten. Een paar weken geleden was onze bassiste Puck Wildschut de plaat bijvoorbeeld weer eens aan het beluisteren, waarna ze appte: 'Goed gedaan jongens!' En ook Peter begon er laatst uit het niets weer over. Als ik het album zelf opzet, denk ik elke keer weer: poeh, dit is echt een knaller geworden.

Over Puck gesproken, zij speelt samen met Peter in Brave New Hell. Heeft zij Peter aangedragen toen jullie een nieuwe drummer zochten?

Ja, dat klopt, die twee speelden inderdaad al samen. Ik durf het niet met honderd procent zekerheid te zeggen, maar die kans is natuurlijk wel heel groot, omdat ze elkaar al goed kennen. Hoe het ook gegaan is: het drumwerk van Peter klopt gewoon perfect bij ons geluid.

Er zijn opnames te bekijken van jullie shows in dB's. Wanneer ik die beelden vergelijk met het optreden dat ik zelf heb gezien in de tent op South Of Heaven, valt vooral de enorme vooruitgang in jullie podiumpresentatie op. Is dat iets waar jullie als band bewust aan hebben gewerkt?

Dat heb ik echt helemaal zelf gedaan. Niemand heeft tegen mij gezegd: 'Natalya, doe een latex korset aan en gooi water over jezelf heen.' Het is eigenlijk begonnen omdat ik simpelweg dacht: ik wil hier meer uithalen. Ik geniet er enorm van om op het podium te staan, maar ik zocht naar extra impact. Ik ben toen plannen gaan maken en heb zelfs een stylist gevraagd voor een outfit.
Het idee met dat water is destijds ontstaan tijdens een show in Little Devil in Tilburg. We speelden daar in het Offroad-programma van Roadburn en ik was compleet mijn stem kwijt. Ik wist even niet wat ik moest doen en besloot dat te compenseren door extra aan mijn performance te sleutelen. Ik nam een hele rij flesjes mee naar het podium en dacht: als ik mijn noten vandaag niet haal, dan ga ik met dat water gewoon gekke dingen doen. Toen merkte ik pas hoe goed dat werkt; het werd echt mijn ding. Het is te gek om dat te blijven doen en verder uit te bouwen. Je kunt wel zeggen dat het positief is geëscaleerd.

En het publiek in gaan, zoals in de tent op South of Heaven? Dat kan natuurlijk niet overal, maar is dat ook iets wat je in de toekomst blijft doen?

Ja, als het podium het toelaat, vind ik het geweldig om me tussen het publiek te begeven. Buiten de band om geef ik ook schreeuwworkshops en ik ben graag onder de mensen. Ik wil echt het gevoel creëren dat we het samen aan het doen zijn. Natuurlijk kun je vanaf een afstandje naar mij op het podium kijken, maar ik vind dat gevoel van saamhorigheid veel fijner. Ik wil dat het publiek energie teruggeeft; oog in oog tegen elkaar schreeuwen vind ik een stuk interessanter.
Mijn podiumpresentatie is eigenlijk een mooie optelsom van die twee werelden. Er is een bepaalde performance die ik van mezelf verwacht, maar ik hou het ook open voor improvisatie en de waan van het moment. Als je alles te strak plant, ga je achteraf alleen maar balen als er iets niet lukt.

Naast de clubshows in de poppodia stonden jullie de afgelopen maanden ook op enkele festivals. Hoe kijk je terug op de afgelopen maanden?

Ik kijk er met een heel goed gevoel op terug. SkullCrusher Fest in Duitsland was bijvoorbeeld fantastisch om te doen; daar stond echt een heel ander soort publiek. Sowieso vind ik het heerlijk om met de bandleden op pad te zijn; ik hou echt van dit soort minitourtjes. De leukste trip die we tot nu toe hebben gedaan, was onze tour rondom het Toxoplasmose Festival in Zwitserland, met twee geweldige shows in Frankrijk en Luxemburg. Die lichtshow in Zwitserland was echt top en het geluid klopte aan alle kanten. Als ik de beelden daarvan terugzie, denk ik: ja, dít is precies hoe ik The Fifth Alliance op een podium voor me zie.
Maar ook dichter bij huis waren er hoogtepunten. De show in Den Haag met Predatory Void vond ik heel erg vet, die package matchte gewoon perfect. Dat geldt ook voor de show met The Answer Lies In The Black Void. Die combinatie klopt ook gewoon: je hebt het rauwe, zware randje, gecombineerd met dat intense, feminiene element. Dat geeft het toch een ander soort dimensie.

Er staan nog shows met Hemelbestormer in de agenda. Staat er daarnaast nog meer op de planning?

Op 7 november spelen we met Hemelbestormer in Roermond. Daarnaast staat er op 5 december nog een heel tof festival op het programma: Gruut Lawijt: Winter Edition in de Gentse Stadsbrouwerij. Ja, we moeten het binnenkort nog wel even officieel posten.

De reacties op het album zijn ontzettend positief. Merken jullie dat de vraag naar liveshows daardoor toeneemt?

Ja, dat zou je wel verwachten, maar we opereren nu eenmaal in een behoorlijke niche. Ik merk dat je op een gegeven moment tegen een soort plafond aanloopt. We vallen vaak net buiten de boot omdat we te afwijkend zijn voor reguliere festivals of podia. De festivals waar we wél mogen staan, zijn daardoor gelukkig supervet. Er staan voor volgend jaar ook echt weer heel leuke dingen op de planning, maar het is niet heel regelmatig. Eerlijk gezegd hadden we dat liever anders gezien; we zouden het liefst een aantal shows in een paar maanden proppen, maar daar kun je zelf helaas weinig aan veranderen.

Je vertelde al dat jullie al volop bezig zijn met nieuwe nummers. Hebben jullie jezelf al een concreet doel gesteld voor de release daarvan?

We mikken op een release over twee jaar. Dat is tenminste de planning, maar ik vind dat we nu al heel goed op weg zijn. Wat betreft de muziek gaat het echt weer in de geest van ons eerdere werk zitten: denk aan gelaagde, dreigende en lange nummers.

Nog heel even over Puck: ik moet zeggen dat ze echt een bijzonder mooie zangstem heeft.

Ja, absoluut!

Is dat iets wat jullie in de toekomst wellicht ook meer gaan benutten binnen de band?

Ze vindt het hartstikke leuk om mee te zingen. Iedere keer als ze livevideo's terugziet, zegt ze: 'Dat is eigenlijk wel heel leuk zo samen.' Zelf vind ik dat ook super. Wat dat betreft ben ik echt een maximalist: meer is altijd meer! Maar het moet live natuurlijk wel speelbaar blijven op het podium. Haar focus ligt in de eerste plaats lekker op de bas, en van daaruit kijken we simpelweg wat er mogelijk is met twee vocalen. Bij het opnemen van een plaat kun je daar natuurlijk sowieso veel meer mee spelen. En gitarist Matthijs Keuvelaar schreeuwt ook lekker mee op het album en op het podium.

Wil je nog iets kwijt aan de lezers van Metalfan.nl?

Poeh, ik zou vooral willen zeggen: Luister naar de plaat en vorm je eigen mening. Het album is echt een reis, dus neem daar ook de tijd voor. Spaar het geduld op om elk nummer rustig op je in te laten werken. Ik denk dat het daar in de kern om draait. We opereren natuurlijk binnen het doomgenre – het is blackened sludge/doom, het is emotioneel en het kan behoorlijk zwaar zijn. Maar de hele reis om dit te maken, te performen en te vertellen, was een plezier. In die zin is het juist mooi dat we in een niche zitten; daardoor spreek je precies de juiste mensen aan die deze muziek écht kunnen waarderen.