Bij aankomst treffen we twee behoorlijk verschillende werelden onder één dak. In de kleine zaal vindt vanmiddag het AVROTROS Muziekcafé plaats, met jazzy muziek. In de grote zaal gaat het er straks een stuk harder aan toe. Buiten staat de wagen van de Wasteland Warriors al klaar en wordt er druk aan outfits en make-up gewerkt. Ook voor bezoekers is een make-upartiest aanwezig. Het is pas half twee en er wacht nog maar een handjevol mensen, van wie een deel voor het Muziekcafé komt. Wij zijn gewoon vroeg. Wanneer om half drie de deuren opengaan, komt er al snel meer volk binnen.
Voor mij voelt een bezoek aan METALCAFE inmiddels vertrouwd. Er zijn altijd wel bekenden om even bij te praten en ook op de affiche staan namen die ik hier eerder zag. Chaos Unleashed, Man As Plague en Loyalty Ends Here keren vandaag terug. Gastheer Niels ter Beek heet iedereen welkom en bedankt Dennis van Dutch Metalheads en De Vorstin voor het mogelijk maken van deze dag. De samenwerking brengt een online community en de bezoekers van METALCAFE samen. Ik ben benieuwd hoeveel nieuwe gezichten er aan het einde van de avond vertrouwd aanvoelen.
Chaos Unleashed mag om drie uur beginnen. De zaal is dan al leuk gevuld. Het Noord-Hollandse trio zoekt het in thrash metal met invloeden van onder meer Kreator, Sodom, Destruction en Exodus. Gitarist en zanger Marcus van den Bos, bassist Rob Bonte en drummer Sander Spoor hebben in eerdere bands de nodige ervaring opgedaan. Hun debuut I Am Chaos vormt vandaag een belangrijk deel van het repertoire.
Met M.A.D. en het titelnummer komt de middag op gang. Voor het podium knikken de hoofden mee, maar verder blijft het publiek nog wat voorzichtig. Ook tijdens The New Dominion en Ripped Apart is het nog geen dringen in de moshpit. Dat ben ik bij METALCAFE wel anders gewend. Misschien moet iedereen eerst landen. Of moet er wat meer bier in. Bij Kill & Attack wordt om meer actie gevraagd. Niels helpt nog even een handje en komt entertainen. Bij het volgende nummer, Heaven Shall Burn, ontstaat dan toch de eerste echte moshpit. Met Death From Above sluit de band af en is het publiek in ieder geval wat losser dan drie kwartier geleden.
Voordat Mourn begint, heeft Niels nog iets voor een vaste bezoeker. De Vikingman die vrijwel altijd bij METALCAFE aanwezig is en steevast in de moshpit staat, krijgt een eigen shirt: 'METALCAFE Moshpit Major'. Die benoeming komt bepaald niet uit de lucht vallen. Leuk dat er tijdens zo'n dag ook ruimte is voor de mensen die er steeds weer bij zijn. Maar nu verder met de orde van de dag. Verder met de line-up van vandaag.
Mourn komt uit Sneek en bestaat sinds 2024. De jonge band combineert deathmetal met atmosferische doom en werkt aan een debuutalbum. Onderwerpen als lijden en vergankelijkheid passen bij die muzikale richting. Vandaag maken we kennis via onder meer Apprehensive Regression, Aneurysm en Bloodshed.
Na het tweede nummer wil de band weten of we los zijn. Dat wordt in het Fries gevraagd, dus voor een deel van de zaal moet er even een vertaling achteraan. De moshpit laat aanvankelijk nog op zich wachten, maar zodra de band duidelijk om meer beweging vraagt, komt die er ook. Tegen het einde krijgt het optreden een persoonlijk moment. De vader van de zanger is aanwezig bij zijn eerste metalshow en het laatste nummer wordt aan hem opgedragen. De zanger vraagt of we met z'n allen even willen laten zien hoe hard het kan gaan tijdens een concert. Dat willen we wel. Tijdens Olympus Mons wordt volop gemosht. Zo krijgt vader meteen een aardige indruk van de bezigheden van zijn zoon. Een middagje rustig achter in de zaal kennismaken met metal zit er niet in.
Nog voor Deadspeak on stage komt, wordt er nog een bezoeker in het zonnetje gezet. Deze is vandaag jarig, dus wordt er luidkeels voor hem gezongen en krijgt hij een biertje overhandigd. Lang duurt dit moment niet voordat de band de set kan beginnen. Bij de openingstrack Knee Deep In Death maakt Niels alvast een stagedive. De zaal is goed gevuld, maar niet zo vol dat je zonder nadenken over de hoofden kunt lopen. Onze gastheer heeft er duidelijk zin in vandaag en laat zich hierdoor dus niet tegenhouden. Een aantal gewilligen verzamelt zich om de host op te vangen en met hem een ereronde te lopen.
Het noordelijke deathmetaltrio brengt in 2024 het debuutalbum Plagues Of Sulfur Bound uit, na de eerdere ep Dissolve The Dreams. De muziek krijgt ruimte om zich te ontwikkelen en dat hoor je terug in de set. Er hangt een fijne, donkere sfeer, terwijl er vooraan genoeg aanleiding blijft om de moshpit in te gaan. De meer ingetogen stukken tussendoor geven gelegenheid om even adem te halen. Geen overbodige luxe voor wie er vanaf de eerste band bij is. Het titelnummer van de debuutplaat, Parallel Existence en Tidal Disruption komen voorbij in de set. De afwisseling tussen de stevigere en rustigere passages houdt het optreden prettig in beweging. Deadspeak krijgt de zaal mee en sluit af met Death Shall Rise. Inmiddels hoeven de bezoekers niet meer zo nadrukkelijk over de streep te worden getrokken om te moshen, dat gaat inmiddels als vanouds.
Tussen de bands door is het tijd om ook aan eten te denken. Gelukkig hoeven we daarvoor de deur niet uit. De broodjes en patat krijgen vandaag toepasselijke namen mee. Bock 'N Roll is een broodje bockwurst, Annihilated Chicken bevat pulled chicken en de Jack The Ripper is gevuld met pulled jackfruit. Voor patat bestellen we Devil Sticks. De prijzen zijn schappelijk en vooral tijdens de ombouwmomenten is het druk bij de eetstand. Ook aan merchandise ontbreekt het niet. Het festival heeft eigen spullen laten maken, maar wie daar iets van wil meenemen, moet er op tijd bij zijn: die zijn al snel uitverkocht.
Daarna is het gedaan met rustig eten, want Man As Plague staat klaar. Zanger Tim Koole is zoals ik hem van eerdere optredens ken: een stuiterbal. Hij rent van de ene kant naar de andere, springt en gooit er tussendoor nog wat high kicks uit. Ik word al moe als ik naar hem kijk. Aan energie ontbreekt het deze man in ieder geval niet.
De band mengt death metal, deathcore en hardcore met groove, synths en samples. Het album The Frail Compass gaat terug tot 2016, maar vandaag staan ook nummers als Titanomachy, Deimos en Pandora's Box op het programma. Deimos wordt aangekondigd als een ode aan de jaren negentig en de band Pantera. De set gaat ondertussen in hoog tempo door. Even achterover leunen is er niet bij.
The Observer krijgt de introductie soundcheckliedje mee. Bij Cronos wil de band een wall of death zien. Die krijgen ze zonder aarzeling. Vervolgens nog een circlepit erachteraan? Geen probleem. Het publiek heeft de smaak inmiddels goed te pakken en Tim blijft de boel aanjagen.
Ook nieuw werk ontbreekt niet. False Skin (achter de schermen zorgde het voor een meer hilarische interpretatie die niet misstaat als mama appelsap) is volgens de aankondiging pas één keer in de oefenruimte gespeeld. Nou, daar klinkt het meer dan prima voor. Man As Plague houdt de vaart erin en voor mijn gevoel is de set veel te snel voorbij. Dit is een van de optredens waar ik vandaag het meeste plezier aan beleef.
Buiten zorgen de Wasteland Warriors ondertussen voor hun eigen stukje festival. Hun wagen heeft een hoog Mad Max-gehalte, compleet met ingebouwde rookmachine. De outfits zijn tot in de puntjes uitgewerkt. Je kunt er even naar blijven kijken en toch weer iets nieuws ontdekken. Het geeft de Halloweeninvulling van het festival net wat meer dan alleen een paar verklede bezoekers.
Die bezoekers doen overigens ook hun best. Mijn hubby blijkt niet de enige die thuis langer dan vijf minuten voor de kledingkast heeft gestaan. Later op de avond volgt nog de verkiezing van het beste kostuum van vandaag. Voorlopig lopen de kandidaten gewoon tussen het publiek door, naast de mensen die het bij hun vertrouwde bandshirt houden. Het gaat allemaal prima samen.
Loyalty Ends Here is voor mij weer een bekende. De band speelt melodieuze metalcore met een duidelijke liefde voor het geluid van de jaren nul. Denk aan invloeden van Trivium, As I Lay Dying en Lamb Of God. Na de winst van de Nederlandse Metal Battle in 2023 volgen onder meer Baroeg Open Air en Eindhoven Metal Meeting. In 2024 verschijnt de ep Darkest Red. Met gitarist Ian Smeets, die in september 2025 aansluit, bouwt de band verder aan hun succes.
Vandaag wordt er vanaf opener The Darkest Red meteen flink van leer getrokken. Richard Robin staat vooraan, met naast hem gitaristen Tristan Jacobs en Ian, bassist Maurits Gresnigt en achter de drums Menno Boesten. Medicate Me For Silence, Colors en Deadweight volgen. Het podium is in Halloweenstijl aangekleed, wat mooi aansluit bij de introductie van A House That Swallows Hope. Dit is het spookhuis van de avond en daar hoort volgens de band een circlepit bij. Dus gas erop en rennen alsof je leven eraan hangt.
Een van mijn favorieten is Dead And Buried. Daarbij komt een zanger van No Kings Allowed Richard versterken. Die dubbele vocalen werken goed. Het is leuk om de bands niet alleen achter elkaar te zien spelen, maar ook even bij elkaar op het podium. Loyalty Ends Here en No Kings Allowed kennen elkaar al van gezamenlijke optredens en vandaag krijgt dat contact opnieuw vorm. Met Sea Of Harlots en Testament maakt Loyalty Ends Here de set af. Voor mij opnieuw een van de hoogtepunten van de dag.
Bij No Kings Allowed weet ik vooraf minder goed wat ik kan verwachten. Het Nederlands-Belgische zestal combineert deathcore en melodieuze metalcore met filmische orkestratie. De muzikanten dragen maskers en gebruiken kleurnamen. White en Gold verzorgen de zang, Green en Red spelen gitaar, Blue speelt bas en Orange zit achter de drums. Dat gezamenlijke uiterlijk bevalt me. De uniforme outfits en maskers brengen rust op het podium. Er is duidelijk nagedacht over hoe de band zich wil presenteren, zonder dat het voor mij een verkleedtruc wordt die de aandacht van de muziek moet afleiden. Die muziek kan prima op eigen benen staan. De set zit strak in elkaar en beide zangers werken goed samen.
Naast onder meer Day Of Reckoning, Garden Of Eden, My Queen en Dark Reign horen we ook Lost Kin. Dat nummer verschijnt een dag voor het festival. Verser kunnen we het bijna niet krijgen. Wat een vette track is dat! Het is mijn eerste kennismaking met No Kings Allowed, maar ik weet al vrij snel dat ik deze band nog vaker wil zien.
Tegen het einde van de set gaat het geluid helaas wat tegenwerken. Het wordt een brij, met geluiden ertussendoor die voor mijn gevoel niet in de muziek thuishoren. Daardoor komt het geheel minder goed uit de verf dan eerder in de set. Jammer, want de band maakt tot dan toe een erg goede indruk. Tijdens het laatste nummer duikt een van de zangers zelf de wall of death in. De verbinding met het publiek is er in ieder geval. Ondanks de rommelige sound aan het einde is dit voor mij een fijne ontdekking.
Wanneer The Monolith Deathcult begint, is de zaal minder vol. Er zijn duidelijk al bezoekers naar huis. Misschien vraagt deze muziek ook wat meer van de luisteraar dan sommige eerdere bands, maar waarom mensen vertrekken, weet ik natuurlijk niet. Zelf ben ik benieuwd. Ook deze band zie ik voor het eerst.
Sinds 2002 kiest The Monolith Deathcult een eigen richting, met death metal, industrial, techno, dance en orkestraties door elkaar. Op de discografie staan onder meer The White Crematorium, Trivmvirate en Tetragrammaton. In 2024 verschijnt The Demon Who Makes Trophies Of Men en sinds oktober is er de nieuwe single Isn't She Beautiful?. Genoeg geschiedenis om in te duiken, al moet ik eerst maar eens horen hoe dit live binnenkomt.
De samples geven het optreden iets van een Halloweenfilm. De lichtshow past daar goed bij. Ook humor hoort erbij. Vanaf het podium klinkt de mededeling dat de band zich vandaag heeft verkleed als een middelmatige metalband. Daar kunnen we om lachen. Ondertussen wordt er toch stevig doorgespeeld.
Af en toe denk ik op een rave te staan, om vervolgens weer tussen zware riffs en diepe grunts te belanden. Sommige stukken vind ik ontzettend gaaf. Op andere momenten vraag ik me af of ik steeds naar hetzelfde nummer luister op repeat. Ik weet na deze eerste kennismaking dan ook niet zo goed wat ik ervan moet vinden. Het boeit me, maar niet de hele tijd even sterk. Waarschijnlijk is dit voor veel mensen een band om óf heel goed óf helemaal niks te vinden. Ik hang er voorlopig een beetje tussenin.
Het laatste nummer wordt aangekondigd als het einde van de lijdensweg. De zelfspot blijft dus tot het slot aanwezig. De gitaristen vinden zelfs nog tijd om kruislings op elkaars gitaar te spelen. Beneden gebeurt ondertussen iets wat me waarschijnlijk nog langer bijblijft. Door gemorst bier is de vloer behoorlijk glad geworden. Niels gaat in de moshpit onderuit, maar laat het daar niet bij. Hij haalt een zwabber en begint de pit te dweilen. Dat is ook een manier om je publiek bezig te houden. Ik zie een nieuwe traditie ontstaan. Moeten we bij de volgende editie naast onze oordoppen ook een dweil meenemen? Wie durft?
Als de laatste noten van het laatste nummer van de set zijn gedoofd, volgt nog de aftershowfoto met publiek. Aansluitend volgt de kostuumverkiezing. Onder de genomineerden zijn een Japanse verschijning, Alien Man, een Gene Simmons-lookalike en mijn eigen enge hubby. Alien Man wint uiteindelijk, al is het spannend tussen hem en de KISS-uitdossing. Wij nemen geen prijs mee naar huis. Ach, mijn man heeft onderweg al genoeg mensen aan een foto geholpen.
Wat een fijne dag is dit geworden. Alle bands zetten zich volop in en er is genoeg afwisseling om van het begin tot het einde te blijven. Mijn persoonlijke favorieten zijn Man As Plague, Loyalty Ends Here en No Kings Allowed. In welke volgorde? Daar hoef ik van mezelf gelukkig geen beslissing over te nemen. Vooral de sfeer maakt deze eerste Hilversumse editie geslaagd. Bekenden zoeken elkaar op, nieuwe contacten worden gelegd en overal is die kameraadschap die ik zo waardeer aan de METALCAFE-avonden. Vandaag voelt het alsof die familie een flink stuk groter wordt. Ik hoop oprecht dat er een vervolg komt.
