Bedankt voor jullie tijd. Lone Wanderer is een doomproject dat sinds 2014 bestaat (in zijn oorspronkelijke bezetting) en met Exequiae nu zijn derde album uitbrengt. Toch behoort de band eerder tot de minder bekende namen in de scène. Willen jullie jezelf en jullie visie eens voorstellen?

J: Bedankt voor je tijd! Dat we sinds de oprichting in de oorspronkelijke bezetting spelen, klopt niet helemaal; Jonas is in 2017 als gitarist bij ons gekomen. Bruno als songwriter heeft in 2014 alles in gang gezet en had bij de eerste echte repetitie de nummers voor de Principles-EP al bijna af. In de kern zijn we gewoon als vrienden samengekomen die zin hadden om muzikaal iets uit te proberen, met het idee om doommetal (en in het bijzonder funeral doom) te spelen. In de 12 jaar dat de band inmiddels bestaat, is onze visie natuurlijk ook duidelijker geworden. Maar de kern blijft altijd: Lone Wanderer speelt uitsluitend funeral doom.

Wat was de inspiratie voor dit album?

B: De inspiratie voor onze muziek verzamelt zich vaak over een lange periode - er zit ten slotte bijna 6 jaar tussen Exequiae en het vorige album. In die tijd pik je veel indrukken op - literair, muzikaal, maar ook echte levenservaringen. Mijn doel met Exequiae was vooral om een muzikaal samenhangend album te maken dat een rouwvolle reis weergeeft.

Het eerste nummer To Rest Eternally duurt bijna 25 minuten. Kunnen jullie uitleggen hoe deze toch wel gewaagde keuze tot stand is gekomen?

B: Voor mij bestaan er bij het schrijven van songs geen vaste regels, behalve misschien één: een nummer moet nog op een vinylplaat passen. Met To Rest Eternally zaten we daar bijna tegen de grens aan. De nummers ontstaan echter zonder berekening; het gaat erom de inspiratie via de gitaar te laten stromen. To Rest Eternally is dus een momentopname. Interessant is dat het nummer in de kortste tijd geschreven is. In totaal heb ik maar twee dagen aan de basis gewerkt. Samen hebben we daarna de laatste details uitgewerkt, het nummer zijn definitieve tekst gegeven en het opgenomen.

Zijn jullie niet bang dat zo’n lengte sommige luisteraars kan afschrikken?

J: Zo’n 24-minuten-monster is misschien een ongebruikelijke opening voor een album, maar dat was een beslissing die heel natuurlijk kwam en voor ons ook nodig was. Het was voor ons allemaal duidelijk hoe de volgorde van de nummers moest zijn. De lengte van de songs was daarbij van ondergeschikt belang, zo niet irrelevant. Bovendien hebben funeral doom-luisteraars doorgaans geen moeite met lange nummers.

B: Voor mij was het de directheid van de openingsriff die het nummer zo interessant maakte. De vorige Lone Wanderer-albums hadden allemaal een intro dat de sfeer moest neerzetten. Hier spreekt de muziek voor zich en de zwaarte van de gitaren werkt door deze directe start gewoon heel goed. Bovendien beschouw ik dit nummer als een hoogtepunt in het songwritingproces en wilde ik het een passende plek op het album geven.

Ondanks de lengte slagen jullie erin om de luisteraar geboeid te houden. Er zijn variaties in melodie en ritme, evenals rustigere en zwaardere fases. Welke methodes gebruiken jullie bij het schrijven om deze dynamiek te bereiken?

B: Het songwritingproces is eigenlijk niet zo verschillend van de opbouw van thema’s en variaties in de klassieke muziek. Veel thema’s worden eerst eenvoudig geïntroduceerd, daarna uitgebreid met gitaarharmonieën of later in een andere context opnieuw tot leven gebracht, bijvoorbeeld met nieuwe akkoorden die de klankkleur veranderen of met een contrapuntische melodie in de tweede gitaar. Daarnaast letten we er, zoals je al aangaf, op dat na zware passages ook ruimte is voor introspectie en bezinning. Op Exequiae gaat het niet alleen om verpletterende momenten, maar ook om ingrijpende ervaringen die ruimte bieden voor reflectie. Op dit album zijn bovendien nauwelijks herhalingen te vinden; waar je in eerdere Lone Wanderer-werken nog iets als een refrein en couplet kon herkennen, zijn die hier veel meer naar de achtergrond verdwenen.

Kunnen jullie voor muziekliefhebbers uit andere genres uitleggen wat jullie aantrekt in funeral doom en wat de moeilijkheden van dit genre zijn?

J: Het unieke aan funeral doom is natuurlijk de extreme traagheid en melancholie. Juist die traagheid biedt ruimte om muzikaal verschillende wegen te verkennen. Dat kan echter ook valkuilen hebben; bands kunnen gemakkelijk verzanden in repetitieve en langdradige saaiheid.

B: Vroeger legde ik het zo uit: funeral doom verkent de grens waar tempo niet meer als tempo of maat wordt ervaren. Daar ontstaat een spanningsveld waarin alles dreigt in te storten. Als je het genre beluistert, hoor je helaas ook veel bands die zich te veel baseren op death metal en dat simpelweg in slow motion spelen. Voor mij is funeral doom geen vertraagde death metal, maar een eigen kunstvorm. De uitdaging ligt erin om ondanks het slakkentempo een harmonisch rijke klankwereld te creëren.

Kort na de oprichting noemden jullie jullie stijl “Schopenhauer funeral doom”, vernoemd naar de Duitse filosoof. Wat bedoelen jullie daarmee?

B: Dat was een knipoog naar de belangrijkste invloed op mijn teksten. Tijdens mijn studie filosofie kwam ik voor het eerst in aanraking met Schopenhauer. Ik heb zijn hoofdwerk verslonden en het is nog steeds een bepalende wereldvisie voor mij. Vaak omschreven als “transcendentaal pessimisme”, bevat deze filosofie veel elementen die voor mij het best tot uitdrukking komen in funeral doommetal. Door ons hele werk heen vind je dan ook verwijzingen.A Morbid Portrayal van de Principles-ep begint bijvoorbeeld met een citaat van Schopenhauer. Noumenon van The Majesty of Loss verwijst naar een filosofisch concept van Schopenhauer/Kant. Ook op The Faustian Winter zijn er verwijzingen, al zijn de teksten daar meer beïnvloed door Nietzsche. Met Exequiae bewegen we ons vrijer tussen al deze invloeden, waardoor dat label eigenlijk niet meer zo nodig is.

Hoe ziet jullie schrijf- en opnameproces eruit?

B: In grote lijnen componeer ik de nummers. Sommige ontstaan in een paar dagen, andere groeien over maanden of jaren. Anhedonia bestaat bijvoorbeeld al sinds The Faustian Winter en is slechts licht aangepast. De band komt echt in beeld wanneer de nummers tot leven worden gebracht. Dan blijken vaak belangrijke veranderingen nodig te zijn - details in drums en bas, of aanpassingen in het arrangement. Het album is deels opgenomen in onze eigen studio/oefenruimte en deels in de Iguana Studios in Freiburg. Het was voor ons belangrijk om veel invloed te hebben op de productie; we waren bij vrijwel alle mixsessies aanwezig en hebben het album pas uit handen gegeven toen we volledig tevreden waren.

Hoe brengen jullie zo’n album live en waar leggen jullie de nadruk op?

J: Ons belangrijkste doel is om onze muziek live net zo krachtig en eerlijk te brengen als op de plaat. Dat betekent soms dat we in een set van 50 minuten maar drie nummers spelen. Liever drie nummers goed gespeeld dan ergens concessies doen.

B: Wie Exequiae live ziet, moet alles om zich heen kunnen vergeten. We doen ons best om de juiste sfeer te creëren en de nummers recht te doen. Lone Wanderer brengt geen metalshow, maar een eerlijke uitvoering van onze muziek.

Kunnen jullie iets vertellen over jullie toekomstplannen?

J: Eerst het album live presenteren. We kiezen onze shows zorgvuldig, zodat we niet zomaar als vreemde eend in de bijt in een line-up staan, maar dat onze muziek en intentie serieus genomen worden.

B: Je zou kunnen zeggen: na het album is vóór het album. Maar voorlopig ligt de focus op live spelen totdat ik weer genoeg materiaal heb verzameld voor een nieuwe plaat.

Hebben jullie nog laatste woorden voor de lezers van Metalfan.nl?

B: Bedankt voor het interview. We hebben al meerdere keren in Nederland gespeeld. Daar zijn veel liefdevol georganiseerde doommetal-evenementen door echte die-hard fans. Steun deze evenementen!