Wie in 2024 kennismaakte met Excessive Guilt, het debuut van het Zweedse Thrown, kreeg een kleine twintig minuten durende woedeaanval voorgeschoteld waar menig therapeut een flinke kluif aan zou hebben. Elf nummers vol opgekropte frustratie, verpletterende breakdowns en een productie die zo strak stond afgesteld dat zelfs een metronoom er zenuwachtig van zou worden. Twee jaar later verschijnt opvolger Unwanted. Opnieuw elf nummers, opnieuw nauwelijks tijd om naar adem te happen. De Zweden hebben hun succesformule duidelijk niet bij het grofvuil gezet. En waarom zouden ze? Als je je frustraties zo effectief van je af kunt schreeuwen, heb je voorlopig geen therapeut meer nodig.
De opmars van Thrown is minstens zo indrukwekkend als het muzikale geweld dat de band produceert. Sinds de oprichting in 2021 verzamelde het viertal honderden miljoenen streams en groeide het in recordtempo uit tot een internationale publiekstrekker. Opmerkelijk, want toegankelijk kun je deze muziek nauwelijks noemen. Of toch? Onder de laaggestemde gitaren en meedogenloze breakdowns schuilt namelijk een haast onweerstaanbaar gevoel voor ritme. De Zweden vermengen de agressie van hardcore en deathcore met de branie van nu-metal, de cadans van hiphop en elektronische beats die niet zouden misstaan in een ondergrondse nachtclub. Marcus Lundqvist schreeuwt, spuugt en bijt zijn teksten van zich af, maar weet zijn vocale uitbarstingen ook nog eens verrassend ritmisch te doseren. Drummer en producer Buster Odeholm, die ook als gitarist, componist en producer het geluid van Humanity's Last Breath bepaalt en achter de drumkit zit bij Vildhjarta, heeft voor tal van andere metalbands achter de knoppen gezeten. Ook Thrown heeft hij opnieuw zo strak dichtgetimmerd dat zelfs een verdwaalde milliseconde geen ontsnappingskans krijgt. Het resultaat is muziek waarbij je niet goed weet of je moet headbangen, dansen of onmiddellijk dekking zoeken.
Op Unwanted lijkt Thrown vooral vastbesloten de eigen formule verder op scherp te zetten. De vooruitgeschoven singles laten weinig ruimte voor twijfel. Split is een explosieve uitbarsting van agressie, terwijl Rehearsed laat horen hoe effectief de Zweden lompe grooves en elektronische accenten met elkaar verweven. Na de elektronische intro van Critic richt Lundqvist zijn pijlen op de ongevraagde meningen van anderen. Een aardige boodschap voor een band die ook in deze review zélf onderwerp is van gesprek. Ook titelnummer Unwanted volgt de vertrouwde blauwdruk, met loodzware riffs en een refrein dat zich tussen de oren nestelt. De contrasten tussen ritmische souplesse en brute kracht lijken nadrukkelijker dan voorheen, maar een muzikale revolutie blijft uit. De vraag is alleen of iemand daar werkelijk op zit te wachten. Met elf compacte nummers, waarvan geen enkele de grens van drie minuten passeert, krijgt de luisteraar nauwelijks gelegenheid om zich over dat gebrek aan vernieuwing druk te maken.
Wie deze band live heeft meegemaakt, weet dat die maniakale perfectie ook een keerzijde heeft. Thrown heeft überhaupt geen bassist in de gelederen. Tijdens optredens komen de baspartijen dan ook van backingtracks, waardoor het geheel soms iets krijgt van een zorgvuldig geprogrammeerde voorstelling. Op plaat is die kunstmatige perfectie juist een belangrijk onderdeel van de aantrekkingskracht. Alles klinkt massief, niets rammelt en iedere breakdown landt precies waar hij moet landen. Maar ergens tussen al die digitale spierballen dringt zich een vraag op: hoeveel ruimte blijft er eigenlijk over voor spontaniteit wanneer zelfs de chaos tot achter de komma is uitgerekend? Bij vlagen klinkt het allemaal net iets te gemaakt en ligt verveling nog nét niet op de loer. Zeker omdat Excessive Guilt twee jaar geleden met vrijwel dezelfde ingrediënten al zo overtuigend wist uit te halen. Wat destijds nog als een frisse mokerslag binnenkwam, voelt nu soms als een tweede klap waarvan je de impact al kent.
Met Unwanted lijkt Thrown voorlopig weinig behoefte te hebben aan muzikale zelfreflectie. De band weet precies waar zijn kracht ligt en benut die met bijna irritante efficiëntie. Met de explosief gegroeide populariteit stijgen ondertussen ook de verwachtingen. De vraag is niet langer of Thrown zijn succesvolle formule kan herhalen, maar of die formule op termijn voldoende rek heeft om interessant te blijven. Want hoe indrukwekkend al dat gecontroleerde geweld ook klinkt, zelfs de hardste klap verliest uiteindelijk zijn effect wanneer je precies weet wanneer hij komt.
Tracklist:
1. Critic
2. Don't Be Fooled
3. Unwanted
4. Rehearsed
5. Doing Great
6. Type Of Way
7. Off
8. Split
9. Hard Times
10. Bare Minimum
11. Subpar
Score: 75 / 100
Reviewer: Roel
