Het Duitse Rammstein is waarschijnlijk de bekendste in de jaren negentig opgerichte metalband. De groep, die al sinds zijn oorsprong in 1994 in eenzelfde samenstelling opereert, valt onder het kopje Neue Deutsche Härte en heeft inmiddels al acht studioalbums op zijn naam staan. Het zestal beleefde zijn grote doorbraak rond de eeuwwisseling. Met het goed ontvangen debuutalbum Herzeleid (1995) en diens opvolger Sehnsucht (1997) werd de toon gezet en het pakkende geluid van zware gitaren, dansbare melodieën in combinatie met zeeën van emotie (Seemann!) ontwikkeld. Op het inmiddels vijfentwintigjarige Mutter is die stijl geperfectioneerd, al kreeg de band ook kritiek dat het geluid te gepolijst en te commercieel was geworden. Toch is Mutter de hoogst gewaardeerde schijf op de website Rate Your Music en zal menig metalfan nostalgische gevoelens koesteren bij de elf tracks die het album telt.

Dat is ook niet gek, want rond de eeuwwisseling kon je niet om Rammstein heen. De vijf singles werden eindeloos gedraaid. Een straf was dat echter niet. De ruige gitaren in combinatie met de emotionele teksten en melancholische melodieën van de eerste single Sonne gaan nooit vervelen en tonen de diversiteit in het geluid van de band. Met de titelsong wordt die truc herhaald, al blijft deze in de schaduw staan van Sonne. Het hardere beukwerk in lijn met bijvoorbeeld Du Hast van Sehnsucht wordt doorgetrokken met Links 2 3 4, een nummer dat een einde moest maken aan vermeende extreemrechtse sympathieën van de band, Feuer Frei! en Ich Will. Het gaat hier inderdaad om tracks die redelijk makkelijk in het gehoor liggen, al verschilt de stijl niet veel van die van het oudere werk. Wellicht dat de songs wat minder wringen.

Dat schuren, schoppen en shockeren doen de mannen vooral op het tweede deel van deze plaat. Het duistere sprookje van Spieluhr werd gewijzigd naar een positievere afloop, omdat het oorspronkelijke einde te gruwelijk was. De song valt vooral op door dit ontroerende verhaal, dat op weergaloze wordt gebracht door de geboren verteller Till Lindemann in combinatie met de vervormde zang van Richard Kruspe’s dochter als ‘das Kind’. Het is jammer dat deze track live een zeldzaamheid is, want ondanks dat deze song niet de wijdverbreide bekendheid geniet van de genoemde nummers, is het een van de beste Rammsteinsongs. De heerlijke spanningsboog in muziek en zang, de meeslepende refreinen, het subtiele spelen met effecten, en een simpele, doch effectieve instrumentale break maken het tot een markant, maar zeer aansprekend geheel.

Het dansbare beukwerk dat volgt met Zwitter, Rein Raus en Adios is op muzikaal gebied minder onderscheidend dan het voorgenoemde juweel. Daarnaast is het shockeren met seks, dat in enkele songs aan de dag wordt gelegd, eveneens een constante in het inmiddels omvangrijke oeuvre. Op nagenoeg alle albums worden knappe teksten afgewisseld met platvloersheid. De plaat sluit af met de ingetogen zucht Nebel. Mooi, maar de echt grote emoties zijn al voorbijgekomen.

Mutter staat na vijfentwintig jaar nog altijd als een huis. Al is het eerste gedeelte van de plaat aanmerkelijk indrukwekkender dan de tweede helft. Met ruim een half dozijn tracks die op geen enkele ‘best of’ mogen ontbreken, is deze plaat met recht een klassieker.

Tracklist:
1. Mein Herz Brennt
2. Links 2 3 4
3. Sonne
4. Ich Will
5. Feuer Frei!
6. Mutter
7. Spieluhr
8. Zwitter
9. Rein Raus
10. Adios
11. Nebel