Een al vroeg goed gevulde hal (19.00 uur) krijgt een waar spektakel voorgeschoteld. Het orkest speelt een klassiek intro, gevolgd door de eerste tonen van Van Halen's Jump, gezongen door Oliver Hartmann. Hierna betreedt Survivor-zanger Jimi Jamison het podium om vijf nummers ten gehore te brengen met zijn karakteristieke stem. Nog steeds heel energiek en vol overtuiging brengt hij de zaal in vervoering, gesteund door een strakke band die dat ook de hele avond bleef. De interactie tussen het orkest en de bandleden is fenomenaal goed, waar Jamison er niet echt in slaagt om interactie met het publiek te krijgen ("wat willen jullie horen? ...nah die doen we niet").

Na Jamison is het de beurt aan rockchick Robin Beck om drie nummers lang de herinnering aan vervlogen jaren terug te brengen. Met een powervolle stem en een gemeende interactie met het publiek weet zij, ondanks weinig recente concertervaring, een zeer degelijk en genietbaar optreden neer te zetten. Robin ziet er nog steeds prima uit, en in dat opzicht steekt ze wel wat af bij de andere zangers. Ze kan in ieder geval ook rekenen op een grote sympathie vanuit het publiek, getuige de reacties.

Het meest enthousiast wordt het publiek bij het optreden van Manfred Mann-zanger Chris Thompson, die zich excuseert voor het feit dat hij een John Farnham-nummer zingt (You're The Voice) maar met de reden dat hij dit nummer ooit mede had geschreven. Daarna volgen een viertal klassiekers waarbij het publiek helemaal uit zijn dak gaat. Nu is het orkest daar mede debet aan omdat de structuur van de nummers zich bij uitstek leent voor symfonische ondersteuning. Een zeer memorabel en sympathiek optreden van deze Engelsman.

Na de (rook)pauze komt Toto's Steve Lukather ten tonele om een viertal Toto-nummers ten gehore te brengen, met steun van backing vocalists Tiffany Kirkland, Amanda Somerville en Ralf Scheepers (Primal Fear). Aan het eind van de nummers speelt Lukather lang uitgesponnen solo's (dat is al net zo belegen als de muziek van deze avond) maar dit doet hij helaas hoorbaar slordig, waardoor zijn optreden me per saldo toch wat tegenvalt, al is het aanhoren van de songs heel sfeervol. Hoogtepunt voor mij is Rosanna, waarbij Steve de hoge vocalen overliet aan Ralf Scheepers, die dit geheel op zijn eigen karakteristieke wijze vorm weet te geven. Steve slaagt er overigens als enige in om de mensen van hun stoel af naar voren te krijgen.

Deep Purple's Ian Gillan is de laatste in de rij zangers die de harten van het publiek moet veroveren. Ondanks een magere start met Highway Star maakt hij dat meer dan goed met geweldige versies van onder andere Perfect Strangers en de toegift Smoke On The Water, waarbij alle muzikanten en vocalisten het podium op komen om hun bijdrage te leveren. Gillan is echt zo'n man waarvoor je al sympathie hebt voordat hij nog maar een noot gezongen heeft. Ook bij dit optreden komt het publiek steeds meer naar voren maar niet tot aan de rand van het podium. Rare jongens, die Duitsers.

Zo is het toch nog laat geworden, en de zaal met tevreden toehoorders stroomt spoedig leeg. Jammer dat Nederland niet wordt aangedaan met dit rondreizende circus, want wat hier muzikaal werd neergezet mocht er zeer zeker wezen! Voor de liefhebbers en nieuwsgierigen: YouTube staat vol met clips van deze tour.

Setlist:
Intro 1984 en Jump (Van Halen)

Jimi Jamison:
1. Burning Heart
2. Didn't Know It Was Over
3. The Search Is Over
4. I Can't Hold Back
5. Eye Of The Tiger

Robin Beck:
1. Hide Your Heart
2. Tears In The Rain
3. First Time

Chris Thompson:
1. You're The Voice
2. Davy's On The Road Again
3. Blinded By The Light
4. The Mighty Quinn

Steve Lukather:
1. Rosanna
2. While My Guitar Gently Weeps
3. Africa
4. I'll Be Over You
5. Hold The Line

Ian Gillan:
1. Highway Star
2. Knocking At Your Back Door
3. Perfect Strangers
4. When A Blind Man Cries
5. Woman From Tokyo
6. Hush

Toegift: (allen)
1. Smoke On The Water