Uiterst charmant, de Vlaamse taal. Waar wij Nederlanders onze ergernissen doorgaans met de subtiliteit van een bouwvakker op maandagochtend ventileren, weten onze zuiderburen zelfs een scheldpartij nog van een zekere elegantie te voorzien. Een boze Belg klinkt nu eenmaal een stuk sympathieker dan een boze Nederlander. Totdat Jeroen Camerlynck zijn mond opentrekt. Dan vliegen de verwensingen je om de oren alsof iemand een gereedschapskist van de trap kiepert.
Tien jaar geleden scoorde Fleddy Melculy met T-Shirt Van Metallica een onverwachte hit. Wat begon als een uit de hand gelopen grap, groeide uit tot een vaste waarde in de metal van de Lage Landen. Vier albums en een vrachtlading muzikale middelvingers later viert het Vlaamse gezelschap zijn jubileum met L'Avocat Du Diable. Geen sentimentele terugblik, maar opnieuw een verzameling alledaagse ergernissen, verpakt in een stevig pakket hardcore, thrash en metal. Camerlynck is nog lang niet uitgefoeterd.
Muzikaal is er weinig veranderd. De gitaren zagen, de drums rammen en Camerlynck spuugt zijn teksten uit alsof de wereld hem persoonlijk iets verschuldigd is. De productie is vet en direct, de riffs liggen als betonblokken op de maag. Vernieuwend? Nauwelijks. Effectief? Absoluut.
Voor zijn jubileumfeest heeft Fleddy een handvol gasten uitgenodigd. Vooral Alex Agnew maakt in Complot (Pinker Part 2) zijn opwachting alsof hij nooit is weggeweest. En wat hebben we die bulderende stem gemist sinds Diablo Blvd de stekker eruit trok. Ditmaal richt de Vlaamse komiek zijn pijlen op wielertoeristen die denken dat de toch al gehavende Belgische wegen speciaal voor hun peperdure carbonfietsjes zijn aangelegd. Het nummer is een vervolg op Pinker, afkomstig van het debuutalbum Helgië uit 2016, waarin BMW-bestuurders zonder richtingaanwijzers aan de beurt zijn. Het vermoeden dat beide bevolkingsgroepen weleens uit dezelfde personen zouden kunnen bestaan, levert een heerlijk absurd complot op. Agnew zingt zijn frustraties eruit alsof hij achterop bij Glenn Danzig van de weg is gereden door het voltallige peloton van de Ronde van Vlaanderen.
Ook Marco Roelofs van Heideroosjes schuift aan. In Te Snel zijn het flitspalen en verkeersboetes die de bloeddruk opstuwen. Roelofs' rauwe voordracht sluit naadloos aan bij de opgefokte muziek. De verwantschap met zijn eigen Heideroosjes is niet moeilijk te ontdekken: dezelfde ongecompliceerde punkenergie, dezelfde voorliefde voor maatschappelijk ongemak en dezelfde neiging om serieuze ergernissen met een flinke dosis humor te lijf te gaan. Alleen worden de riffs bij Fleddy een stuk zwaarder aangezet.
Ook actrice/zangeres Line de Dauw en Iris Goessens (ex-Spoil Engine) laten van zich horen in Doe Uw Werk, wat meteen het beste nummer van het album oplevert. De twee stemmen zorgen voor een heerlijk contrast met Camerlyncks gebrul, terwijl de donkere, furieuze compositie zich vastbijt in de ergernis over mensen die hun werk niet naar behoren uitvoeren. Met de verzuchting "Heb je hier al eens gekeken, naar de staat van de wegen?" blijkt bovendien dat de Belgische infrastructuur ook buiten de wielersport een dankbare bron van frustratie vormt. De stevige gitaarriff en de afwisseling tussen de vocalisten geven het nummer een dynamiek die elders op de plaat nog weleens ontbreekt. Hier vallen humor, venijn en muzikale overtuigingskracht perfect samen.
In Geen Slaap Tot Brussel brengt Camerlynck een ode aan Angel Crew, de Belgisch-Nederlandse metalcoreformatie waarvan hij zelf ook vocalist is. Een mooie verwijzing naar zijn muzikale wortels en de scene waarin oldschool hardcore en loodzware metalriffs elkaar al jarenlang vinden. Even geen gezeik over wielertoeristen of verkeersboetes, maar een eerbetoon aan de muziek die hem mede heeft gevormd. Op Supernovashit krijgen de gebroeders Gallagher van Oasis vervolgens een muzikale trap tegen de schenen. Maar het afzeiken van andere muziekgenres en hun beoefenaars kennen we inmiddels wel van deze Belgen. Denk aan Ik Haat Jazz. De grap is raak, al begint de formule onderhand behoorlijk vertrouwd te klinken. Gelukkig maken de loodzware riffs veel goed.
Maar daar wringt ook de schoen. Want onder al dat verbale vuurwerk schuilt muzikaal weinig nieuws. Veel nummers volgen hetzelfde stramien van beukende grooves, korte uitbarstingen en Camerlynck die de volgende frustratie van zijn lever schreeuwt. De band speelt strak en overtuigend, maar de verrassing zit vaker in de teksten dan in de composities. Het is een goed geoliede machine die inmiddels wel erg vaak dezelfde afslag neemt.
L'Avocat Du Diable is daarmee een vermakelijke, bij vlagen bijzonder geestige plaat die precies doet wat je ervan verwacht. Misschien iets te precies. De gastbijdragen brengen kleur, de riffs blijven overeind en de ergernissen zijn herkenbaar genoeg om er met een grijns naar te luisteren. Alleen zou je na tien jaar ook weleens een onverwachte afslag willen nemen.
Waar andere metalbands hun inspiratie zoeken in oorlog, satanische rituelen en het einde der tijden, heeft Camerlynck aan een verkeerd geparkeerde BMW, de autocorrect van zijn telefoon of een peloton wielertoeristen genoeg. De Vlaamse taal mag dan uiterst charmant zijn, in handen van Fleddy Melculy blijft ze vooral een bijzonder effectief slagwapen.
Tracklist:
1. 2026
2. Get the Fok Op
3. Dokter Dokter
4. Schrijf het Zelf
5. Complot (Pinker Part 2) (feat. Alex Agnew)
6. Stop Met Zagen
7. Spook in Mijn Phone
8. Supernovashit
9. Doe Uw Werk (feat. Line De Dauw & Iris Goessens)
10. Te Snel (feat. Marco Roelofs)
