Het Belgische Carnation is al sinds zijn debuut in 2015 bezig een aardige kuil voor zichzelf te graven op het strand der deathmetal. Is de band aanvankelijk nog duidelijk schatplichtig aan de Zweedse voorvaderen Entombed, Dismember en Grave, inclusief de HM2-cirkelzaag, op latere albums wordt de muziek verfijnder en krijgt deze een eigen identiteit. Na het avontuurlijke Cursed Mortality (2023), waarop de band een duidelijk progressievere richting inslaat, betekent de nieuwe plaat Symphony In Flesh een gedeeltelijke terugkeer naar de roots.
Cursed Mortality verrast vooral door de toevoeging van melodie, atmosferische passages, cleane zang en elementen die nadrukkelijk aanschurken tegen de progmetal. Hoewel dit een duidelijke afwijking van het traditionele geluid betekent, zien verschillende recensenten de melodieuze en progressieve elementen juist als een artistieke stap vooruit.
In een recent interview met Musiczine vertelt gitarist Jonathan Verstrepen dat de band voor het nieuwe album weer de rauwheid en brutaliteit van de eerste twee platen naar voren wilde halen, zonder het oude geluid te herhalen. Volgens Verstrepen schrijft Carnation tegenwoordig met meer aandacht voor melodie en sfeer en zijn ook de composities verder ontwikkeld. En dat is duidelijk hoorbaar aan de spookachtige gitaarmelodieën die voortdurend door de songs gewoven worden.
Dat wil niet echter zeggen dat er niet meer geëxperimenteerd wordt of dat de ontwikkeling die op de voorganger hoorbaar was, helemaal tenietgedaan is. Integendeel misschien zelfs. De plaat begint nog met Blackmouth, dat een klassiek Carnation-nummer genoemd kan worden: zware gitaren, vet geluid, een pompende ritmesectie en simpele, maar effectieve solo's. Maar Flesh-eating Frenzy tapt ineens uit een ander vaatje. Klassieke deathmetal, maar dan met d-beats, vol hardcore agressie, kort, snel en zeer aanstekelijk. Het contrast tussen de eerste twee songs is opmerkelijk en verrassend.
Duidelijk is al wel dat de band op het gebied van songwriting weer een stapje heeft gezet. De songs lijken simpel, maar zitten vernuftig in elkaar, met subtiele variaties in tempo en sfeer die naadloos aan elkaar gesmeed zijn. De solo's zijn eenvoudig, maar voegen sfeer en diepte toe. Dit alles wordt aan elkaar gebruld door Simon Duson, met zijn kenmerkende rauwe, zware strot, die toch goed te volgen blijft. Ook drummer Vincent Verstrepen speelt op de achtergrond een heldenrol met zijn gevarieerde spel.
Het nieuwe album is geen verdere stap in de richting van prog, zoals velen na Cursed Mortality verwachtten, maar eerder een verdieping van de oude vertrouwde sound. Vooral Kingdom Of Dreams, zo'n beetje halverwege de plaat, bewijst dat de band niet gestopt is met zichzelf te ontwikkelen. Deze song zit vol afwijkende ritmes en maatsoorten, sfeerelementen, tempowisselingen en keyboardpartijen. Alsof je ineens op een Mastodon-album terechtgekomen bent. De verschillende segmenten volgen elkaar in hoog tempo op, zonder dat het ergens hapert. Een kneiter van een song.
Het zwaartepunt ligt wel op de eerste helft van de plaat. Niet dat de tweede helft tegenvalt, want het niveau blijft constant hoog. Labyrinth Of Silence heeft een goede groove en een interessante tempowisseling halverwege, maar de overige songs bieden minder verrassingen en lijken qua uitvoering meer op elkaar. Het album sluit dan weer sterk af met het gewaagde Legacy Of The Forefathers, een episch nummer van meer dan elf minuten, waarin eigenlijk alles wat we op de plaat hebben gehoord in één song is gebundeld. Een ware caleidoscoop van stijl, tempo en sfeer. Niet overal even sterk en er had misschien een minuutje of wat weggesneden mogen worden, maar als geheel toch uiterst aangenaam en kenmerkend voor de ambitie waarmee de band de studio ingestapt is.
Met Symphony In Flesh zet Carnation een indrukwekkende nieuwe stap. De band behoort tot de modernere generatie deathmetalbands die de klassieke stijl niet simpelweg kopiëren, maar verfijnen met moderne productie, technische beheersing en sterk gestructureerde songs. De grootste kwaliteit is wellicht dat de composities heel zwaar klinken zonder dat het gevoel voor melodie en herkenbare riffs verloren gaan. Een absoluut topalbum.
Tracklist:
1. Blackmouth
2. Flesh-eating Frenzy
3. Symphony In Flesh
4. Kingdom Of Dreams
5. Labyrinth Of Silence
6. Towards Death
7. Twisted Visions
8. Boundless Pathways
9. Legacy Of The Forefathers
