De Oostenrijkse formatie Harakiri For The Sky is in zijn bijna vijftienjarige bestaans uitgegroeid tot een van de meest toonaangevende groepen binnen de post-black metal. Terwijl veel bands in deze vergaarbak van een genre vooral zo complex en tegendraads mogelijk voor de dag willen komen, is de muziek van het duo Matthias Sollak (alle instrumenten) en V. Wahntraum (zang) sinds jaar en dag onderscheidend door zijn feilloze gevoel voor prachtige melodielijnen, tranentrekkend tremologetokkel en woest rockende passages. Deze veelzijdige muzikale omlijsting wordt ingezet om de zeer persoonlijke teksten, waaruit wanhoop, pijn en smart uit elke zinsnede stromen, kracht bij te zetten.

Deze combinatie levert een aantal ronduit briljante platen op. Zo staat iedere noot van III: Trauma (2016) en Arson (2018) in mijn geheugen gegrift. Het is moeilijk om níet geraakt te worden door intense en beladen compositorische meesterwerken als Calling The Rain en The Graves We've Dug, die niet alleen ondanks hun lengte van ruim tien minuten moeiteloos boeien, maar ook een emotionele snaar weten te raken. Met Mære (2021) breekt Harakiri For The Sky definitief door. In de jaren die volgen, is de groep regelmatig op de planken te bewonderen. Nieuw materiaal blijft evenwel vrij lang uit. Wel worden de eerste twee albums opnieuw uitgebracht. Maar begin 2025 ligt er met Scorched Earth dan eindelijk een opvolger. Hoe brengt de groep het er op deze zesde langspeler van af?

In ieder geval wordt al snel duidelijk dat de band zijn eigen muzikale pad trouw blijft. Veel kenmerken zijn namelijk hetzelfde gebleven: de lange composities, die regelmatig richting de tienminutengrens gaan, het sublieme en zeer gevoelige gitaarwerk en de wijze waarop frontman V. Wahntraum middels doorleefd gekerm zijn ziel en zaligheid in de teksten vol persoonlijke misère gooit. Zo is Keep Me Longing een tien minuten durende, briljante, klaagzang. Muzikaal gezien is de compositie ijzersterk en zeer afwisselend, van intense blastbeatpassages tot machtig rockende midtempogedeeltes en druilerige keyboardpassages, alles bij elkaar gehouden middels een aura van tremolotristesse en doorleefd vocaal gelamenteer.

Met Without You I’m Just A Sad Song en I Was Just Another Promise You Couldn't Keep komen de Oostenrijkers zeer melodieus voor de dag, met veel ruimte voor harmonieus, akoestisch gitaarwerk. Deze enorm vloeiende composities, die vol fantastische riffs en melodielijnen staan, zullen snel uitgroeien tot de favoriete zelfkastijdingstracks voor de gedumpten en verlatenen onder ons. Hoewel de tekstuele inhoud niet iedereen zal aanspreken, zitten de nummers in muzikaal opzicht groots in elkaar, waardoor hun lengte (ruim tien minuten) geen seconde stoort. In No Graves But The Sea hanteert de band een heftigere en onstuimigere aanpak, met nadruk op machtige riffs en stuwend drumwerk (afkomstig van sessiedrummer Kerim Lechner). Tegelijkertijd behoudt het gezelschap een neusje voor perfect gestileerde melodielijnen, zo toont het wonderschone reflectiemoment halverwege wel weer aan.

Een eveneens regelmatig terugkerend onderdeel van de platen van Harakiri For The Sky is het gebruik van gastvocalisten. Op Scorched Earth horen we er drie – en dat zijn niet de minste. Zo maken Tim Yatras (Austere), Serena Cherry (Svalbard) en Patrick Ginglseder (Groza) hun opwachting. De gastvocalen van Yatras in openingstrack Heal Me zijn eigenlijk het minst interessant en leiden zelfs licht af van de compositie. Daar staat echter een bijzonder mooie bijdrage van Cherry tegenover, wiens dromerige vocalen voor een welkome aanvullende dimensie zorgen in Too Late For Goodbyes. Tot slot kiest Harakiri For The Sky wederom voor een opmerkelijke cover. Ditmaal betreft het Street Spirit (Fade Out) van Radiohead, terwijl dat op de vorige langspeler Mære (2021) de uitstekende Placebo-cover Song To Say Goodbye betreft. Het geeft wel aan dat voor de band de grenzen tussen (post-)black metal en alternatieve rock zeer poreus zijn.

Valt er dan niets aan te merken op deze schijf? Het enige minuscule minpuntje is dat de plaat – net als zijn voorganger overigens – iets korter had gekund. Zo missen Heal Me en With Autumn I’ll Surrender net iets van de compositorische finesse van de overige tracks. Maar tegelijkertijd zijn zelfs deze twee nummers nog vele malen beter dan gemiddeld in dit genre. Verder zou een kniesoor kunnen constateren dat de band wel erg dezelfde formule volgt. Maar ja, als het resultaat keer op keer zeer goed tot uitmuntend is, waarom zou je dan ook ineens iets anders gaan doen? Harakiri For The Sky doet wat het aan zijn stand verplicht is en levert met Scorched Earth het eerste hoogtepunt van 2025 af.

Tracklist:
1. Heal Me
2. Keep Me Longing
3. Without You I'm Just A Sad Song
4. No Graves But The Sea
5. With Autumn I'll Surrender
6. I Was Just Another Promise You Couldn't Keep
7. Too Late For Goodbyes
8. Street Spirit (Fade Out) (Radiohead-cover)