De avond wordt geopend door HO99O9 (spreek uit als 'horror'), een gezelschap uit New Yersey dat hiphop, punk, nu metal en groove met elkaar vermengd tot een luidruchtig en recalcitrant klinkend geheel. Het drietal ziet er nogal eigenzinnig uit, met toetsenist theOGM die het meest in het oog springt met zijn corpsepaint, roze koksmuts en korte broek met witte veren. Zanger Eaddy gebruikt naast zijn reguliere microfoon regelmatig een extra microfoon in de vorm van een rode telefoonhoorn. De groep stuitert over het podium, maar jammer genoeg is het geluid ronduit abominabel: zeer luid en eendimensionaal. Naast het drum- en basgitaarwerk is er eigenlijk weinig te horen en met name de extra geluidseffecten vallen volledig weg. Desondanks straalt de groep een soort oerkracht uit waardoor het onmogelijk is om onbewogen te blijven. Geen denken aan dat ik dit thuis nog eens zal opzetten, maar HO99O9 weet de aandacht wel vast te houden met een intense en bezielende performance.

Dat het optreden van Amenra al ruimschoots op voorhand is uitverkocht, mag geen verrassing heten. De status die de Belgische sludge/post-hardcorepioniers hebben opgebouwd als live-band is al jaren haast onovertroffen. In november vorig jaar geven de heren en dame al een magistraal optreden in TivoliVredenburg en nu zijn ze – tussen de zomerfestivals door – in het relatief kleine Paradiso te bewonderen. Ruim een kwartier voor aanvang staat de zaal al afgeladen vol en is er nauwelijks meer mogelijkheid om te bewegen. Als de lichten dan eindelijk doven en het logo van de band geprojecteerd wordt op de stijlvolle glas-in-lood-ramen achter het podium, is kippenvel gegarandeerd. En dat kippenvel blijft eigenlijk vrijwel het gehele optreden aanwezig.

De band opent op fantastische wijze met Children Of The Eye van Mass VI (2017), dat voor velen toch wel de kroon op het oeuvre van Amenra zal zijn. Met zeer introvert, minimalistisch en repetitief getokkel, dat steeds meer aanzwelt, hangt de zaal al vanaf het begin aan de lippen van de band. En als dan die machtige, primordiale centrale riff losbarst als een onweer dat al uren in de lucht hangt, en zanger Colin Van Eeckhout zijn gepijnigde screams de zaal in slingert, gaan de hoofden van de aanwezigen als in een seance synchroon op en neer, terwijl de darmen door elkaar geschud worden door de loodzware, dreunende sound, die perfect in balans is.

Liefhebbers van Mass VI komen vanavond aan hun trekken, want met liefst vier nummers is dit album het best vertegenwoordigd op de setlist. Zo komt direct na de opener het prachtige Plus Près De Toi (Closer To You) voorbij, dat loodzwaar begint en dan middels een subliem middenstuk de verstilling opzoekt. Het is eigenlijk niet te beschrijven wat een immense oerkracht deze band uitstraalt. Het is alsof we getuige zijn van het muzikale equivalent van een in slow motion uitbarstende vulkaan, waarvan de lava traag stromend alles op zijn pad opslokt. Gelukkig is het geluid niet alleen loodzwaar (Paradiso schudt op zijn grondvesten), maar ook briljant afgestemd, waardoor alle details tot hun recht komen. Eigenlijk valt alleen het spokenwordgedeelte van Van Eeckhout tijdens De Evenmens van het helaas wat genegeerde De Doorn (2021) ietwat weg.

Hoewel sommige nummers al jarenlang een vast onderdeel van de setlist zijn, zoals het van Mass IIII (2008) afkomstige Razoreater, worden ook deze composities met evenveel intensiteit en bezieling uitgevoerd als het overige materiaal. En op veel momenten benadert Amenra de perfectie, vooral op de momenten dat de bulderende riffs af en toe stilvallen en de groep zich tegelijkertijd van zijn meest fragiele kant laat horen. Zoals in het meesterlijke A Solitary Reign, dat als publieksfavoriet de meeste bijval krijgt en dat ook weer voor kippenvel weet te zorgen.

Als ik dan één minpunt moet noemen, betreft het niet de band maar het publiek – of althans een klein deel daarvan. Zo zijn er helaas toch weer een paar brallende idioten met het omgevingsbewustzijn van een fruitvlieg, die zelfs tijdens die fragiele passages hun muil niet kunnen houden en menen dat hun marginale geluidsvervuiling de moeite waard is om de sereniteit de doorbreken. Ik wens jullie maandenlange explosieve diarree toe.

Verder rest mij louter te constateren dat Amenra briljant als altijd is. Met het ruim elf minuten durende Diaken komt alles nog eenmaal samen: kolossale riffs die maar aan blijven houden, totdat een intens treurig akoestisch gedeelte en bijna fluisterende, breekbare zang van Van Eeckhout voor verstilling zorgen. Na een laatste eruptie volgt de definitieve stilte, die tegelijk zwaarder en lichter voelt dan voorheen. Amenra bewijst vanavond wederom van de buitencategorie te zijn met een optreden dat aanvoelt als een collectieve geestelijke reiniging.

Setlist Amenra:
1. Children Of The Eye
2. Plus Près De Toi (Closer To You)
3. Razoreater
4. Salve Mater
5. Thurifer Et Clamor Ad Te Veniat
6. De Evenmens
7. A Solitary Reign
8. Terziele
9. Am Kreuz
10. Diaken