Bij het horen van de naam Göteborg denken veel metalfans al snel aan melodeath en bands als At The Gates, In Flames en Dark Tranquillity. De Zweedse stad heeft echter meer succesvolle exportproducten. Ook doom, stoner en sludge metal hebben er een actieve scene. De in 2020 opgerichte band Terra Black maakt deel uit van deze beweging en combineert doom en stonerrock in een groovende, zware sound.

Het nieuwe album Mirage is de opvolger van de ep Tethers uit 2024 en in 2023 verscheen het debuutalbum All Descent. Voor deze nieuwe langspeler heeft de Zweedse formatie zich aangesloten bij Bonebag Records. Niet alleen het album zelf is interessant, maar ook de manier waarop het is opgenomen valt op. De band koos ervoor om het volledige album in de loop van drie dagen als live-performance vast te leggen. Dat resulteert in een authentiek en eerlijk geluid, zonder overproductie. Het natuurlijke, ruimtelijke karakter en de imperfecties van de uitvoering zijn daardoor behouden gebleven, wat het album een persoonlijk en immersief karakter geeft.

Duidelijk hoorbaar is de microfoonafloop, waarbij een microfoon ook geluid opvangt van een andere geluidsbron dan het instrument of de stem waarvoor deze is bedoeld. In dit geval draagt dat juist bij aan de sfeer van de opnames. Uiteraard gaat deze aanpak deels ten koste van de helderheid en definitie van het geluid. Of dat als een pluspunt of minpunt wordt ervaren, zal van de luisteraar afhangen.

Het album trapt af met The Gathering, dat wordt gekenmerkt door trage, zware riffs die een bijna trance-achtige sfeer opbouwen. De vocalen van Ezgi, die naast de zang samen met Isak ook het zware gitaarwerk verzorgt, hebben een bijna spookachtig karakter. Guayota sluit hier vloeiend op aan en introduceert een fraaie mix van trage doom en groovende stoner. Ezgi wisselt hierbij haar hogere zang af met een lager register dat uitstekend bij het stonergenre past.

De live-sound geeft het geheel een authentiek karakter. Het trage ritme en een gelaagde compositie zorgen voor een aangename intensiteit. Het lage doomtempo geeft de riffs alle ruimte om tot hun recht te komen, waarna ze richting het refrein heerlijk groovend binnenrollen. Ezgi keert terug naar een hoger zangregister, wat voor een mooie balans zorgt, zeker in combinatie met het daaropvolgende melodieuze intermezzo. Subtiele koorarrangementen ondersteunen de groovende riffs op harmonieuze wijze.

Pareidolia pakt de aandacht en trekt je uit de trance van de voorgaande tracks met het krachtige slagwerk van drummer Sophie (ex-Woodstripe) en een intrigerende baslijn van bassiste Denice (Crowlegion, Jaern). Het zware gitaarwerk vormt de stevige basis van deze groovende stonertrack. De band bouwt vervolgens toe naar een meeslepende passage, waarin de vocalen met krachtige uithalen voor extra dynamiek zorgen en heerlijk weg luisteren.

Mirage is een album met veel variatie. Naast de mix van doom en stoner verschillen ook de composities onderling sterk van elkaar. Thorn is bijvoorbeeld geen standaardnummer met een klassieke songstructuur, maar een verhalende track waarin een doorlopend gesproken verhaal centraal staat. De rustige en sfeervolle compositie laat de instrumentatie op subtiele wijze de gesproken boodschap ondersteunen. Ook hier komt het livegeluid goed tot zijn recht. Het feit dat zelfs het plukken van de gitaarsnaren hoorbaar is, versterkt het immersieve karakter van de track.

Na Thorn komt Maze met hernieuwde energie en een opzwepend tempo binnen. De meerstemmige zang trekt de aandacht. Het is een echte stonertrack die na de rustigere passages voor een flinke dosis luisterplezier zorgt. In Stone introduceert een loodzware sound die vooral wordt gedragen door een fraaie baslijn. Het contrast met Maze is groot, waardoor de bijna dreigende sfeer des te harder binnenkomt. Het geheel heeft iets verhalends en roept beelden op van gevaar en achtervolging. De hogere, luchtige zang geeft de track tegelijkertijd een bijna mythisch karakter. In combinatie met details in de leadgitaarpartijen zorgt dit voor een fraaie balans, waardoor de zwaarte van de compositie niet overheerst.

Het mag duidelijk zijn dat er op Mirage veel te ontdekken valt. Vooral de muzikale coherentie valt op en draagt bij aan een plezierige luisterervaring. Niet alleen de afzonderlijke tracks zijn fraai gecomponeerd, maar ook de volgorde en afwisseling van de nummers is zorgvuldig gekozen en werkt goed. De mix van stoner en doom is overtuigend uitgevoerd. Grunts en screams ontbreken, maar Mirage is zonder twijfel een zware plaat die veel metalfans zal kunnen bekoren. Het is een geslaagde langspeler van een band die meer aandacht verdient dan deze momenteel krijgt.

Tracklist:
1. The Gathering
2. Guayota
3. Pareidolia
4. Thorn
5. Maze
6. In Stone
7. Ruins
8. In Stars