De Franse grootmeesters van de progressieve/technische death uit Bordeaux zijn weer terug met hun achtste volledige album: The Ember Gone. Opnieuw weet Gorod verschillende elementen uit de gevarieerde wereld van progressieve en technische metal te verenigen tot een krachtig album met invloeden van jazz, ingewikkelde riffs en funky grooves. Virtuositeit vormt daarbij het middel en niet het doel zelf.

Gorod behoort tot de technische deathmetalbands die opkwamen tijdens de bloeijaren van het genre in de jaren 2000 en blijft voortdurend logische vooruitgangen maken. Met The Orb (2023) laat de band de felle, oppervlakkige instrumentale franje achter zich en richt deze zich meer op complexe, progressieve structuren met een eigentijdse uitstraling. Het gitaarwerk van Mathieu Pascal en Nicolas Alberny, dat vaak in een staccatostijl wordt uitgevoerd, is hierbij een sterkte troef. Desondanks zal een aantal fans van technische death zich afvragen of Gorod met de nieuwe plaat nog steeds wel in het genre past. The Orb is zeker een steviger album dan de nieuweling.

De band heeft het technische talent al aangetoond met albums zoals A Maze Of Recycled Creeds (2015) en Æthra (2018). De invloeden van Atheist en Cynic blijven zeker bestaan. Van Atheist komt die hoekige aanpak van riffs, die door jazz zijn beïnvloed, waarbij elke muzikant zijn eigen pad lijkt te volgen, om uiteindelijk op hetzelfde punt samen te komen. De impact van Cynic ligt voornamelijk in de luchtige, bijna etherische stukken, de harmonische verrijkingen en het vermogen om brute muziek onverwachts gewichtloos te laten lijken. Die inspiratiebronnen worden niet gekopieerd, maar gebruikt.

The Ember Gone heeft meer ziel en emoties dan meestal te ontdekken is in technische extreme metal. Julien Deyres maakt vaker gebruik van zuivere zang, waardoor de plaat een veelzijdiger karakter heeft. De twee singles die zijn uitgebracht en een indruk geven van de nieuwe muzikale richting, behoren tot de meest veelzijdige tracks van de plaat. Het meer dan zeven minuten lange Forgiveness is een melancholisch nummer met langgerekte ambient-passages die een ketting van introspectieve melodieën vormen. De afsluiter Remains is daarentegen een intens en krachtig nummer. Zwaar en agressief, maar zonder de verfijning en complexiteit te verliezen die zo kenmerkend zijn voor de formatie.

Het album is een luisterboek dat het verhaal van de Prometheus-mythe vertelt: de mensheid krijgt het vuur en transformeert dit naar beschaving en vooruitgang. Het gaat uiteindelijk om de invloed van het menselijk gedrag op het milieu. Bijna dagelijks zien we in het nieuws de onbeheersbare impact van een samenleving die zich richt op groei en de machtsstructuren die de existentiële vraagstukken bepalen. De beslissing om onder deze omstandigheden kinderen op de wereld te zetten komt eveneens aan bod, omdat we uiteindelijk te maken krijgen met de smeulende resten van ons eigen handelen.

Signs en Devise zijn vlotte, naar Gorod-maatstaven kortere progressieve deathmetaltracks, die soepel overschakelen tussen beheerste agressie, verfijnde gitaarlijnen en onverwacht weidse soundscapes. Toch behoudt de muziek een opmerkelijk natuurlijke flow. Je wordt niet overweldigd door een overvloed aan noten. De groovende flow vormt de basis en biedt de muziek de ruimte om traditionele genregrenzen te verleggen. De nummers beschikken over voldoende details om ook na herhaaldelijk luisteren nieuwe aspecten te onthullen, zonder hun emotionele richting te verliezen. Net als Forgiveness toont Regret duidelijk aan hoe complexiteit en impact elkaar versterken.

De intensiteit van het album groeit gestaag. Het instrumentale Crimson is een doolhof van gitaarlijnen met minimale vervorming. De titels beschrijven de ontwikkeling van waarschuwingstekens en ontbranding tot de laatste, smeulende resten. Muzikaal gezien belandt Ignite niet in een voortdurende stroom van geluid. Er wordt gebruik gemaakt van contrasten: hectische dichtheid komt in contact met open ruimte, agressieve uitbarstingen worden omgevormd tot melodieuze passages en technische razernij zal wijken voor momenten van bijna beklemmende stilte. Het album bereikt zijn dramatische climax met Remains, dat wordt voorafgegaan door het ingetogen, instrumentale Ember. De belangrijkste vraag van het werk blijft in de lucht hangen: wat blijft er eigenlijk over als wij er niet meer zijn?

Gorod heeft altijd kunnen rekenen op uitstekende muzikanten. Wat betreft vakmanschap, songwriting en productie presteert de band op het hoogste niveau. Gitaristen Mathieu Pascal en Nicolas Alberny imponeren met hun ingewikkelde gitaarspel, dat een hectische intensiteit combineert met een ingetogen elegantie. Bassist Benoit Claus biedt een stevige basis die uitstekend tot zijn recht komt in de sfeervolle passages. Drummer Karol Diers excelleert in zowel de rustige stukken als de agressieve momenten, terwijl Julien Deyres zijn veelzijdige stemgeluid volledig inzet voor het verhaal.

Op The Orb komt Gorod al minder extreem voor de dag en die koers wordt op The Ember Gone verder ontwikkeld, wat resulteert in een vooruitstrevende en virtuoze richting. Een aanzienlijk deel van de speelduur is gewijd aan sfeervolle composities, waarbij muzikale juweeltjes zeker aanwezig zijn. De fans die verlangen naar meer verfijning zullen de complexiteit en veelzijdigheid ongetwijfeld waarderen, terwijl de liefhebber van technische death wellicht teleurgesteld zal zijn.

Tracklist:
1. Signs
2. Devise
3. Forgiveness
4. Regret
5. Crimson
6. Ignite
7. Ember
8. Remains