In een tijd waarin het onderscheid tussen nep en echt steeds verder vervaagt, onze zintuigen voortdurend gebombardeerd worden met gemanipuleerde beelden en geluid en we beginnen te verdrinken in een zee van zielloze 'AI-slop', is het begrijpelijk dat mensen op zoek gaan naar authenticiteit. Zangeres Jasmin Lempinen, voormalig boegbeeld van de psychedelische rockgroep Jess And The Ancient Ones, is de moderne samenleving met haar eindeloze output van inwisselbare troep inmiddels goed beu. Haar tweede album van haar nieuwe band Jess By The Lake is volledig analoog opgenomen en live ingespeeld, om zo dicht mogelijk bij het gevoel van de muziek te blijven. Naar eigen zeggen vormt de plaat daarmee een eerbetoon aan zowel de muzikanten die de muziek creëren als de luisteraar die deze muziek in zijn volledige intentie laat binnenkomen.

Het is niet alleen deze aimabele achtergrond die mij nieuwsgierig maakt naar Human. Lempinen is – zeker door de latere albums die zij met Jess And The Ancient Ones maakte – een van mijn favoriete zangeressen. Deels vanwege haar enorme bereik, maar vooral vanwege de bezieling en overgave waarmee ze zingt – soms melancholisch, dan weer rauw, ongetemd en vol passie. Het in 2019 verschenen Under The Red Light Shine, het eerste album onder de naam Jess By The Lake, weerspiegelt de diversiteit die ook in haar stemgeluid te horen is. De nummers combineren invloeden uit de soul, blues, hardrock en psychedelica – de groep noemt het zelf 'Witchy Melancholic Space Rock' – terwijl de fantastische zang van Lempinen (toen nog Saarela) het cement vormt dat alles bij elkaar houdt.

De band opent op een verrassend rauwe, onopgesmukte wijze met Jaleihou, een bluesachtig nummer dat begint met een gepassioneerde uithaal van Lempinen. Hoewel de track in muzikaal opzicht wat eentonig is, wordt er wel heerlijk gezongen. Het lichtvoetige en dromerige Wanderin Kind klinkt een stuk spannender. Door de psychedelische invloeden is het niet moeilijk om hier de muzikale bagage van Jess And The Ancient Ones in terug te horen, maar dan aardser en minder extatisch. En in de fijne rocktrack Alice vinden Jess en haar kompanen de juiste balans tussen prettig meanderende, psychedelische invloeden (het gitaarwerk), een lekker stuwend drumritme en een krachtig gezongen refrein met ruw randje.

Human is een album dat regelmatig een duidelijke melancholische ondertoon heeft (Lonely Boy), maar waarop – ondanks de relatief eenvoudig in elkaar zittende nummers – de muzikaliteit ook duidelijk hoorbaar is. Zo onderscheidt How Could You Tell? zich door zijn swingende einde. Die muzikaliteit blijkt echter het meest uit het knap gecomponeerde Falling Under, dat ingetogen begint, maar gaandeweg aanzwelt door met name het vocale vuurwerk van Lempinen. De gepassioneerde zangeres gooit er moeiteloos enkele rauwe uithalen uit, die voor kippenvel zorgen. Tegen het eind keert de compositie terug naar het minimalistische begin.

Human is een album waarop de bezieling van de bandleden goed terug te horen is. Het is een plaat die het hart op de juiste plaats heeft. Er is geen ruimte voor allerlei tierelantijntjes, waardoor het album in eerste instantie wat 'kaal' kan aanvoelen. Toch is het een plaat die ik per luisterbeurt meer ben gaan waarderen. Hou je van oprechte muziek die met hart en ziel is gemaakt, zonder oog voor commercieel succes, maar puur op gevoel gemaakt, dan is Human zeker een aanrader.

Tracklist:
1. Jaleihou
2. Wanderin Kind
3. Lovely Boy
4. Sister
5. Alice
6. Falling Under
7. How Could You Tell?
8. The Shame
9. Holy Grove