Het is acht uur en nog relatief rustig in de zaal als het Nijmeegse Blodzallog het spits mag afbijten. De groep is nog niet erg bekend en heeft louter de demo Worm Of Mystic Plasm (2025) uitgebracht. In een half uurtje mogen de heren - die een muzikale geschiedenis hebben in lokale bandjes die uiteenlopen van black metal tot powerviolence – hun kunsten vertonen. Dat doen ze met een loeihard geluid, dat de vullingen in de kiezen laat trillen. Hoewel het intro doet vermoeden dat we een soort psychedelische black metal à la Oranssi Pazuzu op ons afgevuurd krijgen, blijken de monotone helleklanken uiteindelijk meer als een soort groezelige mengeling van Urfaust (de slepende midtempo-ritmes) en Bolt Thrower (de zompig ploegende riffs en de brommende basgitaar) te klinken. Drummer Lethargor, die overigens ook het grootste deel van de vocalen verzorgt, geselt zijn drumstel als een primaat met een autoriteitsprobleem. Zijn monotone gebeuk is niet verfijnd, maar wel effectief. Helaas klinkt het alsof de band in een zompige grot staat te spelen, waardoor de sound uiteindelijk nogal eenvormig is. Daardoor vallen de aanvullende geluidseffecten zo goed als weg en worden de nummers wel erg eendimensionaal. Hoewel Blodzallog potentie heeft, komt het er vanavond nog niet helemaal uit.

Het uit Amsterdam afkomstige Invunche krijgt eveneens een half uur speeltijd toebedeeld. De band is opgericht door de Chileen Martin Valenzuela, die met zijn mantel vol symbolen doet denken aan een duistere sjamaan. Aan ritualistische elementen geen gebrek, want ook de bandnaam verwijst naar een wezen dat zijn oorsprong heeft in Mapuche-mythologie, een inheems volk van Centraal- en Zuid-Chili en Zuid-Argentinië. De term betekent zoveel als “misvormd persoon”. En de groep doet zijn naam in muzikaal opzicht eer aan, want Invunche klinkt net zo primitief beukend als zijn voorganger. Het grote verschil is niet alleen dat de groep wordt opgestut middels een enorm vette sound, maar vooral ook dat het in muzikaal opzicht een veel interessantere band is. Smerige en simplistische punkritmes worden afgewisseld met uitstekend getimede scheuten Scandinavische onderkoelde grimmigheid in de vorm van sinistere melodielijnen, waardoor het gitaarwerk bij vlagen aan Necrophobic doet denken. Het vijftal maakt een sterke en veelbelovende indruk en levert een duidelijk visitekaartje af.

Het Canadese Spectral Wound is niet vaak in Nederland te bewonderen, maar heeft inmiddels toch een aardige cultstatus opgebouwd. In 2024 legt het gezelschap het Zuid-Limburgse Maastricht nog in puin tijdens het Samhain-festival. Met het uit hetzelfde jaar verschenen, via het kwaliteitslabel Profound Lore uitgebrachte Songs Of Blood And Mire heeft het vijftal definitief de stap richting de eredivisie gezet. Vurige, epische black metal met evenveel agressiviteit als melodie: het is alsof Lamp Of Murmuur, Dödsrit, Tsjuder en Sargeist samenkomen in compromisloze black metal, die desondanks met veel finesse en kwaliteit wordt gespeeld.

Die finesse wordt vanavond ten dele op de schroothoop gegooid, Spectal Wound speelt namelijk met een werkelijk snoeihard geluid, waarmee alles in de wijde omgeving van Tilburg finaal aan gruzelementen wordt geknuppeld. De band speelt zeer strak en heeft weinig tijd voor poespas. In een rap tempo jaagt het kwintet er een reeks intense blackmetalkrakers doorheen die op oorverdovend volume de zaal in worden geslingerd. Af en toe valt in de auditieve geseling een heroïsche gitaarpartij te ontwaren waarin we zelfs wat heavymetalinvloeden terughoren (Less And Less Human, O Savage Spirit, Aristocratic Suicidal Black Metal). Zo strooien gitaristen Patrick McDowall en Andres Arango met stoere riffs en melodieuze leads, die de gelijkenissen met Dödsrit en Lamp Of Murmuur verder benadrukken.

De lichtshow is eveneens epilepsie-opwekkend, waardoor het geheel een aanslag op meerdere zintuigen vormt. Tussen de nummers door besteedt de band weinig aandacht aan clichématige teksten, maar wordt het tempo hoog gehouden. Na vijftig minuten gebeuk is de koek op, net voordat het eentonig begint te worden. De mannen keren nog één keer terug voor een toegift om Hall Of Fame vervolgens in een smeulende berg as achter te laten. Spectral Wound maakt met dit intense optreden duidelijk dat goed uitgevoerde black metal geen gimmicks, theatrale elementen of andere tierelantijntjes nodig heeft.