Er is tussen de festivalshows door tijdens de Back To The Root Of All Evil 2026-tour bewust gekozen voor intiemere shows dan normaal. Het is dan ook niet vreemd dat het optreden van vandaag al ver van tevoren is uitverkocht, en niet alleen die in Utrecht, maar voor bijna alle tourdata is geen ticket meer verkrijgbaar. Het grootste deel van de gelukkigen die wel een kaartje hebben, is ruim op tijd aanwezig in de zaal op de zevende verdieping van het grote gebouw. Het zijn veelal dertigers, veertigers en vijftigers die je om je heen ziet, in de meeste gevallen met een bandshirt aan, waaronder natuurlijk die van de hoofdact van vanavond. Sommigen hebben zojuist nog wat merch gescoord bij de merchandisestand. Een enkeling heeft voor het opvallende roze shirt gekozen.

De headliner mag direct om half negen aan de slag, want er is geen voorprogramma. Voordat de bandleden het podium betreden, klinkt onder een flitsende lichtshow Ace Of Spades uit de boxen. Daarna volgen nog twee korte intro's (een stukje Summoning Of The Muse van Dead Can Dance en Tear Down The Walls) voordat de in het zwart geklede heren Silent Wars inzetten en als laatste onder luid gejuich Lauren Hart het podium betreedt. De sfeer zit er meteen goed in. Als ze om een pit vraagt, komt die al heel snel op gang.

Alle ogen zijn uiteraard vooral op Lauren gericht. Iedereen is benieuwd hoe ze het er live van afbrengt. De geboren Amerikaanse, maar in Australië opgegroeide zangeres laat er geen gras over groeien. Vanaf de eerste seconde is ze volop in beweging, maakt ze contact met het publiek en maakt ze een gedreven indruk. Daarmee wint ze al snel de sympathie van het enthousiaste publiek, dat goedkeurend mee staat te knikken en te headbangen. Hart is een en al positieve energie en plezier. Als een blij ei staat ze constant met een big smile op de planken.

De veertigjarige frontvrouw richt zich tussen de nummers door enkele malen tot de fans en geïnteresseerden. Zo stelt ze zichzelf heel kort even voor ("I'm Lauren, hi"), vertelt ze dat ze The First Deadly Sin weleens in de auto draaide, maar dat ze dat zeker niet zou willen aanbevelen aan ons en geeft ze aan dat we het allereerste nummer dat ooit door bandleider Michael Amott geschreven is te horen krijgen. "And that is ..." En toen werd het stil, want blijkbaar is dat een moeilijke vraag. iemand reageert, tot hilariteit van velen. Dan maar snel dat nummer inzetten: het dertigjarige Bury Me An Angel.

En snel gaat het. Er zit lekker veel vaart in de set. Sommige nummers worden aan elkaar geplakt, andere worden kort ingeleid, zoals de nieuwste single To The Last Breath. Die wordt net als de andere tracks met veel gejuich ontvangen en meegezongen door meerdere fans. En over zingen gesproken: Lauren laat juist in deze track haar vocale kwaliteiten en diversiteit gelden, van (fry)screams en false cords tot zelfs even clean zingen. In veel andere tracks zet ze vooral de iets hese, doch krachtige extreme vocalen in.

De heren om haar heen concentreren zich vooral op het zo strak en goed mogelijk uitvoeren van de songs. Dat gaat ze prima af. Wat een uiterst vaardige muzikanten zijn hier aan het werk. Mede door hun kwaliteiten en die van de geluidsman die zijn zaken prima op orde heeft, heeft iedere track veel impact en power. De ritmesectie speelt strak en de ene na de andere vette riff wordt de zaal in geslingerd, afgewisseld met melodieuze stukken, waarbij vooral het twinleadgitaarwerk van Amott en Joey Concepcion tot de verbeelding spreekt. Daarvoor komen de heren soms naast elkaar staan. Een enkele keer hebben de bandleden contact met elkaar. Verder spelen ze qua show een bijrol en zijn ze vrij statisch. Ook het podium is vrij somber ingericht. Drummer Daniel Erlandsson ziet aan weerszijden van hem vier grote Revv-cabinets en daarvoor zijn bandmaten. Achter hem hangt een grote backdrop en op zijn bassdrums staat Pure Fucking Metal.

De setlist bestaat uit zowel oude als nieuwe tracks, waarbij het oude materiaal in de meerderheid is. Zo komen er van Wages Of Sin (2003) maar liefst vijf tracks aan bod. Dit tot grote vreugde van veel bezoekers, die met horns up hartstochtelijk meeschreeuwen. Als Lauren iedereen dirigeert om Ravenous mee te zingen, geven er dan ook velen gehoor aan. Ze blijkt in uitstekende conditie, want ze zingt gewoon door terwijl ze net als de fans staat te springen op No Gods No Masters. De enige grote hit die - in tegenstelling tot de festivals - tijdens de clubshows niet gespeeld wordt, is My Apocalypse.

En dat is jammer, want als verwachte eindtijd is 22.30 uur gecommuniceerd terwijl de show al om 22.05 uur is afgelopen. Laat dat, samen met het iets te zacht in de mix staande soleerwerk van Joey Concepcion, een van de weinige smetjes op de avond zijn. Het was ondanks de air conditioning bloedheet, maar heel gaaf om getuige te zijn van een zeer overtuigende kennismaking met Lauren Hart, die de harten van de fans heeft gewonnen en voor een positieve en energieke vibe zorgt. Ze werkt zich in het zweet en als ze na de pauze, voorafgaand aan de toegift, op het podium verschijnt, kan het bijna niet anders zijn dan dat ze zich backstage heeft opgefrist door een lekker verfrissende bak water over zichzelf heen te gooien. Met drijfnat haar verschijnt ze ten tonele en viert ze een feestje met de fans. De mannen om haar heen mogen daar beslist wat meer speelvreugde tonen, maar staan tegelijkertijd garant voor een krachtige en strakke instrumentale kant van de songs. De kracht van een intieme setting blijkt maar weer vanavond. Zo vaak ga je de kans niet krijgen om Arch Enemy van zo dichtbij te zien.

Terwijl rode en zwarte ballonnen ter grootte van een skippybal over het publiek pingpongen, nemen de bandleden setlists, drumstokjes en plectrums uitdelend en met handgebaren hun dank uitend, afscheid van het internationale publiek in Utrecht en laat Hart weten het liefst snel terug te keren. We kijken ernaar uit!

Tracklist:
1. Silent Wars
2. Taking Back My Soul
3. The First Deadly Sin
4. Ravenous
5. War Eternal
6. To The Last Breath
7. Blood Dynasty
8. Bury Me An Angel
9. Under Black Flags We March
10. The Eagle Flies Alone
11. No Gods, No Masters
12. I Am Legend/Out For Blood (gedeeltelijk, Instrumentaal)
13. Dead Bury Their Dead
14. Burning Angel
15. Dead Eyes See No Future
16. We Will Rise

Toegift:
17. Blood On Your Hands
18. Snow Bound
19. Nemesis
20. Fields Of Desolation