Er zit maar liefst tien jaar tussen de release van For All Kings (2016) en het nieuwe Anthrax-album Cursum Perficio. De plaat werd al vele malen aangekondigd, maar telkens liep het proces weer vertraging op. Ondertussen bleven de bandleden de fans voorhouden dat er een meesterwerk aanstaande was en zodoende zijn de verwachtingen torenhoog. Alleen het ding met verwachtingen is: zelden worden ze allemaal waargemaakt. Dat is ook van toepassing op Cursum Perficio.

Het is de derde langspeler sinds de terugkeer van Joey Belladonna en daarmee komt hij op één album na op het aantal platen dat hij voor zijn ontslag in 1992 met Anthrax maakte. Over platen als Spreading The Disease (1985), Among The Living (1987), State Of Euphoria (1988) en Persistence Of Time (1990) kun je snel duidelijk zijn. Dat zijn klassiekers en zeker de eerste twee zijn van ongelooflijk belang voor de ontwikkeling van het genre. Het reünie-album Worship Music (2011) is daarnaast ook een zeer sterke cd, met een aantal fantastische oorwurmen. For All Kings daarentegen is met zijn epische sound en veelal langdradige nummers helaas niet vooruit te branden.

Cursum Perficio (dat in het Latijns "mijn reis is voltooid" betekent) streeft dat album dan ook makkelijk voorbij, maar zal zich niet nestelen in het rijtje klassiekers. Zoals op elke plaat verlegt Anthrax zijn sound en ondanks vele stilistische hints naar het verleden, is dat hier wederom het geval. Want waar de uitstekende leadsingle It's For The Kids het doet geloven, is het nieuwe studiowerk geen harde of snelle thrashplaat. De focus ligt ditmaal op een algemener metalgeluid, waarbij snelheid voornamelijk ingeruild is voor een stevige groove.

Na een weinig imponerende intro, laat de toch wat saaie opener The Long Goodbyes, dat meteen goed horen en wat dat betreft staat dit nummer een beetje synoniem voor de gehele plaat. An sich is er weinig mis met deze track, maar het mist spanning en memorabele momenten. De riffs zijn herkenbaar als Anthrax en Frank Bello stuwt het nummer fijn met zijn bas, maar er blijft (ondanks het versnellende einde) weinig hangen. Daarbij had de compositie qua speelduur prima ingekort kunnen worden.

Daarna zijn It's For The Kids, Everybody's Got A Plan, The Edge Of Perfection, Infectious en NYC 93 het plezierigst. Vooral het epische The Edge Of Perfection overtuigt. Net als Testament onlangs deed, flirt ook Anthrax hier met blackmetalinvloeden en laat Charlie Benante sterk van zich horen met zijn drumspel, terwijl Belladonna het uiterste uit zichzelf haalt met een groots refrein. Het gitaartandem Scott Ian en Jonathan Donais laat daarbij continu van zich horen met straffe riffs en aangename solo's.

Aan het vakmanschap ligt het dus niet, wel aan het songmateriaal. Want op deze hoogtepunten na wil Cursum Perficio niet vlammen. Zeker in de tweede helft van de plaat wordt dit duidelijk. De dichtgetimmerde productie helpt hierbij ook niet mee, maar ook het feit dat Belladonna continu vol inzet met zijn zang werkt niet in het voordeel van de plaat. Wanneer hij een ietwat lossere stijl hanteert en minder geforceerd zingt, zoals in het titelnummer, klinkt hij veel aangenamer.

De tien jaar die Cursum Perficio op zich liet wachten zijn het dan ook niet helemaal waard. Het materiaal is meer dan degelijk en het spel van de muzikanten is uitstekend, alleen de memorabele momenten en de spanning worden te veel gemist. In die zin is dit album muzikaal een logische opvolger van For All Kings en zal het net als die plaat de fanbase redelijk verdelen qua oordeel.

Tracklist:
1. Persistence Of Memory
2. The Long Goodbyes
3. It's For The Kids
4. Everybody's Got A Plan
5. The Edge Of Perfection
6. Infectious
7. NYC 93
8. Cursum Perficio
9. Target On My Back
10. Watch It Go
11. My Victory