Accept viert een jubileum met Teutonic Titans 1976-2026. Gitarist Wolf Hoffmann, de drijvende kracht achter de sound, wordt bijgestaan ​​door zanger Mark Tornillo en tal van grote namen uit de metalscene. Elke song van de albums I’m A Rebel (1980) tot en met Eat The Heat (1989) bevat een unieke combinatie van zang, gitaar, bas en drums.

De tijd op de middelbare school staat voor een fase van veranderingen en ontdekkingen. De eerste avondjes uit in de disco, wat sleutelen aan brommers, een beetje zoenen en friemelen, kortom, het gezicht van de jeugdcultuur in de jaren tachtig. Muziek dient als een middel om andere ervaringen te verkennen. Naarmate je ouder wordt, vervaagt er steeds meer, maar de muziek die je in de puberjaren ontdekt, blijft voor de rest van je leven bepalend. Op dat specifieke moment komt Accept in mijn tienerbrein terecht, ergens tussen Restless And Wild (1982) en Balls To The Wall (1983).

Accept is meerdere keren opnieuw opgericht en uit elkaar gegaan. Dat was al het geval voordat Wolf Hoffmann erbij kwam. Na het voltooien van de middelbare school begon Hoffmann te jammen en op te treden met Udo Dirkschneider en andere leden van Accept. Dit resulteerde in de heroprichting van de formatie in 1976. De band splitst zich voor het eerst in 1989, komt in 1992 weer samen en valt in 1997 opnieuw uiteen. In 2005 komen de kernleden tijdelijk weer samen voor een tournee. Sinds 2009 is de formatie weer actief, met Mark Tornillo als zanger.

Het is wel opmerkelijk dat de plaat alleen nummers bevat die afkomstig zijn uit de tijd waarin heavy metal als genre in volle bloei kwam en zich transformeerde. Accept was destijds het Duitse antwoord op NWOBHM, dat werd gekenmerkt door het agressieve gitaarwerk en rauwe, geknepen stemgeluid van Udo Dirkschneider. Nummers als Balls To The Wall, Metal Heart en Fast As A Shark zijn de absolute no-brainers, maar je zou verwachten dat de plaat een dwarsdoorsnede uit de volledige discografie bevat. Overigens ontbreekt er een echte topper: Princess Of The Dawn.

Elke gast heeft zijn eigen invloed op het nummer, maar iedere track blijft muzikaal dicht bij het origineel. Fast As A Shark klinkt niet anders met Kirk Hammett (Metallica) op gitaar en Mikkey Dee (Scorpions) op drums. Het basloopje van Billy Sheenan (Mr. Big) na de solo valt wel direct op en de nieuwe inleiding van Harmonie Musik Hindelang zal ook niemand ontgaan. Vooral de gastzangers, zoals Rob Halford (Judas Priest) in Balls To The Wall en Joseph Michael (Witherfall) in Starlight, zijn de belangrijkste factoren die het onderscheid maken. Bij bepaalde nummers hoor je direct wie er samen met Tornillo zingt, omdat het stemgeluid herkenbaar is. Zonder het lijstje met namen te bekijken, is het niet mogelijk om te achterhalen welke gitarist, bassist of drummer er actief is.

De gastenlijst voor deze plaat is zeker indrukwekkend. Toch zijn er, ondanks al die bekende namen als Chuck Billy (Testament) en Hansi Kürsch (Blind Guardian), slechts twee nummers die echt opvallen: Save Us en Metal Heart. Tobias Forge slaagt erin het oudste lied uit de lijst te laten klinken alsof het een nieuwe single van Ghost is. Dankzij zijn stem en enkele subtiele wijzigingen in de ritmesectie, die bestaat uit bassist Frank Bello (Anthrax) en drummer Ray Luzier (Korn), heeft het nummer echt potentieel om een hit te worden. Het toverpoeder dat Metal Heart een uniek metallic effect geeft, is met zorg aangebracht door violiste Ava Rebekah Rahman.

De optredens van alle muzikanten en zangers, die samen met Hoffmann te horen zijn in de opgepoetste versies van de klassiekers, zijn van uitstekende kwaliteit, maar het album zou waarschijnlijk net zo goed klinken als Accept met de huidige bezetting het oude werk opnieuw had opgenomen. Dat bewijst Hellhammer, met de actuele line-up - bassist Martin Motnik, gitarist Philip Shouse en drummer Christopher Williams - met gastzanger Jason McMaster (Cassius King). Daarnaast profiteert elk nummer van de nieuwe opname en de uitstekende, moderne productie van Zeuss (Chris Harris).

Op deze unieke compilatie is uiteraard geen ondermaatse track te vinden. Echter, hoe vaak beluister je een album met covers? Als je denkt aan Run If You Can, zou je dan de versie met gastrollen van Todd La Torre (Queensrÿche), Ola Englund (The Haunted), Chuck Garric (Alice Cooper, ex-Dio) en Roy Mayorga (ex-Ministry) opzetten, of zou je voor het origineel op Breaker (1981) kiezen? Dat geldt eveneens voor Fast As A Shark, Aiming High, Wrong Is Right en al die andere krakers. Wedden dat je niet voor de nieuwe versie kiest?

Voor Wolf Hoffmann was het opnemen van Teutonic Titans 1976-2026 ongetwijfeld een prestigieus project. Grote namen die een eerbetoon brengen, bevestigen de status van de iconische Duitse band. Het is een goed album, uitstekend uitgevoerd en tot in de puntjes verzorgd, maar als luisteraar zullen we deze compilatie waarschijnlijk slechts een paar keer beluisteren. De voorkeur blijft altijd bij het origineel, met geluid van een boze ever die op zoek is naar voedsel.

Tracklist:
CD 1:
1. Fast As A Shark
(Phil Anselmo, Kirk Hammett, Billy Sheehan, Mikkey Dee)
2. Balls To The Wall
(Rob Halford, Matthias Jabs, Rex Brown, Jason Bowld)
3. Aiming High
(Chuck Billy, Gary Holt, David Ellefson, Christopher Williams)
4. Run If You Can
(Todd La Torre, Ola Englund, Chuck Garric, Roy Mayorga)
5. Hellhammer
(Jason McMaster, Martin Motnik, Phil Shouse, Christopher Williams)
6. Metal Heart
(Dino Jelusick, Joel Hoekstra, Ava Rebekah Rahman, Jason Bowld)
7. Losers And Winners
(Hansi Kürsch, Paul Gilbert, Chuck Garric, Tommy Aldridge)
8. Save Us
(Tobias Forge, Frank Bello, Ray Luzier)
9. Up To The Limit
(John Bush, Alex Skolnick, Rudy Sarzo, Shannon Larkin)
10. Wrong Is Right
(Ralf Scheepers, John Norum, Ken Mary)

CD 2:
11. Starlight
(Joseph Michael, Phil Demmel, Michael Cartellone)
12. Fight It Back
(Mark Lopes, Bumblefoot, Billy Sheehan, Shawn Drover)
13. Love Child
(Billy Corgan, David Ellefson, Tommy Aldridge)
14. Breaker
(Girish Pradhan, Glen Drover, Shawn Drover, Chuck Garric)
15. Demons Night
(Bobby Blitz, Andy Sneap, David Ellefson, Ray Luzier)
16. T.V. War
(Joe Lynn Turner, Fredrik Åkesson, Rudy Sarzo, Ken Mary)
17. London Leatherboys
(Sebastian Bach, Rex Brown, Shawn Drover)
18. Monsterman
(Jeff Scott Soto, Jeff Loomis, Rudy Sarzo, Michael Cartellone)
19. Restless And Wild
(Chris Jericho, K. K. Downing, Billy Sheehan, Ray Luzier)