Het nadeel van een uitverkocht concert is dat de logistieke beperkingen van Baroeg al snel duidelijk worden. De lange rij bij de ingang schuifelt gestaag richting de droogte en warmte van de entree, om vervolgens aan te sluiten bij een minstens even lange rij voor de garderobe. Daardoor hoor ik het eerste deel van Sojourner vooral vanaf het bargedeelte. De atmosferische black metal van dit internationale gezelschap (hoofdcomponist Mike Lamb en bassist Mike Wilson komen uit Nieuw-Zeeland, gitariste/zangeres/fluitiste Chloe Bray uit Engeland, zanger Emilio Crespo uit Spanje en drummer Riccardo Floridia uit Italië) heeft qua populariteit niets te klagen. De band heeft twee uitstekend ontvangen platen uitgebracht en verheugt zich inmiddels op de belangstelling van het grote Napalm Records.

Ook de publieksreactie vanavond is uitstekend, tot grote blijdschap van het nog wat timide ogende gezelschap. Toch blijkt Sojourner ook nog wat zoekende. De epische, licht folkloristische nummers refereren qua stijl aan het werk van Caladan Brood, Summoning en Saor, maar klinken wel iets minder coherent. Het kan ook de setting zijn. De vijf lange, uitgesponnen nummers (twee van het debuut Empires Of Ash, drie van het recentere The Shadowed Road) laten interessante ideeën horen, maar het is wel muziek die enige verdieping van de luisteraar vraagt, zeker als het geluid nog wat rommelig is. Desondanks bewijst Sojourner vanavond dat er meer dan genoeg interessante, jonge bands rondlopen in de (atmosferische) blackmetalhoek.

Met een set van liefst zeventig minuten mogen we het Oostenrijkse Harakiri For The Sky gerust een co-headliner noemen. Een status die de post-blackmetalband rondom multi-instrumentalist Matthias Sollak en zanger/tekstschrijver V. Wahntraum volledig heeft verdiend. Het zijn vooral de in melancholie gedrenkte, van geniale melodielijnen doorspekte albums III: Trauma (2016) en het vorig jaar verschenen Arson die diepe indruk hebben gemaakt op ondergetekende. En met mij nog op vele andere vanavond aanwezigen, want de band wordt met luid gejuich onthaald. Het accent ligt vanavond vanzelfsprekend op het meest recente album, dat met drie nummers goed vertegenwoordigd is. De band imponeert vanavond vooral met het lange, schitterend opgebouwde The Graves We’ve Dug (met door merg en been gaande melodielijnen). Ook het zeer melodieuze You Are The Scars komt uitstekend uit de verf.

Hoewel de zanger tijdens de eerste nummers nog wat geremd overkomt, groeit hij in zijn rol (ongetwijfeld geholpen door de fles drank, waar hij tijdens de lange, instrumentale passages regelmatig naar grijpt). Zijn stemgeluid en de overtuiging waarmee hij de vaak zeer persoonlijke teksten in de microfoon schreeuwt, worden er alleen maar beter door. Dankzij het zeer behoorlijke geluid komen de gelaagde, meeslepend opgebouwde nummers, die vol briljante gitaarmelodieën zitten, vanavond goed tot hun recht. Met het stevig rockende 69 Dead Birds For Utøya (van het in 2014 verschenen, tweede album Aokigahara) krijgen we nog een aangename verrassing te horen, maar het absolute hoogtepunt is de toegift. Tijdens het briljante Calling The Rain, dat de zanger schreef na het overlijden van een dierbare, zinderen de emoties door de zaal. Wanneer de band het podium verlaat onder de klanken van Mad World (de Gary Jules-versie), oogst Harakiri For The Sky terecht een daverend applaus.

Wie denkt dat Harakiri For The Sky er met de publieksprijs vandoor gaat, heeft echter niet gerekend op de doom/gothic metal van Draconian. De band rondom Anders Jacobsson draait al sinds 1994 mee, maar brengt slechts sporadisch nieuw werk uit. Het laatste album, het uitstekende Sovran, stamt alweer uit 2015. Bovendien is het bijzonder dat we deze groep in Nederland aan het werk zien, want Draconian staat niet vaak op de planken. Het gezelschap levert wel altijd kwaliteit. Zo is er geen slecht album in de discografie van de Zweden te vinden. Vanavond put de band rijkelijk uit het materiaal van Sovran, dat de eerste langspeler is waarop de oorspronkelijk uit Zuid-Afrika stammende, ‘nieuwe’ zangeres Heike Langhans te horen is. Haar statige, wat onderkoelde podiumpresentatie past perfect bij de plechtige, beschaafde begrafenismuziek van Draconian.

Er zijn tal van hoogtepunten te noteren in het optreden. Zo vallen Heavy Lies The Crown en The Wretched Tide beide op door de krachtige samenzang van Langhans en Anders Jacobsson, die voor de loodzware, transparante grunts zorgt. In het dromerige The Last Hour Of Ancient Sunlight – afkomstig van A Rose For The Apocalypse (2011) - vertolkt Langhans een hoofdrol. Maar Draconian is op zijn best wanneer de band terugkeert naar het magistrale Arcane Rain Fell (2004), waarvan een uitstekende uitvoering van A Scenery Of Loss voorbijkomt. De sound is bovendien loepzuiver en niet te hard, waardoor de fraaie melodielijnen goed te horen zijn. Met de toegift volgt overigens nog een verrassing: het publiek krijgt met Burial voor het eerst nieuw materiaal te horen. Het is niet helemaal duidelijk of het een nieuwe Draconian-track is of een solo-nummer van Langhans, maar uniek is het zeker. Tegen elf uur schuifelt de nog steeds overvolle zaal stapje voor stapje richting uitgang, terug de kou in, maar verwarmd door dit bijzondere optreden.

Setlist Draconian:
1. Stellar Tombs
2. Bloodflower
3. A Phantom Dissonance
4. The Wretched Tide
5. Pale Tortured Blue
6. Heavy Lies The Crown
7. A Scenery Of Loss
8. The Last Hour Of Ancient Sunlight
9. The Marriage Of Attaris

Toegift:
10. Burial

Setlist Harakiri For The Sky:
1. Heroin Waltz
2. Funeral Dreams
3. 02:19 AM, Psychosis
4. 69 Dead Birds For Utoya
5. You Are The Scars
6. My Bones To The Sea
7. The Graves We've Dug

Toegift:
8. Calling The Rain

Setlist Sojourner:
1. Winter's Slumber
2. Aeons Of Valor
3. An Oath Sworn In Sorrow
4. Homeward
5. Titan