Filth uit Zweden. Het klinkt bijna als een nieuw metalgenre, maar het is gewoon een band uit Göteborg. Death metal uit Göteborg, dat schept uiteraard bepaalde verwachtingen, alleen moet je hier geen melodieuze metal in de geest van At the Gates of In Flames verwachten. Filth zoekt het juist in lompe, smerige old-school death metal, met trage tot midtempo riffs, vieze grooves, diepe rochelzang en een flinke scheut deathdoom.
De band debuteert in 2025 met Time To Rot, dat voorzichtig positief wordt ontvangen. Stilistisch leunt de band op deze plaat stevig op de beproefde Autopsy-formule: slepende, logge passages, plotselinge versnellingen en een donker, moerassig keldergeluid. Ook in de songwriting kiest Filth voor een uitgesproken minimalistische aanpak. Die eenvoud en de geringe lengte van net geen dertig minuten geven het album charme en directheid, maar leggen meteen ook de zwakke plekken bloot. De songs verschillen onderling weinig in opbouw en er zit vaak te weinig variatie in de riffs, waardoor de plaat vlak klinkt en gaandeweg aan spanning verliest.
Time To Rot laat enige potentie horen en kent een aantal sterke songs, maar mist variatie en een echt eigen gezicht. Voor een eerste album van een jonge band is het niettemin een heel behoorlijke schijf. Dan komt natuurlijk dat allesbepalende tweede album. Binnen een jaar ligt de opvolger Death Exhibition er al. Helaas blijkt haastige spoed ook in de deathdoom zelden een goed idee. Waar op Time To Rot nog een aantal nummers staat die de middelmaat ontstijgen, zijn zulke uitschieters op de nieuwe plaat moeilijk te vinden. Dat maakt Death Exhibition nog geen slechte plaat. Het gemiddelde niveau is behoorlijk en Filth is bijzonder stijlvast.
Misschien zelfs iets te stijlvast. Want hierin zit meteen het grootste probleem. De band wijkt nauwelijks af van het vertrouwde patroon van snel, langzaam, snel en weer langzaam. De sobere sound laat weinig ruimte voor opvallende instrumentatie, onverwachte wendingen of diepere lagen. Het gevolg is een zekere eenvormigheid waardoor de nummers geregeld in elkaar overlopen. Zelfs iets eenvoudigs als een keyboardlaag onder een riff, zoals in Mental Butchery, valt daardoor ineens op. De zangpartijen, die qua toon, ritme en uitvoering wel erg weinig variatie kennen, helpen bepaald niet mee de eenvormigheid te doorbreken.
Het ontbreekt de plaat daardoor niet alleen aan variatie en dynamiek, maar vooral aan intensiteit. De woede, dreiging en agressie die goede deathdoom nodig heeft, blijven te vaak uit. Veel klinkt plichtmatig en half af, alsof de nummers te vroeg vanuit de oefenruimte naar de studio zijn gestuurd. Zo nu en dan schiet de band wel wakker. In Split Casket en Rotted Life zorgen dissonante gitaren en een pittige versnelling ervoor dat de nummers even boven het maaiveld uitsteken. Daartegenover staat de merkwaardige keuze om met Inhumed en Exhumed twee volledig instrumentale stukken op deze toch al korte plaat te zetten. Juist wanneer de songs al moeite hebben zich van elkaar te onderscheiden, voelt dat vooral als extra opvulling.
Al met al is Death Exhibition geen stap voorwaarts ten opzichte van zijn voorganger. Filth levert opnieuw competente, smerige deathdoom af, maar te weinig variatie, te weinig dynamiek en te veel voorspelbaarheid zorgen ervoor dat de plaat nauwelijks beklijft. De band beheerst de formule inmiddels prima. Nu nog bedenken wat ermee te doen.
Tracklist:
1. Intro
2. Split Casket
3. Buried Alive
4. Born A Corpse
5. Mental Butchery
6. Inhumed
7. Sadistic Ways
8. Death Exhibition
9. Exhumed
10. Rotted Life
