De uit Londen afkomstige occulte rock/stoner- en zelfs doomformatie Green Lung is met Necropolitan alweer toe aan zijn vierde langspeler. Het gezelschap brengt een boeiende mengeling van muziek die bestaat uit invloeden van Black Sabbath en Deep Purple, maar waarin de catchy geest van Ghost ook nadrukkelijk aanwezig is. Met zijn eerste drie albums wist de formatie al een sterke indruk te maken. De composities zijn wervelend, melodieus en avontuurlijk van aard en de afwisseling tussen zwaardere stonerriffs en uptempo rock zorgt voor een interessant geheel. Op zijn nieuwe plaat laat Green Lung horen zich uit de krochten van de underground te werken en komt het ensemble met een overtuigende sollicitatie naar de grote podia.

Waar het album This Heathen Land (2023) al iets meer afstand neemt van de stonersound en zich meer richt op atmosferische en occulte rock, doet Necropolitan hier nog een stapje bovenop. De nummers zijn aanstekelijker en de snelheid wordt meer opgezocht. Centraal staat het thema rond zeven historische Victoriaanse begraafplaatsen in Londen, een onderwerp dat prima past bij het imago van de band en waar zowel op het gebied van verhaal als sfeer genoeg uit te halen valt.

Muzikaal ligt het album in het verlengde van This Heathen Land, al is er wel een duidelijk verschil. De focus ligt ditmaal nog meer op grootst klinkende rock-anthems. Black Magick Radio, Evil In This House en Ozymandias geven dit duidelijk weer. Daarbij zijn ook de invloeden van de muzikale voorbeelden van de bandleden nadrukkelijk aanwezig. Black Magick Radio heeft veel Black Sabbath in zich, terwijl het heerlijk opzwepende Necropolitan Line met zijn tempo en orgelgeluid duidelijk lijkt te refereren aan Deep Purple's Highway Star. De inspiratie en verering druipen van de muziek af, maar gelukkig klinkt Green Lung nooit als een kopie. Daarvoor heeft de groep een te sterk eigen geluid.

Necropolitan bevat geen zwakke broeders en door de afwisseling gaat het album ook niet snel vervelen, al zal de ontwikkeling van de groep niet elke liefhebber van het eerste uur bekoren. Vergeleken met Woodland Rites (2019) is de sound een heel stuk diverser en verder ontwikkeld en is de muziek meer gepolijst, waardoor een grotere doelgroep ongetwijfeld aangesproken gaat worden. Al valt voor de liefhebbers van het eerdere werk ook genoeg te ontdekken. Rondom Dance To The Grave hangt een heerlijke, behaaglijke stemming en To The Gallows Born is al net zo'n heerlijke epische afsluiter als Oceans Of Time afkomstig van This Heathen Land.

Veel lof komt op het conto van zanger Tom Templar. Met zijn Ghost- en Ozzy-achtige zanglijnen imponeert hij en werkt hij zich moeiteloos door zowel snelle en melodieuze tracks als de diepgaande en verhalende nummers. Daarbij voorziet hij de tracks van onweerstaanbare refreinen die zich al snel in je hoofd nestelen, naast meeslepende coupletten. Minstens zo aantrekkelijk is het gitaarwerk van Scott Black, zeker wanneer zijn solo's gepaard gaan met de heerlijke orgelklanken die John Wright creëert.

Met Necropolitan verlegt Green Lung de accenten die zijn eerste twee platen typeerden en bereikt hiermee een groter publiek. Het stoner- en doomkarakter is meer naar de achtergrond geschoven en aanstekelijke hardrock neemt meer de overhand. Desondanks blijft de sound duidelijk definieerbaar, al zal deze niet elke fan van het eerste uur kunnen bekoren. Wie op die manier naar deze langspeler luistert, zal er wellicht minder pret uit halen, maar voor diegene die er meer voor openstaat, staat een zeer behoorlijke en aanstekelijke plaat te wachten. Zeker na een aantal luisterbeurten en wanneer de tracks zich goed in je hoofd hebben genesteld, is het duidelijk dat Necropolitan een hartstikke goed album is. Het kan dan ook bijna niet anders dan dat Green Lung een mooie toekomst te wachten staat.

Tracklist:
1. Open The Hellmouth
2. Dance To The Grave
3. Black Magick Radio
4. Necropolitan Line
5. Evil In This House
6. Together In Death
7. Ozymandias
8. Alostrael (Be My Babylon)
9. To The Gallows Born