Vrijdag

Revocation begint de eerste festivaldag met Nihilistic Violence en er ontstaat direct een stofwolk voor de catwalk, die een mooie aanvulling op het hoofdpodium biedt. Met Scorched Earth Policy maken we een terugkeer naar het vijfde album Deathless (2014). Frontman David Davidson maakt gebruik van het paradeplankier voor de solo van Fracked. Van het vorig jaar uitgebrachte album New Gods, New Masters, de eerste plaat met gitarist Harry Lannon en bassist Alex Weber, worden Confines Of Infinity en Data Corpse gespeeld. Ondanks de hoge temperatuur en de volle zon zorgt Data Corpse toch voor een kleine circlepit en waagt ook Alex zich op de catwalk. Het bevalt hem daar wel, want tijdens de solo in de afsluiter Bound By Desire staat hij opnieuw op de planken tussen het publiek. Het geluid is uitstekend, de band speelt strak en de setlist geeft een redelijke weergave van de discografie, voor zover de beschikbare tijd dat toelaat. (Marc)

Trends komen en gaan, maar de kracht van klassieke thrash blijft stevig overeind in het huidige muzieklandschap. De set van Destruction barst los met Curse The Gods. Frontman Schmier geeft een seintje richting de geluidstent vanwege zijn microfoon. Kort daarna volgt een instemmend knikje. Gitaristen Martin Furia en de publiekslieveling Damir Eskic beginnen de solo naast elkaar en hebben veel interactie met het publiek. Een handgebaar van Schmier zorgt ervoor dat er flink wat stof opwaait tijdens Death Trap. Het publiek scandeert het refrein "Nailed To The Fuckin' Cross", Schmier laat zijn cynische scherpte niet achterwege voordat Scumbag Human Race wordt ingezet en de solo in Mad Butcher wordt door Martin en Damir op de catwalk gespeeld. Je kunt zien hoe goed de bandleden op elkaar zijn ingespeeld. Under The Spell biedt een korte drinkpauze, maar niet voor drummer Randy Black. Hij doet een spelletje met het publiek voordat Diabolical wordt gestart, gevolgd door No Kings - No Masters. De swipebewegingen van Schmier, Martin en Damir tijdens Bestial Invasion zijn leuk voor de podiumpresentatie. Thrash 'Til Death zet een grotere rondedans in beweging voordat de band de chirurgische aanval afrondt met Destruction. Geen rustige opbouw, geen opwarmfase. Gewoon chaos op de meest effectieve manier. Strak, agressief en zonder poespas. (Marc)

Het optreden van Amorphis is absoluut iets om naar uit te kijken. De Finnen hebben inmiddels een indrukwekkende discografie op hun naam staan. Met vijftien studioalbums aan songmateriaal heeft de progressieve, melodische deathmetalband uit Helsinki genoeg om te kiezen. Helaas heeft Amorphis maar vijftig minuten speeltijd. Zoals verwacht ligt de focus op de laatste plaat Borderland. Er wordt dan ook gestart met Bones en Light And Shadow van dat album. Live staat Amorphis altijd als een huis. Ook vandaag is dat het geval. Het geluid is vanaf het begin goed en alle bandleden zijn goed te horen. Frontman Tomi Joutsen is overtuigend vanaf de start met zijn loepzuivere cleane vocals en brullende grunts. Hij beweegt energiek over het podium, waar een groot vogelgeraamte centraal als prop staat. Met uitzondering van Silver Bride, House Of Sleep en het inmiddels bijna stokoude Black Winter Day speelt Amorphis alleen maar songs van het laatste decennium. Laten we eerlijk zijn; eigenlijk maakt het weinig uit wat de band speelt. Amorphis kan in deze vorm weinig verkeerd doen. Met The Bee wordt de sterke set in stijl afgesloten. (Hugo)

Voor veel Nederlandse Thy Art Is Murder-fans zal het optreden op Dynamo in het teken staan van de kennismaking met de nieuwe zanger Jerry Grimefeld. Nog geen drie jaar geleden verving Tyler Miller C.J. McMahon, die uit de band werd gezet vanwege anti-trans opmerkingen. Waarom Miller recent is vertrokken, is niet duidelijk. Grimefeld is vrij onbekend, maar schijnt naast zijn nieuwste baan als deathcorevocalist ook rapper te zijn. Op de achterkant van zijn shirt dat hij vandaag draagt, staat dan ook "Who the fuck is Jerry Grimefeld?" Thy Art Is Murder opent de set overtuigend en gedecideerd. Blood Throne en The Purest Strain Of Hate krijgen een retestrakke uitvoering. Het is duidelijk dat de band wil bewijzen dat de zanger-soap geen invloed op de capaciteiten van de band heeft. De overige bandleden lijken bewust wat op de achtergrond te blijven, waardoor er veel interactie is tussen nieuweling Jerry en het publiek. Die ruimte neemt Grimefeld met beide handen aan, want hij praat veel en ouwehoert bijna continu met het publiek, bijvoorbeeld met het waterpistool waarmee hij het publiek vaak bestookt. Zijn vocalen klinken even bruut en krachtig als die van zijn voorgangers, al mag hij zijn grunts hier en daar wel met wat meer focus en nadruk brengen. Het is wel een verademing om eens een deathcorezanger te zien die zichzelf niet te serieus neemt. De setlist van vanmiddag heeft weinig verrassingen. Wel jammer dat er geen songs gespeeld worden van de sterke debuutplaat en eerste ep. Buiten dat is er weinig reden tot klagen en komt Thy Art Is Murder weer prima voor de dag vandaag. (Hugo)

De '40 Years Anniversary Tour' van Helloween ging in het najaar van 2025 van start en is vanwege de grote vraag officieel verlengd tot in 2027. De beroemde Duitse powermetalband geeft een optreden in de bekende zevenkoppige samenstelling. Het doek valt nog niet wanneer de laatste noot van Let Me Entertain You (Robbie Williams) klinkt. Achter mij is de geluidstent omgevormd tot een regiestudio, waar een beetje rumoer is. Een minuut is lang wanneer je staat te wachten. Het doek valt en we zien op de videowall de intro met albumhoezen, waarna met March Of Time afgetrapt wordt. The Keeper verschijnt op het videoscherm en verwelkomt het publiek voor de viering van de veertigjarige reis. Na The King For A 1000 Years komt de begroeting van de zangers Michael Kiske en Andi Deris. Het nummer komt van het album Keeper Of The Seven Keys - The Legacy (2005) en daarom staat gitarist Sascha Gerstner tijdens de solo in de spotlight. Future World komt al vroeg aan bod, met Kiske en gitarist Kai Hansen op de catwalk. Het heeft precies de impact die je zou willen. Er worden blauwe linten over het publiek geschoten en er zit een meezingspelletje in. Vanaf het begin laat het publiek zich goed horen en dat blijft de hele show doorgaan. Het visuele aspect draagt enorm bij aan de show. Het is geen overdreven spektakel en zorgt voor een unieke ambiance in elk deel van de set.

De opstelling van het podium en de beelden op het scherm veranderen gedurende de set en passen bij de verschillende tijdperken waaruit geput wordt. The Keeper brengt ons naar de tijd vóór zijn eigen creatie: Walls Of Jericho (1985). Die plaat zorgt voor een nostalgische ervaring. In dat jaar krijg ik verkering met het meisje met wie ik nog steeds getrouwd ben, koop ik mijn eerste brommer en is Helloween de beste band ter wereld. Ride The Sky wordt uitgevoerd met alleen Kai Hansen, Markus Grosskopf (bas) en Michael Weikath (gitaar) op het podium voor drummer Dani Löble. We zijn inmiddels veertig jaar verder en Kai haalt die hoge uithalen niet meer, maar je waardeert het moment dat je deze mannen samen ziet spelen. Ik herinner me uiteraard ook drummer en mede-oprichter Ingo Schwichtenberg. Achter die eeuwige glimlach schuilt een ernstig probleem. Ingo is in 1993 uit de band gezet vanwege zijn verslavingen en pleegde in 1995 helaas zelfmoord. Dieptepunten kent deze formatie dus ook.

Het verloop van de show zit erg goed in elkaar. Michael Kiske start Into The Sun op de verhoging naast Dani Löble. Daarna maakt Andi Deris de overgang naar Better Than Raw (1998) met Hey Lord!, waarna Universe (Gravity For Hearts) aan bod komt, het tweede nummer van Giants & Monsters (2025). Het publiek blijft voortdurend betrokken, waardoor de lange duur van het optreden niet opvalt. Alles valt op zijn plek. De drumsolo van Löble voordat I Want Out wordt ingezet, de akoestische set van Michael en Andi op de catwalk die start met wat klassiekers van The Beatles, gaat verder met In The Middle Of A Heartbeat, waarna Weikath zich bij het duo voegt voor A Tale That Wasn't Right. De memoires en het meezingspelletje van Kai voordat Heavy Metal (Is The Law) gespeeld wordt, met Weikath, Hansen en Grosskopf voor op de catwalk tijdens de solo, het zijn stuk voor stuk mooie momenten. The Keeper kondigt de slotfase aan met Halloween, Eagle Fly Free en Power. Je eindigt in een feestelijke sfeer met Dr. Stein en neemt goed afscheid met de slotfase van de titeltrack Keeper Of The Seven Keys. Fantastisch! (Marc)

Meer foto's van dag 1 vind je op onze Facebook-pagina.