Enkele maanden geleden verscheen het bericht dat er nog veel Nederlandse gemeenten zijn die geen hitteplan hebben ontwikkeld. Dat is zorgelijk gezien de steeds verder oplopende temperaturen in Nederland. Tegelijkertijd kunnen we stellen dat de meest geschikte verkoelingsmethoden nog onvoldoende worden benut. Zo kunnen we investeren in airco’s en schaduwplekken, maar een veel effectievere manier om de temperatuur te laten dalen is toch wel om de muziek van de Noorse blackmetalpionier Taake op vol volume door openbare ruimtes te laten schallen. Gegarandeerd dat de gevoelstemperatuur met tien graden afneemt!
De formatie rondom frontman en multi-instrumentalist Hoest staat namelijk al sinds het meesterlijke debuutalbum Nattestid Ser Porten Vid (1999) bekend om zijn ijskoude, grimmige stijl, waarbij de gure noorderwind simpelweg voelbaar is in de striemende riffs. De gepekelde, bitterkille strot van Hoest draagt verder bij aan de arctische temperatuur. Maar hoewel de sound van Taake grimmig en bitter is, wordt de muziek altijd ook gekenmerkt door een verrassend verfijnd gevoel voor ijzersterke, melodieuze riffs en uitgekiende composities. Met het in 2023 verschenen Et Hav Av Avstand levert Taake zelfs zijn meest progressieve album tot op heden af - met lange, zeer diverse composities vol labyrintisch gitaarwerk - dat desondanks even guur en onherbergzaam uit de speakers knalt als de klassieke platen uit de begindagen.
Drie jaar later keert Hoest terug met zijn negende langspeler. En Skog Av Nidstang lijkt met zijn vier lange composities rond de tien minutengrens op het eerste gezicht naadloos aan te sluiten bij zijn voorganger. Zo staat opener Einstoeingen Og Eg net zo boordevol onnavolgbare riffs als het materiaal op de vorige plaat – en is ook het gitaarwerk weer tegelijkertijd kil en melodieus. Af en toe lijken de keuzes qua riffs en overgangen haast te ontsporen, maar toch weet Hoest dit onwaarschijnlijke brouwsel bij elkaar te houden. Het enige nadeel is de wat lelijke fade-out aan het eind, dat een minder passend einde is van zo’n avontuurlijke opener. Et Dyr Tok Min Hud begint met een monotoon beukend drumritme en een eenvoudige riff, die enkele minuten wordt herhaald voordat het nummer van tempo verandert. Na een melodieuzere passage en korte vertraging door middel van een (vrijwel onverstaanbare) spoken word-sample wordt het gaspedaal weer ingetrapt. Desondanks is de track wat eentonig, zeker na het spektakelstuk dat eraan voorafgaat.
De tweede helft van het album begint een stuk trager. Engler trapt af met een midtempo-ritme en gooit er dan enkele riffs uit die richting heavy metal gaan. Helaas begint het nummer halverwege wat te meanderen, waardoor delen van de track wat minder gefocust aanvoelen. En het afsluitende, negen minuten durende Av Guds Ville Naade is melancholischer van opzet en bevat zelfs wat plechtige koorzang, voordat een rammelende versnelling voor wat meer pit zorgt. Het tweede deel is wat monotoon, maar werkt door de toevoeging van een melodieuze, dungeonsynth-achtige keyboardpartij ook hypnotiserend.
Hoewel En Skog Av Nidstang nog steeds een behoorlijk goed album is, komt het werkstuk niet in de buurt van de legendarische status die zijn voorganger nu al geniet. De wat ongebalanceerde sound is daar debet aan. Die sound is namelijk niet alleen kil en guur, maar ook wat ongepolijst en ongebalanceerd. Met name op de momenten dat meerdere gitaarlagen te horen zijn, wordt de totale sound wat al te schel en onaangenaam. Ook de van oudsher fenomenale strot van Hoest komt wat minder goed uit de verf. Hoewel zijn screams nog steeds verdienstelijk zijn, lijkt hij zich wel wat in te houden. Samenvattend kunnen we stellen dat de temperatuur nog steeds een paar graden zakt, maar of we met deze plaat de tropische zomers doorkomen, is nog maar de vraag. Wellicht dat er dan toch beter op de klassiekers ingezet kan worden.
Tracklist:
1. Einstoeingen Og Eg
2. Et Dyr Tok Min Hud
3. Engler
4. Av Guds Ville Naade
