De nominatie voor het leukste optreden van het jaar kan al in de eerste maand van 2025 uitgedeeld worden. Want wat een feestje was het, de aftrap van de Europese tournee van The Night Flight Orchestra eind januari in 013! Met zijn swingende en buitengewoon catchy composities zorgt het Zweedse gezelschap – bestaande uit onder andere Soilwork-zanger Björn Strid en bassist Sharlee D'Angelo (Arch Enemy) - voor een glimlach op het gezicht van de grootste zuurpruim. In ruim anderhalf uur tijd geneest het achttal de winterdip bij het voltallige publiek met zijn heerlijke en funky mengeling van AOR, classic rock en disco.
De heren en dames streken neer in Tilburg ter promotie van het nieuwe album Give Us The Moon. Een album dat een tijd op zich heeft laten wachten, want voorganger Aeromantic II (2021) is alweer vier jaar oud. Dat The Night Flight Orchestra het volste vertrouwen heeft in het nieuwe album, blijkt wel uit het feit dat de groep tijdens de tournee liefst vijf nieuwe nummers ten gehore brengt. De eerste indruk tijdens het optreden is dat het nieuwe materiaal naadloos past binnen het oeuvre van de Zweden. De kans is echter altijd aanwezig dat zo’n liveshow alleen de krenten uit de pap laat horen. Give Us The Moon bevat natuurlijk nog wel meer nieuwelingen dan de tracks die de groep in januari ten gehore bracht. Is het vertrouwen in het nieuwe album terecht?
Het eerste deel van het album lijkt er in ieder geval alle aanleiding toe te geven. Na een kort, humoristisch intro schiet The Night Flight Orchestra uit de startblokken. Stratus en Melbourne, May I? zijn energieke en zeer prettige tracks, met een uitstekend zingende Strid. De catchy refreinen zijn weldadig besprenkeld met glamoureus toetsenwerk en de fijne, effectief ingezette achtergrondvocalen van Åsa Lundman en Anna Brygård voegen veel charme toe aan het geheel. Het opzwepende Shooting Velvet vormt een hoogtepunt. Het disco-gehalte wordt flink opgeschroefd en het onweerstaanbare refrein nodigt uit tot keihard en ongegeneerd meezingen. En hoewel Like The Beating Of A Heart iets té gladjes is naar mijn smaak, is de uitvoering van deze tijdloze AOR-track onberispelijk.
Jammer genoeg begint wat tot dan toe een soepele vlucht is toch gaandeweg wat mankementen te vertonen. Het is niet dat de boel op neerstorten staat, maar de echte glamour begint toch wat te vervagen in de tweede helft van de plaat. Zo is Paloma ondanks de aangrijpende thematiek iets te braaf en bevat het nummer te weinig muzikale inhoud om de lengte van vijf minuten te rechtvaardigen. En in Runaways slaat de balans door naar kitsch. Het nummer begint met een wel érg ‘cheesy’ intro en ook de rest van de track blijft te veel hangen in een knuffelrock-achtig ritme. Het afsluitende Stewardess, Empress, Hot Mess (And The Captain Of Pain) – met bijna acht minuten een van de langste tracks uit het oeuvre van The Night Flight Orchestra - bevat weliswaar enkele sterke zang- en melodielijnen, maar kabbelt uiteindelijk wat anoniem naar de eindstreep.
Gelukkig bevat ook de tweede helft van Give Us The Moon enkele uitschieters. Zo klinkt Cosmic Tide verrassend progressief en funky omdat toetsenist John Lönnmyr enkele spannende klanken uit zijn instrument weet te toveren. En bij het swingende Way To Spend The Night is het moeilijk om stil te blijven zitten. Zo weet The Night Flight Orchestra uiteindelijk toch een ruime voldoende te scoren, al is de speelduur van een uur iets te lang. Het is echter wel te hopen dat de band zijn sterke kanten blijft benadrukken, want zodra het tempo te lang naar beneden gaat, gaat de glans er wel een beetje van af.
Tracklist:
1. Final Call (Intro)
2. Stratus
3. Shooting Velvet
4. Like The Beating Of A Heart
5. Melbourne, May I?
6. Miraculous
7. Paloma
8. Cosmic Tide
9. Give Us The Moon
10. A Paris Point Of View
11. Runaways
12. Way To Spend The Night
13. Stewardess, Empress, Hot Mess (And The Captain Of Pain)
