In een tijd waarin alles luider, schreeuweriger en controversiëler lijkt te moeten, begin ik steeds meer een zwak te krijgen voor groepen die in relatieve luwte hun vakmanschap etaleren. De Amerikaanse progressieve rockgroep Pattern-Seeking Animals is een voorbeeld van zo'n formatie die de afgelopen jaren op bijna onopvallende wijze een aantal erg fraaie platen heeft uitgebracht. De groep, die bestaat uit zanger/gitarist Ted Leonard, bassist Dave Meros, toetsenist (en componist) John Boegehold en drummer Jimmy Keegan (allemaal met een eerdere of huidige rol in Spock's Beard) heeft in zes jaar tijd al vijf albums gemaakt. Daarvan weet met name het vorig jaar verschenen Friend Of All Creatures (2025) te ontroeren met zijn toegankelijke en haast lieflijke, relatief eenvoudige composities.
De heren houden de vaart erin, want amper een jaar later ligt met Grimalkin alweer nieuw plaatwerk in de schappen. Deze zesde langspeler ligt zowel qua vormgeving (de Tim Burton-achtige animatie) als qua muziek in het verlengde van zijn voorganger. Opener Maybe All A Dream - met bijna negen minuten nog het langste nummer - is desondanks relatief bescheiden voor progressieve rockbegrippen. Het nummer begint met lekker zweverige keyboardklanken en handgeklap en bouwt langzaam uit tot een dromerig, wat meanderend nummer, dat eigenlijk moeiteloos blijft boeien. Kenmerkend voor Pattern-Seeking Animals is de prettige vibe in de muziek. Neem het aan het oude werk van Spock's Beard herinnerende Break Away, dat door zijn voortdurend op de achtergrond opduikende, excentrieke keyboardklanken een licht psychedelisch tintje heeft.
Hoewel de band nergens uitpakt met instrumentaal vuurwerk, zit er wel degelijk behoorlijk wat contrast tussen de nummers. Zo duurt de eenvoudige ballad Things I Don't Do nog geen drie minuten, maar is het resultaat prachtig. De tekst over de herinneringen die blijven hangen in de dingen die je niet meer samen doet nadat je geliefde is overleden, is weliswaar sentimenteel, maar daarom niet minder mooi. In Traveler On The Wrong Road Home zorgen de trompetklanken en het Latin-achtige ritme juist voor een warmbloedige sfeer. De toevoeging van de viool en de zeer sterke zang van Leonard vormen hier de kersen op de taart. In het zeer muzikale Slowly Falls The Flying Man horen we fraai verweven folk-invloeden (de dwarsfluit en viool), die voor een blijmoedig gevoel zorgen.
Pattern-Seeking Animals blijft onvermoeibaar doorgaan met het afleveren van kwaliteitsprog die is gecentreerd rondom behapbare composities met een duidelijke kop en staart. De muzikanten spelen met zwier en gevoel, waardoor het album verfijnd is, ondanks het ontbreken van al te technische hoogstandjes. Tot slot wil ik een lans breken voor zanger Ted Leonard, van wie ik meer en meer fan begin te worden. Hij heeft geen enorm bereik, maar heeft wel een zeer prettig, melodieus stemgeluid dat direct herkenbaar is en perfect past bij de beschaafde, op en top verzorgde muziek. Hoewel Grimalkin qua songwriterschap iets achterblijft bij zijn uitstekende voorganger Friend Of All Creatures, is ook deze plaat een geraffineerd werkstukje geworden, dat liefhebbers van The Flower Kings, Enchant en Spock's Beard zeker zal aanspreken.
Tracklist:
1. Maybe All A Dream
2. A Flower Yet To Grow
3. Jade Sky
4. Things I Don't Do
5. Break Away
6. Traveler On The Wrong Road Home
7. Slowly Falls The Flying Man
8. I Dream The World
