De organisatie heeft niet gekozen voor aanstormend talent als festivalopener, maar voor een formatie die al twintig jaar meedraait: HateDotCom. De band uit Gelsenkirchen brengt een moderne mix van thrash, groove en death metal. Opener Into the Storm is net als A Father''s Heart, False Prophets en Sleepwalking afkomstig van het derde album Timecracks (2017). De nummers in de set met een stevige rockvibe, zoals They Are Coming en A New Beginning, zijn te vinden op de tweede plaat Dissociative (2014). Dit album heeft destijds meer media-aandacht gekregen en zal waarschijnlijk bekender zijn. Opvallend genoeg ontbreekt de recent verschenen single Parasites op de setlist. Deze heropname van een track van het debuutalbum Fragments Of Scare (2009) viert de terugkeer van frontman Tim Venker. Wat betreft het optreden zelf valt er niets op het vakmanschap af te dingen.

The Heritance moet het voorlopig stellen zonder frontman Dennis Lusseveld, bij wie vorige maand lymfeklierkanker werd vastgesteld. Gelukkig is de prognose goed; hij ondergaat momenteel chemotherapie. Het overgebleven drietal trapt af met Monumental Misery, gevolgd door Slaves Of Existence en de nieuwe single Fear Of Collision. Pas daarna begroet bassist Hrödger (Rutger de Vries) het publiek. De band uit Deventer speelt een overwegend instrumentale set, aangevuld met de rauwe zang van Hrödger. Ook zonder het agressieve stemgeluid van Dennis blijken de creatieve ritmes en de riffs van gitarist Thomas Luijken het publiek ruim voldoende te boeien. Een nummer als Devil's Draught, afkomstig van de ep Routine To Decline (2017), staat als een huis en dat geldt ook voor de furieuze afsluiter You Coward van het album Focus In Reliquum (2015). Voor komend jaar staat het nieuwe album Ominous Order Of The Infidel op de planning. Laten we hopen dat Dennis tegen die tijd voldoende is hersteld voor de releaseshow.

Terwijl het podium wordt omgebouwd voor de volgende band, gaan veel bezoekers even naar buiten voor een sigaret of een snelle hap bij de frietkraam. De sfeer is gezellig en het weer werkt redelijk mee. Eenmaal terug in de zaal staat gitarist Thomas Luijken inmiddels met zijn collega's van Caedere op de planken. De soundcheck wordt afgerond met de groovende titeltrack van de ep Orbital Cleansing (2023). Omdat dit nummer halverwege de set nóg een keer voorbijkomt, hoeft niemand het te missen. De band opent de eigenlijke set met Rotten To The Core van het debuutalbum Mass Emission (2003). Die plaat is goed vertegenwoordigd, want ook Rope To Tie komt voorbij, met dansjes van frontman Marcel Tjepkema en gitarist Niels Ottink. In eerste instantie klinkt de muziek beslist Amerikaans, maar subtiele melodieuze passages en interessante leadpartijen verraden de Zweedse invloeden. Marcel bewijst een absolute aanwinst te zijn voor de Twentse formatie. Aangezien zijn Duits wat te wensen overlaat, neemt Niels het woord om de nummers aan te kondigen. Helaas staat zijn microfoon na het eerste nummer veel te zacht, waardoor zijn brute geblaf tijdens de energieke show nauwelijks te horen is. De uitstekende set wordt afgerond met Divine Power Of Kings van het album Eighty Years' War (2021). Wel opvallend: de single Aimless Existence (2025) ontbreekt op de setlist.

Wanneer de death/crustcore-band Phantom Corporation uit Bremen het podium betreedt, is de zaal nog redelijk leeg. "Kom allemaal naar voren", vraagt frontman Leif Jensen (ex-Dew-Scented) vriendelijk. De set trapt af met Frantic Disruption – de opener van het tweede album Time And Tide (2025) – direct gevolgd door Sorcerer. "Iedereen nog twee stappen naar voren, dan spelen we verder", grapt Leif, waarna Spiritual Arsonists van debuutplaat Fallout (2023) erin knalt. Van de recente split-release met Catbreath (Commando / Die By The Claw) horen we World Of Hate. Catbreath-gitarist Kniffel (Christopher Haut) staat overigens op het podium om Arne Berents te ondersteunen. Hoewel het publiek inmiddels braaf naar voren is geschoven, blijft de sfeer rustig. Vortex Of Torment wordt opgedragen aan de crowdsurfers. Die blijven weliswaar uit, maar er komt eindelijk wat beweging in de zaal. "We hebben nog 75 nummers, dus we moeten een beetje opschieten", grapt Leif. Dat tempo zit er sowieso lekker in: Insurgents haalt de twee minuten niet eens en Krokodil duurt amper anderhalve minuut. De band sluit af met Distress van de ep First Commandment (2016). Helaas blijft de hoop op uitzinnige acties zoals headwalking of crowdsurfen uit; het publiek houdt het bij bier drinken en proosten.

De deathmetalformatie Nightbearer uit Paderborn brengt Zweedse OSDM met melodie, sfeer en een episch tekstueel concept gebaseerd op horror- en fantasieliteratuur. Het inleidende Dust komt van backingtrack, maar met His Dark Materials wordt meteen de toon gezet. Het derde album Defiance (2025) is mij volledig ontgaan, maar moet beslist eens goed beluisterd worden. As Cold As Their Eyes, afkomstig van het debuutalbum Tales Of Sorcery And Death (2019) volgt na de begroeting door frontman Michael Torka. "Er komt nog niets van het nieuwe album. We blijven bij het eerste" zegt Michael als hij Lycanthrophic Death Squad aankondigt, gevolgd door The Dragon Reborn van de tweede langspeler Ghosts Of A Darkness To Come (2022). Michael blijkt niet alleen een charismatische frontman te zijn, maar hangt ook zo nu en dan de clown uit met wat gekkigheid. Er hangt een duidelijk Scandinavisch sfeertje, dat doet denken aan de klassieke geest van Dissection. Michael houdt praatjes tussen de nummers tot een minimum beperkt, maar meldt wel dat de band volgend jaar tien jaar bestaat, voordat Beware The Necromancer wordt ingezet. Pas aan het einde van de set worden nog twee nummers gespeeld van het laatste album Defiance: Dying Knows No Bounds en de titeltrack. Het gitaargeluid is meedogenloos en er zit verrassend veel melodie in verweven. Muzikaal is het niet vernieuwend, maar wat deze mannen doen, dat doen ze erg goed.

Al meer dan twee decennia staat Keitzer synoniem voor razendsnelle blastbeats en vlijmscherpe riffs. De grindcore-veteranen uit Nordrhein-Westfalen spelen een compromisloze mix van death metal, grind en crust. Ze openen de set met We Will Drown All Of You In Blood van het vijfde album Ascension – dat inmiddels tien jaar geleden werd uitgebracht – direct gevolgd door Scorned Messiah. Dit laatste nummer staat op de meest recente langspeler Pandemonium Humanitas (2024). Vanavond komen uitsluitend nummers van deze twee platen aan bod. Frontman Christian Chaco bruist van de energie, terwijl gitaristen Nicolai Hinse en Michael Dölle samen met bassist Simon Venig de boel flink opzwepen. Keitzer zet een meedogenloze sonische aanval in, en het publiek reageert vrijwel meteen op de muzikale chaos die in alle hevigheid losbarst. De snelheid wordt nog verder opgevoerd met de titeltrack Pandemonium Humanitas. Het groovende Our Funeral Pyre zorgt voor een welkom rustmoment; je staat heel even in het oog van de orkaan om op adem te komen, voordat het beukende In Darkness You Feel No Regrets alles op zijn pad vermorzelt. Het duwen en trekken voor het podium begint pas écht als drummer Tim Terhechte zijn sticks in de lucht houdt en Conquistador wordt ingezet. Het brassen stopt vervolgens niet meer totdat de allerlaatste noot van titeltrack Ascension heeft geklonken.

Op het podium maakt Carnal Tomb uit Berlijn zich gereed voor de show. De soundcheck verloopt rustig en gitarist/zanger Cryptic Tormentor (Marc Strobel) controleert nog even of het lichtverzoek is doorgekomen. Dat blijkt simpel maar effectief: uitsluitend rood en wit licht. Vooral veel rood. En rook. Heel veel rook. Zodra de band aftrapt met Putrid Fumes, de opener van Abhorrent Veneration (2019), gaan de rookmachines aan, om de rest van de veertig minuten durende set wolken te produceren. In die tijd raast er een dwarsdoorsnede van het repertoire voorbij. Nummers van de drie studioalbums worden afgewisseld met het titelnummer van de ep Festering Presence (2021) en de single Osseous Sarcophagus, tevens de titel van het compilatiealbum uit 2023. De muziek is stevig geworteld in de oervorm van death metal, met een grote Zweedse invloed. Hoewel de songs een verwoestende impact hebben, is er telkens ruimte voor verfijnde, verrassende accenten. Hierdoor denderen de nummers nooit eentonig voort. Die dynamiek mist zijn effect niet. Tijdens Defiled Flesh ontstaat er voor het podium een bescheiden rondedans. Deze stokt als er halverwege een prachtige melodielijn in een gematigd tempo klinkt, om direct weer los te barsten zodra de intensiteit oplaait. Cryptic Tormentor bedankt het publiek, de organisatie en de crew voordat het titelnummer Embalmed In Decay (2023) wordt ingezet – de eerste écht overtuigende circlepit is meteen een feit. Na de afsluiter Morgue Usurper richt de frontman zich nog eenmaal tot de zaal met een sympathieke uitsmijter: "Drink nog een biertje met ons en wees lief tegen elkaar."

Temple Of Dread, oorspronkelijk als studioproject van gitarist Markus Bünnemeyer opgericht op het eiland Spiekeroog, is inmiddels uitgegroeid tot een volwaardige band. Met producer Jörg Uken achter de drumkit wordt er afgetrapt met Aithon’s Hunger, de opener van het derde album Hades Unleashed (2021). Die plaat wordt flink in het zonnetje gezet, want ook Necromanteion, Wrath Of The Gods en Threefold Agony volgen. De platen Blood Craving Mantras (2019) en God Of The Godless (2024) komen vanavond niet aan bod. Jörg staat enthousiast te zwaaien en is goed zichtbaar achter zijn kit. Frontman Jens Finger (Slaughterday) vraagt om het geluid iets te corrigeren voordat World Below van het album Beyond Acheron (2023) wordt ingezet, gevolgd door de titeltrack Dreadspawn Dominion (2026). Vooral bassist Andreas Bauer zweept het publiek lekker op. Een crowdsurfer belandt op het podium en slaat zijn arm om de schouder van Jens; zo staan ze even gebroederlijk naast elkaar voordat hij weer het publiek in duikt. Wat betreft het spelen van solo's is Markus niet egoïstisch, want zo nu en dan worden die gegund aan Daniel Maurer. De laatste drie nummers zijn afkomstig van het tweede album: Enforcers Of The Vile, Crypts Of The Gorgon en de titeltrack World Sacrifice (2020). Het studiowerk van deze Oost-Friezen is van topkwaliteit, maar als liefhebber moet je Temple Of Dread absoluut ook live hebben meegemaakt.

"Hebben jullie nog zin in death metal?" Organisatoren Richard Doldersum en Stephan 'Husky' Hüskens (Asphyx) staan op het podium en kondigen aan dat de voorverkoop voor volgend jaar gestart is. Daarna neemt bassist en zanger Wannes Gubbels het woord: "Wij zijn Pentacle uit Holland en wij spelen ancient death metal." Daar is geen woord Spaans bij. Deze band is zelfs zo letterlijk 'old school' dat het split-album Spawn Of The Graveless Deity met Deathfucker eerder dit jaar alleen op cassette is uitgebracht. Niet alleen de opener Black Hell: The White City, maar ook Behold... Denial, Despair And Cruelty, Touched By The Nothingness en Our Second Coming... In Wrath hoor ik vanavond voor de eerste keer. Pentacle is nooit gezwicht voor trends en de nieuwe nummers vormen één geheel met het oudere werk. Het klinkt vertrouwd en degelijk, zonder ook maar ergens saai te worden.

Ook de uitstraling op het podium klopt. De gitaren van de gebroeders Verhoeven en de basgitaar van Wannes hebben exact dezelfde body. Het is een detail, maar voor mij werkt zo'n visuele eenheid. Bovendien straalt de ervaring van dit gezelschap uit Bladel er aan alle kanten van af. Toch komt er een einde aan: na bijna 35 jaar live te hebben opgetreden, neemt Pentacle afscheid van het podium. De optredens in 2026 en 2027 zullen de allerlaatste zijn. Naast de nieuwe nummers komen Into The Fiery Jaws (Under The Black Cross, 2005), Black At Heart (The Fifth Moon, 1996) en de titeltrack Rides The Moonstorm (1998) voorbij, waarbij de songs grotendeels zonder pauze in elkaar overlopen. Dit uiterst strakke en overtuigende optreden wordt passend afgerond met Prophet Of Perdition, afkomstig van de ep Ancient Death (2001).

De eerste editie van Nordhorn Deathfest wordt afgesloten door Benediction. Zanger Dave Ingram, sinds 2019 terug aan boord, heeft de band eerder dit jaar verlaten vanwege aanhoudende gezondheidsproblemen. Oud-zangers Dave Hunt en Oscar Rilo vallen voor hem in. De formatie komt op met Echolalia van Dead Can Dance, waarna afgetrapt wordt met Engines Of War van het laatste album Ravage Of Empires (2025). Dave Hunt begroet het publiek en kondigt Scriptures In Scarlet aan, gevolgd door Nightfear. "Ik ben Dave niet. Hij is veel groter, dus dat zou opvallen", grapt hij. Zijn praatjes tussen de nummers door zijn vrij lang, maar doorspekt met een flinke dosis humor. Hij heeft er duidelijk zin in, net als gitarist Darren Brookes, die ook het zijpodium voor de fotografen gebruikt. Gitarist Peter Rew loopt ondertussen rustig rond en verdwijnt zelfs een keer achter drummer Giovanni Durst, die dankzij zijn hoge opstelling goed te zien is. Bassist Nik Sampson is vertrokken naar Onslaught. Invaller Steve Hill (Redline) staat niet op het podium, maar George Chick. Het publiek laat zich makkelijk opzwepen door Dave en Darren. "I want some fuckin' crazy shit!", roept Darren. A Carrion Harvest wordt vervolgens beloond met een grote moshpit voor het podium. Dave weet er bovendien een heuse speedmetalbrul uit te persen wanneer Darren en Peter zij aan zij de solo spelen.

Jarenlang speelde Benediction een mix van death metal en punkrock. We gaan terug naar het album Grind Bastard (1998), waarvan Shadow World en Magnifat ten gehore worden gebracht en zelfs Peter staat even te dansen. Voor Suffering Feeds Me heeft Dave indertijd zelf de tekst geschreven, waardoor ook dat nummer inmiddels ruim twintig jaar oud is. Ondertussen belandt er weer een crowdsurfer op het podium. Hij staat even zichtbaar te genieten en duikt vervolgens het publiek weer in. "Onder de EU-wetgeving mag ik niet vragen om stagedivers ...", grapt Dave, "... maar ik kan het ook niet stoppen." Unfound Mortality is een echte pitsong. Denk aan iets slechts!" Een volgende stagediver loopt rustig via de trap het podium op en zoekt op zijn gemak een plekje uit om zich te laten vallen. Darren is er echter wel klaar mee en geeft hem een zetje. Tijdens Stormcrow staat de gitarist weer op het kleine zijpodium te spelen om de boel verder op te hitsen. Na The Grotesque en They Must Die Screaming wordt de show kort stilgelegd: er is geen bier meer op het podium. Gelukkig komt Husky even later het podium opgelopen met drie flesjes en kan de show verder met Jumping At Shadows en Subconscious Terror. "Veel bands doen aan het einde van de show van die stomme spelletjes. Wij doen dat niet. We spelen nog twee nummers en dan is het klaar. Dan zien we jullie over vijftien minuten aan de bar. Crawling Over Corpses!", roept Dave. Na een laatste bedankje wordt het optreden definitief afgesloten met The Dreams You Dread.