Als A Call For Revenge om zeven uur aftrapt met Eternal Ordeal, is het nog relatief rustig in de zaal. De mix van black metal en beatdown die voorgeschoteld wordt door de Mexicaanse formatie doet wat denken aan Lorna Shore, al heeft de geschminkte frontman Yoav Krinsky niet het stembereik van Will Ramos. Gitarist Agustin Uzarraga draagt gedurende de eerste nummers een mondkapje en gitarist Alan García heeft een Slipknot-achtig clownsmasker op, dat hij pas laat in de show afzet. Met laaggestemde gitaren, hoekige riffs, chaotische blastbeats en verpletterende grooves past de band volledig in het subgenre beatdown-deathcore. Het debuutalbum Face Judgement van de Mexicanen is al tien jaar oud en recent is de ep Veiled In Darkness verschenen. Dat is een verzamelaar van de singles die tussen 2020 and 2024 zijn uitgebracht, waaronder Eternal Ordeal en My Descent, waarmee de set wordt afgerond. Drummer Eduardo "Lalo" Lam gebaart naar Tanya om de foto met het publiek te maken. Een nieuw album van A Call For Revenge verschijnt eind oktober.

Als het om black metal gaat, staat Nederland zelden in de schijnwerpers, maar Asagraum, opgericht door zangeres en gitariste Obscura, is zonder twijfel een formatie om rekening mee te houden. Met drie nummers is het debuutalbum Potestas Magicum Diaboli (2017) goed vertegenwoordigd in de set. Van de rituele sfeer blijft weinig over, want de visuele presentatie van de dames is simpelweg ijskoud. They Crawl From The Broken Circle, Leviathan en Impure Fire zijn gitzwarte, sonische doolhoven die je direct in hun greep krijgen. Het komt live wat rauwer over en de stoïcijnse esthetiek staat hoog in het vaandel. De dames beginnen de nummers consequent met de rug naar het publiek. Dat zijn de momenten dat je een glimp opvangt van A. Morthaemer (ex-Sisters Of Suffocation) achter de drumkit, die in een beest transformeert zodra de gitaren inzetten. Obscura en gitariste Simone van Straten (ex-Sisters Of Suffocation) kijken vaak strak de zaal in, bassiste V-Kaos richt haar blik naar boven. Asagraum laat het tempo en de intensiteit geen moment verslappen en zelfs in de melodieuze passages blijft de muziek meedogenloos. Het rituele aspect komt alleen halverwege kort om de hoek kijken, als Obscura liefkozend haar tong over de schedel laat glijden, waarna Black Sun Prayer wordt ingezet, gevolgd door Daar Waar Ik Sterf. Daarna vertrekt de band van het podium om voor een tweede keer op te komen en met Guahaihoque een uitstekende show af te ronden.

Geen ijzige kou, maar verpletterende death metal als Krisiun aftrapt met Kings Of Killing. De Braziliaanse gebroeders Kolesne leveren een strak optreden af waarbij ze het publiek bestoken met brute nummers als Scourge Of The Enthroned, Bloodcraft en Endless Madness Descends. De band bestaat al bijna dertig jaar en behoort tot de bekendste Braziliaanse bands. Typerend is het gebruik van korte, militaristische marsritmes die door de nummers heen verweven zijn. Beukende drums en gillende gitaren voeren de boventoon bij Krisiun en vormen een perfecte combinatie met de diepe, grommende zang. De passie voor pure, ongefilterde extreme metal die deze drie mannen uitstralen, werkt aanstekelijk. Bassist en zanger Alex Camargo kondigt vriendelijk de nummers aan en zweept het publiek op. Max Kolesne levert een zware fysieke inspanning door zijn meedogenloze, razendsnelle drumwerk en gitarist Moyses Kolesne weet af en toe op de lachspieren te werken als hij met zijn GoPro-camera het publiek filmt.

De zaal is goed gevuld en als het groovende Necronomical wordt ingezet, blijkt het onmogelijk om niet te bewegen. Het machtige Blood Of Lions wakkert de feeststemming verder aan en de ultieme troefkaart blijkt Vicious Wrath te zijn. Het nummer wordt beloond met een circlepit voor het podium, die bovendien doorkruist wordt door iemand die op de handen naar het podium beweegt. Alex is er blij mee en bedankt vriendelijk voor het tafereel. Ja, Krisiun speelt de tent volledig plat en bevestigt daarmee de reputatie die de Brazilianen hebben. Het feest is nog niet voorbij, want Alex kondigt eerder aan dat er nog een nummer volgt: Hatred Inherit. Voor een trio weten de mannen een enorm geluid neer te zetten en muzikaal is de show tot in de puntjes verzorgd. Het is werkelijk een perfecte deathmetalset die de volledige carrière omvat en het publiek weet dat duidelijk te waarderen.

Het podium wordt vol gezet met allerlei attributen en in combinatie met de achtergrondmuziek verandert de zaal in een sinistere ambiance. Als Helmuth Lehner met zijn begeleidingsband het strijdtoneel betreedt en met The Procession de duivelse ceremonie opent, krijgen we de volledige Belphegor-ervaring voorgeschoteld. Het satanische ritueel begint met Baphomet en The Devil's Son, twee intense nummers van het loodzware album Totenritual (2017). Bassist Serpenth is sinds 2023 uitgevallen en wordt vervangen door Chris Bonos (Nihilism). Wolfgang Rothbauer (In Slumber) is al enkele jaren de tweede gitarist en is ook te horen op de single Sanctus Diaboli Confidimus (2025), die al vroeg in de set voorbijkomt. In de studio zit James Stewart (Decapitated, Obscura) achter de drumkit, maar live is dat inmiddels Daniel 'Nar-Sil' Rutkowski (Hate). Meedogenloos, verpletterend, krachtig en betoverend is het nummer dat volgt:The Devils. De intensiteit wordt doorbroken met Pactum In Aeternum en weer opgevoerd met Conjuring The Dead en Lucifer Incestus wordt ingezet. Tussen die nummers staat Helmuth kort stil bij het overlijden van Conrad Thomas Lant, alias Cronos.

Het kwaadaardige karakter blijft onverminderd aanwezig, zeker als Helmuth met fakkels het podium opkomt om Virtus Asinaria - Prayer in te leiden. Op dat moment realiseer ik mij dat een deel van het publiek niet is afgekomen op een show die het midden houdt tussen een ritueel, een gewelddadige aanval en een transcendente ervaring. Een deel van het publiek dat voor Krisiun is gekomen, is afgehaakt. De gelovigen die zijn gekomen voor Helmuth – badend in bloedrood tegenlicht en geflankeerd door torenhoge, met zwaarden versierde microfoonstandaards – genieten van het soort rituele chaos waarbij Belphegor floreert. De show is werkelijk verbluffend om te zien en gaat verder met de recente single Scarlet Beast - Leviathan, gevolgd door Totentanz - Dance Macabre van het laatste album The Devils (2022). De sacrale sfeer van het optreden wordt bezegeld met Lobpreiset Das Biest! (Kapitel I), waarna de band van het podium vertrekt, om vervolgens terug te komen voor het werkelijke slotnummer: Hell's Ambassador van het album Pestapokalypse VI (2006). Belphegor is geweldig. Voor later dit jaar is de release van een nieuw album gepland via Reigning Phoenix Music.