Vrijdag:

De show van Gloryhammer start met een kartonnen versie van Tom Jones voor de kasteelmuur op het podium. Het publiek zingt Delilah luidkeels mee met de kunststof hamers en opblaasbare pikhouwelen in de lucht. Op de schouders van papa zit een klein meisje met een zwart leren jasje, een grote roze koptelefoon met een hoorn en een kleine hamer in de hand. Wanneer de band aftrapt met The Land Of Unicorns ontvouwt zich een toneelstuk, waarin de bandleden eigen intermezzo's tussen de nummers uitvoeren. Links op de muur staat de kwaadaardige tovenaar, gitarist Zargothrax. Aan de rechterkant op de muur zit Ralathor achter de drumkit. Gitarist Ser Proletius staat links op het podium en bassist The Hootsman staat rechts. Frontman Angus McFife II draagt een comfortabel wit kostuum.

Donkere wolken dreigen niet alleen, maar Agnus McFife brengt ons met Fly Away boven de wolken zodra de eerste druppels vallen. Het intermezzo Also Sprach Zarathustra is het moment met alleen The Hootsman op het podium. Hij begroet het publiek en proost met het publiek dat luidkeels "Hoots! Hoots!" scandeert. Het wordt beloond met Wasteland Warrior Hoots Patrol. De eerste surfer, zwaaiend met een grote hamer, zweeft over de handen naar het podium. Gloryhammer wordt opgeleukt door een groene goblin met een saxofoon. Het wezen keert nogmaals terug, maar wordt door Agnus McFife verjaagd. De regenbui duurt niet lang en meer mensen surfen terwijl On A Quest For Aberdeen wordt gespeeld, aangemoedigd door de kleintjes op de schouders die met hun hamertjes zwaaien. Zagorathx omarmt zijn personage volledig en spreekt met een sterk vervormde stem. Het moet niet al te serieus genomen worden, aangezien hij en Ser Proletius naast elkaar op de muur springen tijdens Hootsforce. De set eindigt met The Unicorn Invasion Of Dundee. Agnus McFife vraagt voor deze laatste strijd om een hamer uit het publiek. Hij ontvangt een groot exemplaar. Hierna volgt nog de iconische gebeurtenis in de epische powermetal-saga van Gloryhammer: de kroning van The Hootsman. Het optreden is volstrekt over the top, maar ook zeker amusant. (Marc)

Vanavond staan er drie bands met een uniek geluid op het podium die de loyale horde fans weten te fascineren met hun eigenzinnige uitstraling en sfeer. Wanneer het Italiaanse Wind Rose uitgedost als dwergen het podium betreedt, worden de muzikanten met gejuich ontvangen. We zien een enorm doodshoofd met hoorns tussen de verhogingen, met aan de rechterkant de drumkit en aan de linkerzijde het keyboard. Er zijn nog meer kleintjes met felgekleurde koptelefoons op de schouders te zien. Dat dwergen ook klein zijn, blijkt overigens een fabeltje. Zanger Francesco Cavalieri behoort tot de meest imposante mannen die ik ooit op een podium heb gezien, met een stem die daar perfect bij aansluit.

Tijdens Army Of Stone gaan de grotere kinderen crowdsurfen met opblaashouwelen. Een roodharige dame die doet denken aan Angelica uit Pirates Of The Caribbian danst met theatrale bewegingen op Mine Mine Mine!. Het weer werkt niet mee. Voordat To Be A Dwarf wordt ingezet, merkt Francesco op dat de kleding voor het eerst echt effectief is. De feeststemming wordt niet beïnvloed door de dreiging van regen. Bij het titelnummer Trollslayer gaat een kleintje, zittend op de buik van papa, over handen naar het podium. Naast mij danst een moeder met twee kleintjes in het rond, terwijl een ander kind verderop van moeder leert hoe ze moet headbangen. Het meisje kiest ervoor om een ander dansje te doen en begint te rennen. Opeens vertrekken de bandleden van het podium, maar ze worden teruggeroepen door de frontman. Hij buldert: "Kom terug! Iedereen verwacht dit van ons!" De deinende massa zingt Diggy Diggy Hole uit volle borst mee, zwaaiend met de houwelen. Na het anthem Rock And Stone - jawel, ook de remixversie - is het feest voorbij. Het kindje met haar roze patchjack en laarsjes met bloemmotief op de schouders van de papa naast mij heeft zichtbaar genoten. Na het fotomoment met het publiek vertrekken de dwergen onder luid applaus. Als Studio 100 dit geheime wapen in de metalscene ontdekt, weten ze er ongetwijfeld een musical of serie uit te stampen. (Marc)

Na een fantasieverhaal over een intergalactisch conflict tussen goed en kwaad en door Tolkien geïnspireerde verhalen over dwergen, wordt de eerste dag van het festival afgesloten met drinkliederen over het piratenleven. Voor het podium observeren we hoe een enorme badeend geleidelijk vorm aanneemt. Aan de zijkanten worden twee iets kleinere opgeblazen. Op de verhoging rechts tussen de badeenden staat de drumkit van Peter Alcorn opgesteld en aan de linkerkant staat het instrumentarium van toetsenist Elliot Vernon. Aan de voorkant van het podium wordt iets groots uitgerold. Die eenden zijn bekend, maar wat ligt daar? Veel mensen in het publiek zijn verkleed als piraten om de maritieme sfeer te versterken. Wanneer Alestorm op het podium verschijnt, beginnen we aan een avontuur dat begint met Keelhauled, gevolgd door Killed To Death By Piracy. Het refrein wordt luidkeels meegezongen. Behalve de badeenden heeft de aankleding van het podium een groen thema. Frontman Christopher Bowes draagt een groene kilt en gitarist Mate Bodor een strak groen sportbroekje. De gitaar en keytar van de heren zijn eveneens groen. Bassist Gareth Murdock is gekleed in het zwart en hij gebruikt het volledige podium. Na twee nummers verwelkomt Bowes het publiek. "One more drink... Hé, biertje". Een kindje zit met horns up op de schouders van de moeder. Er heel veel kleintjes die boven de menigte uitkomen en overal zijn blije gezichten te zien. Alestorm speelt The Sunk'n Norwegian met volle overgave en wakkert de energie voortdurend verder aan. Voor de vrouwelijke zang in Zombies Ate My Pirate Ship verschijnt een papegaai op het podium.

De recente nummers van The Thunderfist Chronicles (2025) worden afgewisseld met eerdere krakers als Mexico. Fotograaf Wendy komt uit terug uit de fotopit en merkt op dat de kinderen bij het podium de teksten opmerkelijk goed kennen. Zonder twijfel zullen dat de wat oudere zijn, die ook met zwaarden en houwelen op de muziek van Under Blackened Banners in een kudde over de handen naar voren gaan. De snelle riffs en meeslepende refreinen missen hun uitwerking niet. De kleintjes doen dansjes op Banana, terwijl metalheads in het publiek vrolijk meedoen. Af en toe kijken de ouders goedkeurend naar het kroost. Voor de rap in de Taio Cruz-cover Hangover komt een haai het podium op. Bij de kinderen wordt de vermoeidheid zichtbaar als Hyperion Omniriff volgt, met screams van Elliot Vernon. De knuisjes gaan steeds minder ver omhoog. Hoewel het droog is gebleven, zou dat waarschijnlijk niets hebben uitgemaakt voor het roeien op Nancy The Tavern Wench. Het feest gaat verder met Alestorm en Frozen Piss 2 waarvoor de papegaai opnieuw aanwezig is. Er zijn nog kinderen die moedig standhouden wanneer een constante stroom surfers naar het podium gaat tijdens 1741 (The Battle Of Cartagena). "Als ik zeg springen, dan gaan jullie springen" roept Bowes voordat The Storm wordt ingezet. Er is geen moment waarop het publiek niet aan het klappen, springen of dansen is. P.A.R.T.Y. is kenmerkend voor de sfeer. De opblaasbare sabels gaan in de lucht voor Shit Boat (No Fans), waarna er een voorstelrondje volgt. Naast mij staat een man te tollen op zijn benen, wat zijn vrouw zichtbaar irriteert. Blijkbaar is hij zich ervan bewust dat Drink het volgende nummer is en heeft van schrik snel al zijn bier opgedronken. Na Wooden Leg! is het moment aangebroken voor de finale met Fucked With An Anchor. De kleintjes die nog aanwezig zijn steken vol overgave met een grote grijns de middelvingers op. Tsja, leer ze dat maar weer eens af na het weekend. En dan wordt duidelijk wat er op het podium ligt: FUCK YOU in grote groene opblaasletters. (Marc)