De meeste bands creëren simpelweg muziek, met een meer of mindere mate van compositorisch vernuft, instrumentbeheersing, bezieling en innovatiedrang. Het is slechts in een zeer zeldzaam geval dat een groep een volledige wereld creëert. Het Britse A Forest Of Stars is een van die zeldzame verschijningen die zodanig authentiek, eigenzinnig en diepgaand is dat de muziek van het zevental pas tot zijn recht komt wanneer je je als luisteraar volledig onderdompelt in de Victoriaanse wereld vol tegenstrijdigheden die de groep voor ons in petto heeft. Wetenschap en spiritualiteit, religie en seances, vooruitganggeloof en existentialistisch nihilisme en decadentie en verval vormen een veelkleurig palet aan ervaringen en overtuigingen in een wereld die sneller verandert dan hij bij te houden is.

Deze bijzondere thematische insteek wordt niet alleen kracht bijgezet door de theatrale kostuums van de bandleden en de lange, gelaagde en verhalende composities, maar vooral ook door de zeer rijke, literaire teksten, waar literatuurwetenschappers makkelijk een proefschrift over zouden kunnen volschrijven. Het moge duidelijk zijn dat A Forest Of Stars een unieke band is. Toch komen de ideeën van de groep nog niet volledig tot wasdom op de eerste platen. The Corpse Of Rebirth (2008) en Opportunistic Thieves Of Spring (2010) laten meer dan genoeg intrigerende ideeën horen, maar hebben ook enigszins te lijden onder een wat magere productie en het ontbreken van 'compositorische rijpheid', waardoor de lange nummers zichzelf af en toe voorbij galopperen.

Met de drie hieropvolgende langspelers valt echter niet meer te ontkennen dat A Forest Of Stars iets bijzonders weet neer te zetten. De groep slaagt er steeds beter in om sfeer, theatraal expressionisme, gotische invloeden, avantgardistische elementen en romantische, 'Britse' black metal samen te brengen via uitgesponnen, doordachte en doeltreffende composities. Niet voor niets schreef collega Lennert destijds een prachtige, uit het hart gegrepen lofzang op het ijzersterke album Beware The Sword You Cannot See (2015). Ook Grave Mounds and Grave Mistakes (2018) maakt indruk, maar daarna wordt het een hele tijd stil. Acht jaar heeft het geduurd voordat met het intrigerend getitelde Stack Overflow In Corpse Pile Interface (de titel verwijst naar onze collectieve neiging tot zowel overcommunicatie als een gebrek aan communicatie) het zesde album verschijnt.

Die nieuwe langspeler is het resultaat van een drang naar perfectie die het gezelschap uit West Yorkshire heel wat hoofdbrekens heeft bezorgd. Het zevental creëert zelfs een nieuw, ambitieus conceptalbum verdeeld over twee schijven. Hoewel die plaat afgerond was, besluit de groep het werkstuk volledig terzijde te schuiven omdat het niet aan de standaard voldoet. De coronapandemie gooit verder roet in het eten en de spanningen en frustraties tussen de bandleden lopen op. Pas nadat de pandemie enigszins onder controle is en de groep elkaar weer fysiek ontmoet, ontstaat er creatieve en geestelijke ruimte. De voorwaarde is een volledig nieuwe start, waarin alle bandleden ideeën kunnen aandragen.

Het is alsof het zo had moeten zijn. Stack Overflow In Corpse Pile Interface is namelijk het album waarop alles dat A Forest Of Stars tot zo'n unieke band maakt samenkomt en wordt opgetild tot een nieuw niveau, dat weliswaar altijd al in de groep zat, maar er nog niet eerder op deze manier is uitgekomen. De zes composities duren om en nabij het kwartier en vormen ieder een volledige wereld op zich, vol drama en misnoegen - een schuimbekkende, kolkende muzikale draaikolk die even meeslepend als gevarieerd is. De invloeden van My Dying Bride (de met melancholische vioolpartijen doorweefde tragiek) en Cradle Of Filth (de donkere, poëtische diepgang) zijn herleidbaar, maar tegelijkertijd klinkt A Forest Of Stars regelmatig als een soort door het riool gesleepte, aan absint en hallucinogenen verslaafde versie van Arcturus dankzij de avontuurlijke composities.

Een bespreking van dit album is niet compleet zonder stil te staan bij de ronduit fenomenale vocalen en tekstuele voordracht van Mister Curse. Er zijn weinig mensen die zo dwingend hun stempel op de muziek kunnen drukken als hij. Maniakaal en gedreven tot op het bot gaat hij tekeer als een soort fulminerende godsdienstwaanzinnige, wiens speeksel langs het gezicht druipt terwijl hij met verwilderde ogen verdoemenis predikt aan verontruste voorbijgangers. Als een duivelskunstenaar varieert hij tussen sardonisch gegrauw, vilein spottende exclamaties en wanhopig gekerm, de luisteraar meeslepend in zijn donkere binnenwereld.

Moeten we het dan ook nog hebben over de rijke muziek? Want er valt nog zoveel te zeggen. Bijvoorbeeld over het veelzijdige Ascension Of The Clowns, dat melancholische vioolpartijen combineert met Mgła-achtig gitaarwerk en een verrassend, 'folky' progrockgedeelte tegen het eind. Of wat te denken van het meesterlijke Street Level Vertigo? Het is een elf minuten durende tour de force die de luisteraar op het puntje van zijn stoel houdt en laveert tussen huiveringwekkende momenten en Floydiaans, psychedelisch gitaarwerk. En dan heb ik het nog niet gehad over het donkere walsritme in Mechanically Separated Logic, het dromerige, akoestische begin van Roots Circle Usurpers en het kunstige vioolwerk in Sway, Draped In Vague. Ontdek alle details en verrassende wendingen vooral zelf.

Het afsluitende Not Drinking Water verdient echter wel degelijk een nadere toelichting. Het nummer is opgedragen aan Ben Hanson, een jonge man – en vriend van de band – die in 2001 zelfmoord pleegde door een zak vol zware stenen aan zijn rug te binden en een waterreservoir bij Ilkley Moor, Yorkshire in te stappen. De manier waarop A Forest Of Stars deze tragische gebeurtenis met veel gevoel en respect weet om te zetten naar een muzikale nagedachtenis, zorgt keer op keer voor kippenvel. De plechtige, droefgeestige sfeer, de relatief ingetogen tekst, de knarsende vioolpartijen en zelfs de geluidseffecten (horen we nu ook rammelende stenen?): het is een einde waar louter respectvolle stilte bij past.

Stack Overflow In Corpse Pile Interface is de culminatie van alles waar A Forest Of Stars voor staat. Het album is volstrekt uniek, gedreven, gepassioneerd en compromisloos in het nastreven van zijn visie op theatrale, uitdagende en intelligente muziek. Dit is een groots, groots album dat het verdient om met volle aandacht beleefd te worden. Gaat dat horen!

Tracklist:
1. Ascension Of The Clowns
2. Street Level Vertigo
3. Mechanically Separated Logic
4. Roots Circle Usurpers
5. Sway, Draped In Vague
6. Not Drinking Water