Onder de vleugels van de organisatie Krachtstroom vinden er de afgelopen jaren regelmatig optredens van hardere bands uit binnen- en buitenland plaats in De Vorstin te Hilversum. Naast deze losse shows vindt er op zondag 18 oktober voor het eerst een heus Krachtstroom Festival plaats, met naast headliner Sodom een dertienkoppige, gevarieerde line up uit met name de extremere metalgenres. Wessel was erbij en doet verslag van de door hem bekeken bands.
Doordat bands niet om en om, maar deels tegelijk spelen, kan niet alles in zijn geheel bekeken worden. Tevens werkt de infrastructuur van de Vorstin niet mee; laverend tussen de grote zaal en het café op de begane grond, lopen we de calorieën van de genuttigde biertjes er gelijk weer af, met deze hoeveelheid trappen! Muzikaal verloopt dit festivaldagje aanvankelijk ook wat moeizaam. Zo leunt Ethereal teveel op verschillende gedachten om echt indruk te maken. De heren zijn technisch zeer begaafd, maar de nummers zijn, met name door het overvloedig gebruik van toetsen, te druk om de luisteraar te grijpen. The Fifth Alliance is zelfs ronduit vervelend. Bijzonder eentonige sludge met een niet al te sterk krijsend meisje op zang: een soort poor man’s Oathbreaker. Teethgrinder doet het dan alweer een stuk beter. Het jonge viertal heeft de afgelopen jaar tijd een aardige livereputatie opgebouwd en menigeen leerde de band al kennen in het voorprogramma van bijvoorbeeld Napalm Death of Terrorizer. De razende herrie, oftewel met breakdowns en andere –core-invloeden verrijkte grind, weekt de eerste enthousiaste reacties los in de grote zaal.
Bodyfarm lijkt een van de publieksfavorieten te zijn vandaag. Het café staat goed vol en headbangt enthousiast mee. Zowel de nummers van de op handen zijnde release Battle Breed als die van The Coming Scourge (2013) en Malevolence (2010) worden enthousiast ontvangen. Het is niet meer dan begrijpelijk, want Bodyfarm groovet lekker weg. De Amersfoortse band is ook niet de zoveelste deathmetalband die niets meer doet dan teruggrijpen op het verleden en bijvoorbeeld de klassieke Zweedse sound klakkeloos recreëert, zoals zoveel ‘nieuwe’ oldschoolbands pogen te doen. Het spel van drummer Quint Meerbeek is echter weinig creatief. Hij vertrouwt al te zeer op hoemparitmes, waardoor alle nummers grotendeels hetzelfde tempo hebben. Daardoor gaat Bodyfarm me toch wat vervelen.
Het Zweedse Smothered heeft helaas af moeten zeggen. Vervanging komt uit eigen land, in de vorm van Korpse. Geen Zweedse old school death metal, maar wel loodzware brutal death metal. Ik schaar de jongens nadrukkelijk niet onder de slam-noemer, want Korpse heeft meer te bieden dan enkel de brute breakdowns. Let bijvoorbeeld op de vingervlugheid van gitarist Floor van Kuijk of het groovende spel van drummer Marten van Kruijssen, die je ook kunt kennen van onder andere Cliteater en Houwitser. De set wordt strak en professioneel afgewerkt voor een helaas klein aantal aanwezigen. Het tegelijkertijd spelende Bodyfarm wint helaas de populariteitsprijs. Hopelijk helpt de aankomende full-length Unethical de band weer een stapje verder.
Wanneer Herder aan zijn optreden begint, blijkt aan de slogan ‘Herder is harder’ niets gelogen: de gehele Vorstin trilt op haar grondvesten door de logge sludge en de vlijmscherpe vocalen van frontman Ché Snelting (ex-Born From Pain). Zoals later blijkt, wordt de toegestane geluidsgrens zelfs overschreden en worden de bandleden uit het pand verwijderd! Tegen die tijd sta ik echter alweer boven in de inmiddels goedgevulde grote zaal voor Rotting Christ. Eerder dit jaar gaven de Grieken in de Baroeg te Rotterdam een van de gavere concerten die ik tot nog toe in 2015 gezien heb. Met een set van enkel materiaal uit de eerste helft van de jaren negentig hing er aldaar een aan magie grenzende sfeer. Vandaag betreft het een ‘gewone’ set en hoewel Rotting Christ ook na 1996 nog veel goede muziek heeft gemaakt, wordt de euforie van die bewuste avond in april niet geëvenaard. Dat komt trouwens niet in de laatste plaats door het geluid. De gitaar staat zeker in de eerste helft van de show veel te zacht. En laten de prachtige melodieën nou net het sterkste punt en de onderscheidende factor van deze extreme metalband zijn. Tegen de tijd dat The Sign OF Evil Existence en Transform All Suffering Into Plague van het debuut Thy Mighty Contract (1993) langskomen, is dat euvel gelukkig enigszins verholpen. Het optreden krijgt uiteindelijk ook zeker een ruime voldoende en ik hoop ze nog vaker te zien!
Stug doorwerkend heeft het Brusselse Enthroned een omvangrijke discografie en reputatie van degelijkheid opgebouwd. Ook nu weer wordt me tegelijkertijd duidelijk waarom de band regelmatig te zien is, maar ook waarom ze niet tot de internationale blackmetaltop behoren. Hun variant is agressief, maar de occulte sfeer blijft ook in de allersnelste stukken gewaarborgd. Echt onderscheidend wordt het echter nergens.
Wel opmerkelijk dat juist de twee meest pure blackmetalbands op de line up tegelijkertijd spelen. Het is naar verhouding bij Enthroned dan ook drukker dan bij Shining. Wellicht vrezen sommigen voor de fratsen van frontman Niklas Kvarforth. Tijdens eerdere optredens in Nederland viel hij het publiek aan in zowel mondelinge als fysieke zin, deed hij aan automutilatie en randde hij zijn bandmaten aan. Vanavond gedraagt hij zich echter voorbeeldig. Goed, er komt de nodige drank aan te pas, hij steelt wat biertjes uit het publiek, maar dit is niet de maniak waarvoor Kvarforth bekend staat. Wellicht is zondag de vrije dag van deze notoire nihilist? Nu de frontman niet zo afleidt, valt op wat een goede band Shining eigenlijk is. Sterker nog, zulke rare fratsen zijn niet nodig om de aandacht erbij te houden! De black metal van een semi-klassiek album als V: Halmstadt (2007) wordt soepel en beheerst gespeeld. Door het afgemeten karakter krijg ik er haast een rockend gevoel bij, al klinkt Shining altijd vuil, als iets wat jarenlang onder een steen heeft gelegen en daar ook gewoon had moeten blijven. Een knap staaltje misanthropie.
Hoofdact Sodom is vanavond ook gelijk het hoogtepunt van de eerste editie van Krachtstroom Festival. Met Agent Orange knalt het drietal er gelijk vet in en wordt de toon gezet. Er komen vanavond namelijk bijna alleen maar oudjes langs. Stigmatized van Epitome Of Torture (2013) en Sacred Warpath van de gelijknamige ep (2014), daar blijft het wat de recentere albums betreft bij. Het geluid is goed, het spel strak, de dikwijls knorrige Tom Angelripper heeft er vandaag schik in en de organisatie heeft goed begrepen dat er weinig leuker is om een festival mee af te sluiten dan uitzinnig meeschreeuwen met overbekende klassiekers. Een mooi slot van een aardige dag die volgend jaar hopelijk een vervolg beleeft!
