Vrijdag:

Het festival wordt geopend door de jonge, Ierse formatie Preyrs. Er zullen weinig mensen bekend zijn met de groezelige alternatieve rock/metal van dit gezelschap, maar daar kan wel eens snel verandering in komen. Het viertal levert namelijk een zeer overtuigend visitekaartje af. Met name zangeres Amy Montgomery ontpopt zich tot een absolute 'powerhouse'. Haar vocale prestatie is fenomenaal, niet alleen vanwege haar bereik, maar ook vanwege het rauwe randje dat haar stemgeluid heeft. Bovendien spat de bezieling van de performance af, waardoor ze de natuurlijke blikvanger van de groep is. Maar Preyrs heeft meer te bieden dan vocaal vuurwerk: de muziek is namelijk ook zeer overtuigend. De korte nummers zijn spannend, donker en dynamisch. Muzikaal gezien is het kwartet lastig vast te pinnen. De muziek bevat elementen van Gggolddd en Dool, maar ook wat van het latere werk van Anathema. Montgomery geeft regelmatig uitleg over de betekenis achter de nummers, die gericht lijken op het bieden van troost bij een donkere binnen- en buitenwereld. Preyrs legt ziel en zaligheid in het optreden en zorgt daarmee direct voor een van de hoogtepunten van de dag.

De Noorse groep Spurv stond twee jaar geleden ook al op de planken in Maastricht, om het publiek volledig in te pakken met een set vol majestueuze post-rock. Ditmaal mag het zestal zijn nieuwste, nog te verschijnen album Brefjære introduceren. We krijgen de nieuwe boreling integraal te horen, aangevuld met enkele oudere tracks. De muziek combineert elementen van Mono (de orkestrale bombast) en This Will Destroy You (de bij vlagen stevige riffs) en onderscheidt zich vooral door het gebruik van trombone en xylofoon. Het zijn met name de volle, rijke en haast triomfantelijke klanken van de trombone die een extra dimensie aan de muziek toevoegen. Helaas valt het instrument ietwat weg in de mix, maar dat we met een bijzondere groep te maken hebben, wordt ook nu weer bevestigd. Twee jaar geleden was het optreden magisch. Die magie wordt niet helemaal geëvenaard, maar het publiek trakteert de heren desondanks op een zeer warm onthaal. En als aan het einde het fenomenale En Brennende Vogn Over Jordet wordt ingezet, valt alles samen. Spurv is absoluut een band om live te bekijken als je de kans hebt!

Van de grootse sfeer in de Main Stage is niets meer over als ik de Small Stage binnenloop om de verrichtingen van Abraham gade te slaan. Dit viertal komt namelijk heel wat donkerder voor de dag. De norsige, nogal monotone sound komt live echter niet heel goed over. Dat hangt vooral samen met de rommelig overkomende composities. Oneerbiedig gezegd klinkt de mengeling van post-metal en sludge als een tweederangs versie van The Ocean met wat elementen van Inter Arma, maar dan zonder het eigen smoelwerk van beide bands. En hoewel het tof is dat drummer Dave Schlagmeister ook de primitieve vocalen voor zijn rekening neemt, komt het de dynamiek op het podium niet ten goede. De zaal blijft voor meer dan de helft leeg. Abraham valt voor mij in de categorie 'bozemannenmuziek' waarvan er dertien in een dozijn passen.

Er staan dit weekend meerdere bands voor de tweede keer op het podium in Maastricht sinds de jaren dat Pelagic Fest hier is neergestreken. Ook de Zweedse postrockgroep EF was hier al eerder (in 2024) te bewonderen. Het optreden van vandaag is echter bijzonder: de mannen vieren het twintigjarig jubileum van hun debuutalbum Give Me Beauty... Or Give Me Death!, dat vanmiddag van begin tot eind gespeeld wordt. Die plaat heeft een speciale status bij veel postrockliefhebbers en vanmiddag bewijst de groep waarom dat zo is. Het album laat klassieke post-rock à la Explosions In The Sky horen, met prachtig opgebouwde composities vol rijk getokkel, fraaie ondersteuning op de cello (en af en toe zelfs op de melodica) en aanzwellende traankliercrescendo's. In het begin voelen de begeleidende, korrelige video-opnames van allerlei huiselijke taferelen (iemand die op een grasmaaier rijdt, beelden van een rugbywedstrijd) wat misplaatst aan, maar gaandeweg beginnen dergelijke beelden van alledaags geluk samen te smelten met de glooiende, hoopgevende muziek. Zo kruipen de prachtige harmonieën toch onder de huid en zorgen ze regelmatig voor een brok in de keel. EF bewijst dat goede post-rock tijdloos kan zijn.

Een kritiekpunt op de editie van vorig jaar was dat er op momenten iets te veel soortgelijke bands achter elkaar geprogrammeerd stonden. Vandaag is de line-up echter bijzonder divers. Want na de sfeervolle klanken van EF is er in de Small Stage een band met een heel andere sound te horen. Het Vlaamse Predatory Void valt onder het collectief Church Of Ra en doet qua sound ook wel denken aan Amenra, hoewel de formatie rondom zangeres Lina R. er wat zwartgeblakerde blackmetalinvloeden doorheen gooit. Het geluid is vol en zwaar, waardoor de muziek aan dreiging wint. De band staat strak en vol overtuiging te spelen en door de afwisseling tussen dreigende, loggere post-hardcore/doompassages en de intensere versnellingen blijft de muziek boeiend. De cleane vocalen van Lina vallen soms wat weg in het muzikale geweld, maar haar screams klinken wel lekker fel en verbitterd. Het lijkt er echter op dat ze niet veel zin heeft in het optreden: pas na het allerlaatste nummer kan er een korte reactie naar het publiek van af. Maar wellicht hoort die houding ook wel bij de op Amenra-leest geschoeide muziek. Al met al een verdienstelijk optreden.

De Finse progressieve metalband Wheel is een klein beetje een vreemde eend in de bijt. De groep uit Helsinki maakt een moderne vorm van progressieve metal met veel nadruk op strak basgitaarwerk, lagen sfeer en harde uitbarstingen. Qua ritmiek herbergt de muziek invloeden van Tool en Soen. In visueel opzicht valt er weinig te beleven, maar het viertal weet de aandacht vast te houden door de afwisseling en het uitstekende samenspel. Frontman James Lascelles wisselt af tussen cleane zang en stevigere, rauwere uithalen. Vooral het bij vlagen heerlijk zware gitaar- en baswerk hakt er live stevig in. Het is jammer dat de grote zaal maar voor de helft is gevuld, want de band speelt een solide set.

Ook Aiming For Enrike kan als een vreemde eend gezien worden. De band valt in voor SOM, dat helaas verstek moet laten gaan. Het Noorse tweetal begint voor een angstvallig lege zaal. De podiumopstelling is bijzonder, met het drumstel aan de rechterkant van het podium en met verder alleen een gitarist op de bühne. De zelfbenoemde 'progressive fuzz pop' heeft even tijd nodig om te aarden. De basis wordt gelegd door het heerlijke, zeer strakke drumwerk van Tobias Ørnes Andersen, die als een soort menselijke metronoom lijkt te functioneren. Daaroverheen worden allerlei funky, dansbare gitaarriffs en keyboardeffecten gedrapeerd. Het publiek reageert in eerste instantie wat afwachtend, maar gaandeweg komen er wat mensen in beweging. Uit songtitels als Don't Hassle The Hoff en Spice Girls blijkt dat de band zichzelf niet al te serieus neemt. Maar uiteindelijk blijkt de dansbare, vreemde, curieuze muziek van Aiming For Enrike toch een aangename verrassing.

Pelagic Fest is natuurlijk vooral ook het feestje van The Ocean. In 2024 speelt de groep rondom gitarist Robin Staps zelfs twee avonden achter elkaar. Op zaterdag wordt het album Pelagial (2013) integraal vertolkt, terwijl op zondag in allerijl een extra optreden wordt voorbereid vanwege het onfortuinlijke uitvallen van de geplande headliner (Ihsahn). Twee jaar later is er zeer veel veranderd. Van de line-up is alleen Staps nog over als lid van het eerste uur. Ook bassist Mattias Hägerstrand is er al langer bij (sinds 2015). Verder zijn drummer Jordi Farré en gitaristen Emmanuel Jessua en Marco Gennaro nieuw. Ook frontman Loïc Rossetti is vertrokken. Zijn bulderende grunts worden opgevangen door liefst twee nieuwe vocalisten: Nrehk en de van Otay:onii bekende zangeres Lane Oshi.

Met zoveel bezettingswisselingen is het niet verwonderlijk dat The Ocean ook in muzikaal en conceptueel opzicht van vorm verandert, hoewel de muziek ook herkenbaar blijft. De groep presenteert vanavond een deel van het nieuwe, eind september verschenen album Solaris. Wat vooral opvalt, is dat Oshi (die er met haar bivakmuts en slobberbroek uitziet als een jihadstrijder in pyama) een prominente rol opeist in de nummers. Haar stemgeluid is divers en voegt zeker iets toe, maar het zal voor de fans wel even wennen zijn, want ook de oudere nummers krijgen hierdoor een andere lading. Het lijkt er ook op dat Oshi en Nrehk nog wat zoekende zijn naar de ideale wisselwerking.

Los van dergelijke details staat de band ook in grotendeels nieuwe bezetting zeer strak te musiceren en hebben nummers als Jurassic | Cretaceous en Mesopelagic: Into The Uncanny weinig van hun impact verloren. De vier nieuwe nummers die we van Solaris te horen krijgen, zijn eveneens veelbelovend, zeker ten opzichte van het toch wat teleurstellende Holocene (2023). Vooral het loodzware, maar tegelijkertijd ook cinematische en knap in elkaar zittende Belligerence maakt indruk. Het achtkoppige gezelschap speelt vanavond natuurlijk een thuiswedstrijd, maar los daarvan bewijst het optreden dat er zeker nog leven zit in The Ocean.