Heart Of A Coward zal voornamelijk bekend zijn als de band van voormalig Sylosis zanger Jamie Graham. Nadat deze uit de band is gestapt heeft hij zich volledig op dit project gericht, waarbij het debuutalbum Hope And Hindrance in 2012 uit kwam. Nu een jaar later is de opvolger hiervan ook al gearriveerd onder de naam Severence.

De muziekstijl op Severence laat zich niet makkelijk in een hokje stoppen qua genre. Je zou het kunnen omschrijven als metalcore met hardcore invloeden. Soms melodieus maar vaak hard en rechtdoorzee. Het geschreeuw van Jamie Graham wordt af en toe onderbroken voor cleane zang, of een paar keer ondersteund door loodzware grunts. Dit wordt dan verpakt in een tiental heftige songs, die mogelijk een aantal luisterbeurten nodig hebben voordat deze zich volledig openbaren.

Wat gelijk opvalt bij de eerste luisterbeurt, is dat de band voor een hardere aanpak heeft gekozen dan op zijn voorganger. Alle nummer zijn meer straight in your face, en het melodieuze aspect is iets naar achteren geschoven. De gitaren zijn lager gestemd en het drumwerk is ook zwaarder te noemen. Maar voor mensen bekend met het eerste album blijft het allemaal zeer herkenbaar. Dit komt voornamelijk door brulboei Jamie Graham die regelmatig voor vocaal vuurwerk zorgt.

Maar ondanks dat hij superieur brult op het gehele album, komt zijn cleane zang niet overal goed uit de verf. Hij mist dan net de kracht en overtuiging om het nummer naar een hoger niveau te tillen, dit ligt in sommige gevallen ook aan de passages waarbij de zang de vaart eruit haalt. Daartegenover staan heerlijke heavy songs als Deadweight en Psychophant waar gewoon heerlijk op gebeukt wordt. Op laatstgenoemde wordt het vijftal niet geheel onverdienstelijk bijgestaan door gastzanger Scott Kennedy van Bleed From Within. Voor rustpunten is er weinig tijd, alleen op het nummer Eclipsed wordt er rustig aan gedaan. Deze is met zijn lange intro en vrij abrupte einde een vreemde eend in de bijt.

Met Severance weet Heart Of A Coward het debuutalbum misschien niet te overtreffen, maar wel te evenaren qua niveau. Fans van het eerdere werk zullen misschien even moeten wennen aan de zwaardere aanpak, maar het spreekt voor de groep om zich niet te willen herhalen. Het resultaat mag er zijn, en ook liefhebbers van het core genre kunnen gerust dit album eens een kans geven.

Tracklist:
1. Monstro
2. Prey
3. Distance
4. Nauseam
5. Deadweight
6. Eclipsed
7. Psychophant
8. Mirrors
9. Desensitise
10. Severance