Iedere psycholoog, socioloog of antropoloog weet dat mensen heel verschillend in elkaar kunnen zitten. Net zoals sommigen van ons introverter of extroverter zijn, komen ook muzikanten in allerlei soorten en maten. Als zanger of zangeres is het echter wel handig om over enige mate van expressiviteit en geldingsdrang te beschikken. En als er één persoon is die dit belichaamt, is het wel zangeres Ann-Sofie Hoyles van de Zweedse hardrockgroep Spiders. Wie deze band onlangs in Eindhoven op het podium zag in het voorprogramma van The Datsuns, ziet één brok pure energie. Hoyles staat geen seconde stil, danst uitbundig, flirt met het publiek, gaat volledig op in haar performance en laat de zaal uit haar hand eten. Wat een podiumbeest is dit!
Het is natuurlijk altijd maar de vraag of een band die zo goed op de planken is, ook op plaat tot zijn recht komt. Met het uitstekende Killer Machine (2018) is dat in ieder geval wel zo. Dat album staat vol catchy oorwurmen en draait nog steeds regelmatig zijn rondjes. Ook Sharp Objects bevat enkele fantastische hardrocknummers. De met een fantastische, snedige riff beginnende opener Rock N Roll Band is bijvoorbeeld onweerstaanbaar swingend dankzij de vlammende ritmesectie en het lekker bijtende refrein. Ook Too Hard For You zorgt met zijn opzwepende ritme, smeuïge riffs en lekker rauw gespeelde solo voor een dikke grijns. Bij dergelijke tracks is het onmogelijk om stil te blijven zitten.
Toch is er op Sharp Objects ook wel het een en ander veranderd ten opzichte van zijn voorganger. Spiders heeft zijn sound namelijk radicaal verbreed. Naast de meer klassieke hardrock horen we ook invloeden uit de pop, punk, new wave en zelfs gospel. Zo is Sweet Boy een verrassende track, opgebouwd rond logge, pinnige riffs, die zich tussen hardrock en post-punk bevinden. Het is een bonkige en rauwere kant van de band die we nog niet eerder hoorden. Dat is even wennen, maar het nummer ontpopt zich toch tot een catchy meezinger met een melancholisch randje dankzij de bitterzoete zanglijnen van Hoyles. En in Fun In The Sun en Life Mission verrast Spiders opnieuw, ditmaal met muzikale invloeden uit de post-punk en new wave. De onderkoelde zang van gitarist John Hoyles past hier perfect bij. Het hoogtepunt is het korte en simpele, maar verdomd effectieve What’s Your Game (Miss Insane), dat met een punkrockachtige bravoure uit de speakers knalt. De geest van Ramones lijkt door het nummer te waren, terwijl ook Blondie en AC/DC hun sporen hebben achtergelaten.
Sharp Objects kan tijdens de eerste luisterbeurten overkomen als een nogal incoherent werkje. In net iets meer dan een half uur horen we pure hardrock, punk en zelfs new wave. Toch bewijst Spiders met deze plaat dat die muzikale werelden helemaal niet ver uit elkaar hoeven te liggen. Allemaal bogen ze immers op dezelfde uitgangspunten: vette riffs, krachtige zang en een soepele ritmesectie. En laat Spiders nu in overvloed over dit alles beschikken! Sharp Objects is een authentiek en stijlvol album, waarop geen noot te veel staat. De band weet zelfs mijn aanvankelijke scepticisme bij de in eerste instantie wat zeurderig overkomende ballad Valentines om te buigen naar waardering dankzij de sterke toevoeging van een mondharmonica. Spiders ademt muzikaliteit en plezier. Dat maakt Sharp Objects tot een bijzonder charmant en veelzijdig plaatje.
Tracklist:
1. Rock N Roll Band
2. Sweet Boy
3. What's Your Game (Miss Insane)
4. Fun In The Sun
5. Schizoid
6. Mess With My Emotions
7. Too Hard For You
8. Valentines
9. Life Mission
10. Love Yourself To Death
11. Would You Miss Me
