Het komt niet vaak voor dat een relatief nieuwe artieste zich meteen diep in mijn hart nestelt. De in Londen woonachtige, klassiek geschoolde multi-instrumentaliste en zangeres A.A. Williams heeft dat echter voor elkaar gekregen. En met mij bij vele anderen, durf ik wel te stellen. Haar muziek, die rauwe emoties kanaliseert in buitengewoon doordachte, eersteklas composities, is regelmatig subliem en weet de luisteraar in de ziel te raken. As The Moon Rests (2022) is uiteindelijk zelfs het hoogtepunt van het jaar. Ik beloonde het album destijds met een duizelingwekkende 93 punten. En in de vier jaar die inmiddels zijn verstreken, staat dat oordeel nog steeds ferm overeind. Ik heb de plaat tientallen keren beluisterd en ben keer op keer geraakt door de adembenemend mooie nummers, die zowel ontroeren als empathie opwekken.

Mijn persoonlijke ervaring maakt het spannend om dit nieuwe album te beluisteren. Solstice verschijnt vier jaar na zijn voorganger. In die tijd heeft A.A. Williams regelmatig op de planken gestaan in Nederland, waaronder in Paradox te Tilburg (2022) en eerder dit jaar nog in Effenaar in Eindhoven. Het ontdekken van Solstice is niet spannend vanwege de vraag of het een goed album zal zijn – daarover heb ik geen enkele twijfel – maar omdat ik vooral benieuwd (en ook wat huiverig) ben of deze plaat dezelfde emotionele impact zal hebben. De artieste is me immers te dierbaar om nieuwe muziek te zien stranden in de categorie ‘aardig, maar meer van hetzelfde’.

Gelukkig smelten mijn zorgen bij de eerste luisterbeurt als sneeuw voor de zon. Opener Poison is namelijk al direct prachtig. Het nummer begint met een simpele, maar effectieve gitaarriff, terwijl het mijmerende stemgeluid van Williams de luisteraar doet wegzinken in een warm bad van melancholie en het aanzwellende refrein voor een subliem ankerpunt zorgt. Little By Little is een wereld op zich in vijf minuten. Williams combineert dreigende keyboardpartijen, die voor een film-noir-achtige sfeer zorgen die wel wat aan GGGOLDDD doet denken, met momenten van zeer intiem pianowerk en aanzwellende gitaren, waardoor een prachtige dynamiek ontstaat.

De twee singles die de artieste in aanloop naar het album uitbrengt, zijn allebei adembenemend mooi. Zo wisselt Wolves op sublieme wijze tussen verstilde, akoestische klanken en met luid geraas invallende gitaren en drums tijdens het post-rockachtige refrein. De droefgeestige teksten ontroeren in hun pijnlijke eerlijkheid. Just A Shadow is zelfs nu al kandidaat voor de titel ‘mooiste nummer van het jaar’. Wat een onbeschrijfelijk mooi nummer is dit! Alles klopt, van de schitterende, pijnlijke en rake tekst tot aan de prachtige, zeer muzikale manier waarop het magistraal mooie refrein wordt ingezet.

De muziek van A.A. Williams is altijd al delicaat, maar op Solstice komt de artieste bij vlagen zeer ingetogen voor de dag. Vaak pakt dat prachtig uit. Zo is I’ve Seen Enough zo fragiel dat de compositie haast tijdens het luisteren lijkt te eroderen. De breekbare melancholie voelt als een deken die tegelijkertijd zwaar op het gemoed drukt maar toch ook troost biedt. En het is moeilijk om geen kippenvel te krijgen van The Veil. De track bestaat uit louter een minimalistische, droevige pianomelodie, met daaroverheen de ronduit prachtige stem van Williams, die niet alleen loepzuiver is, maar ook in ieder woord een oceaan aan emoties bevat.

Voorganger As The Moon Rests verdient wat mij betreft het stempel ‘tijdloos’. Het album is briljant in alle opzichten. Dat Solstice dat meesterwerk niet helemaal evenaart, is begrijpelijk. Waar de vorige langspeler louter prachtige composities bevat, die stuk voor stuk diep weten te raken, bevat dit album enkele nummers die net iets achterblijven bij de andere tracks. Zo neemt Hold It Together iets te lang de tijd om op te bouwen en weten Outlines en It Won’t Rain Forever – ondanks de schitterende zang en de subtiele instrumentatie – net iets minder te ontroeren. Desondanks zijn het stuk voor stuk zeer goede nummers.

Solstice is een album om helemaal in weg te zinken. De productie is kristalhelder en de zware passages komen op fantastische wijze uit de speakers rollen. Williams zingt beter dan ooit en weet enorm veel gevoel in haar stem te leggen. Solstice is – net als al het werk van A.A. Willams – een album dat je onmogelijk onberoerd kan laten. Sommige nummers zorgen keer op keer voor een brok in de keel. En is het geraakt worden door muziek niet een van de mooiste ervaringen in het menselijk bestaan?

Tracklist:
1. Poison
2. Wolves
3. Little By Little
4. Hold It Together
5. Outlines
6. I've Seen Enough
7. The Veil
8. Just A Shadow
9. It Won't Rain Forever
10. Breathe
11. The Gentle Harm