Naar verluidt zijn er mensen die voor hun plezier naar foute muziek luisteren. Je kunt je afvragen of deze mensen wel toerekeningsvatbaar geacht mogen worden, maar als het antwoord negatief luidt zou - gebaseerd op ruwe schattingen van het luistercijfer van Het Foute Uur alleen al - zo'n 400.000, oftewel 2 tot 3% van de Nederlandse bevolking daaronder vallen. Een dergelijke situatie zou de rechtstaat uiteraard dusdanig belemmeren in zijn functioneren - om maar niet te zeggen ondermijnen - dat we mensen die deze intellectuele armoede bevorderende tijdsbesteding niet afkeuren maar het voordeel van de twijfel gunnen. En ach, uw eigen collectie herbergt hier en daar toch ook wel enige vorm van ordinaire muzikale kitsch en smakeloze oorwurmellende?

Waarom dit intro? Wie mijn reviews enigszins kent, weet dat originaliteit en complexiteit in mijn boekje een groot goed zijn. Ik heb die twee nou eenmaal hoog in het vaandel staan, en genres die bekend staan om hun gebrek aan vernieuwingsdrang laat ik graag links liggen. Tot enkele jaren terug gold dit ook voor metalcore, maar ongetwijfeld gevoed door de onvermijdelijke (markt-)verzadiging lijkt er de laatste jaren toch een kentering gaande te zijn. Een goed voorbeeld daarvan is het onderhavige, Litouwse Black Spikes. Het is dan ook niet gek dat Ydos deze maand uitkomt bij het gerenommeerde Napalm Records.

Schijnbaar achteloos en soms zelfs schaamteloos strooit de toch duidelijk op metalcore geënte formatie met referenties aan genres als pop, trap en rap. Natuurlijk worden die omringd door zware riffs, breakdowns, blastbeats en andere genregetrouwe elementen, maar die worden gecontrasteerd met futuristische intermezzi en onheilspellende cinematografische interludes.

Door het ontbreken van klassieke songstructuren wordt de suggestie gewekt dat we naar een verhaal luisteren. Dat is natuurlijk ook niet zo gek want we hebben hier te maken met een conceptalbum. Elk nummer bespreekt namelijk een ontsporing van een bepaalde menselijke tekortkoming of deugd. Zo staat Revana voor wraak. Geen bijzonder themaatje in ons metalwereldje, maar de Litouwers geven daar een extra laag aan mee. Wraaklust kan namelijk niet alleen tot extreme daden leiden, maar kan een mens ook gevangen houden in het verleden. Maar we moeten door, mensen! Dus hoe dat precies in elkaar steekt laat ik aan u, de luisteraar, over.

Een en ander wordt in geuren en kleuren verwoord door frontvrouw Agni (voluit Agnieška Vrubliauskienė). Ook de diversiteit in haar zang zorgt voor ontstijging aan de middelmaat. Bovendien schroomt zij totaal niet om de nummers op te sieren met genrevreemd stemgebruik en zodoende vormt zij dan ook een belangrijke factor in de genreoverstijgende ambities van deze Baltische formatie. Van clean etherisch tot screams, van klassiek tot diepe growls, nergens lijkt ze haar hand voor om te draaien. Zonder daarbij de drang te hebben om elke track volledig vol te blèren of uit de bocht te vliegen wegens experimentatiedrang. Nee, het draait niet om haar. En in bredere zin draait het om niemand specifiek, oftewel, de kunst van het weglaten wordt goed verstaan en alles staat in functie van het liedje.

Ondanks alle invloeden klinkt Ydos verbazingwekkend coherent en blijven songs snel hangen. Dat komt mede door de compositorische kwaliteiten. De vijfkoppige band uit de hoofdstad weet de extreem verschillende sferen met speels gemak in elkaar over laten vloeien. Zo goed zelfs, dat het progressieve karakter dat zulks herbergt af en toe over het hoofd dreigt te worden gezien.

Nee, metalcore zal nooit mijn favoriete genre worden, maar mocht u van gelijke snit zijn als ik, raad ik u aan om Black Spikes toch eens te proberen. Al is het maar dat een muziekcollectie zonder guilty pleasures ook wel enigszins pretentieus is. U wilt toch ook niet weggezet worden als een pochende patjepeeër?!

Tracklist:
1. Pasaka
2. Motina
3. Melas
4. Mara
5. Zelvar
6. Revana
7. Apatija
8. Aurea
9. Senas Demonas
10. Dulkės