Evenals bij de eerdere releases blijven de heren trouw aan de traditionele stijl. Elk bandlid heeft bijgedragen aan het schrijfproces, wat heeft geleid tot een kleine verandering in de aanpak. Het materiaal is iets indirecter, melodieuzer en heeft een duister karakter. De controle blijft behouden en de productie is indrukwekkend, wat zorgt voor een intense en dreigende sound, terwijl het tegelijkertijd geperfectioneerd en verfijnd klinkt.

Na de instrumentale inleiding Wings Of Immortality bestookt het titelnummer je met stevige pot ouderwetse death. Vlijmscherpe riffs, fraai solowerk, tempowisselingen en ritmische verschuivingen maken de muziek zeer vermakelijk. Onder al het sonische geweld schuilen precieze arrangementen en verrassende wendingen die ook op de twee voorgaande albums al te horen zijn. Jörg heeft de plaat wederom zelf geproduceerd. Een heldere, moderne sound is belangrijk om elk detail naar voren te brengen, maar tevens is de volle kracht van de muziek behouden en klinkt de plaat rauw genoeg.

Het gitaarwerk vormt de basis en de affiniteit met de composities van Chuck Schuldiner wordt vooral in Born To Rot benadrukt. De technische aspecten en de speelse wendingen staan altijd in dienst van de compositie. Bovendien functioneert snelheid beter wanneer deze in balans is met zwaarte en melodie. Zo is Hybrid Horde Eternal intens en verpletterend, met een uitstekend uitgevoerde overgang van een traag, doomachtig stuk terug naar de furieuze aanval.

De nummers zijn iets complexer dan die op de voorgangers, met een evenwichtige combinatie van agressie, brute kracht en een duistere sfeer. De melodieuze details zijn correct geplaatst en na meerdere luisterbeurten komen de subtiele nuances in het sonische geweld naar voren die eerder verborgen bleven. Een nummer kan tegelijkertijd heel direct zijn. Zet je verstand op nul en geniet van het groovende Death March, dat je meteen naar de strot grijpt.

Blood Pyre heeft een punkachtige groove en flirt op sommige momenten met klassieke heavy metal. Dat is een opvallend stijlkenmerk van Temple Of Dread. Het zijn momenten waarop de zon doorbreekt na een intense onweersbui. Een andere eigenschap van die stijl zijn de filmische elementen, zoals te horen in het majestueuze Scorched By Cosmic Fire. Deze tracks zijn net zo typerend voor de band als de pure agressie van Rites Of Blasphemy en Artisan Of Oblivion.

De afsluiter Infernal Eternity is gebouwd op een zware, effectieve staccatoriff en is een tikkeltje experimenteel. Het slotgedeelte met sfeervolle orkestratie herinnert aan het begin van de reis met Beyond Acheron (2023). Veerman Charon leidt de luisteraar met een zachte hand over de Styx, de rivier die de levenden scheidt van de onderwereld. Het artwork van Paolo Girardi weerspiegelt die ijzige sfeer met zijn spookachtige verschijning perfect.

Dreadspawn Dominion is opnieuw een krachtig staaltje ouderwetse death. Geenszins vernieuwend, maar geweldig uitgevoerd. Een absolute aanrader!

Tracklist:
1. Wings Of Immortality
2. Dreadspawn Dominion
3. Born To Rot
4. Hybrid Horde Eternal
5. Death March
6. Blood Pyre
7. Scorched By Cosmic Fire
8. Rites Of Blasphemy
9. Artisan Of Oblivion
10. Infernal Eternity