Stoïcijns voortploeteren zou niet alleen kunnen gelden als een omschrijving van de menselijke conditie, maar ook als een onderschatte kwaliteit. Het vergt immers doorzettingsvermogen om tegen alle verwachtingen in toch te blijven doorgaan, wars van kritiek, tegenslag, trends en teleurstellingen die je onderweg tegen kan komen. Dit doorzettingsvermogen kan ook van toepassing zijn op muziekgroepen. Als we de carrière van de Nederlandse blackmetalband Countess bekijken, lijkt dat een schoolvoorbeeld van voortploeteren te zijn. Vierendertig jaar geleden opgericht en inmiddels toe aan album nummer zeventien(!), zonder ooit echt doorgebroken te zijn. Er zijn groepen met minder uithoudingsvermogen.

Nu is de muziek van Countess natuurlijk nooit gericht geweest op het aansluiten bij trends. Het project van Orlok, die naast zang het grootste deel van de instrumenten voor zijn rekening neemt, voelt zich het meest comfortabel in een stoffige keldersound. Zelfs de keyboardpartijen klinken rommelig. Wellicht is het juist door die stoïcijnse volharding dat Countess in zijn lange bestaan best wat noemenswaardige albums heeft uitgebracht, waarvan met name Heilig Vuur (2004) en Spawn Of Steel (2005) precies de juiste balans weten te vinden tussen black metal en authentieke heavy metal. Het laatste decennium is de kwaliteit zeer wisselend, met als dieptepunt het zeer matige Fires Of Destiny (2016). Voorganger Banners Of Blood (2021) had zeker zijn momenten, maar bleek wisselvallig en aan de lange kant.

Met negen nummers (het korte intro niet meegerekend) die in totaal een kleine drie kwartier in beslag nemen is The End Of Time in ieder geval een stuk compacter. En in de meeste tracks komt Countess heel verdienstelijk voor de dag. Zo is Iron Dragons weliswaar vrij simpel qua opbouw en instrumentatie (grauwe, ploegende riffs die worden aangevuld met bibberige spookhuistoetsen), maar is het desondanks een vermakelijke track. Ook A Thousand Torches ontpopt zich tot een fijne, stoere compositie, die zich bovendien onderscheidt door het lekkere, melodieuze gitaarwerk. De afwisseling is bovendien vrij groot. Zo neigt Quest For The Book Of Wrath meer richting ouderwetse black metal door het felle drumtempo, terwijl Lord Of The Millennia qua gitaarwerk pure heavy metal ademt.

Niet alles blijkt echter even succesvol. Zo is Across The Rainbow Bridge een nogal opmerkelijke track, waarin volstrekt misplaatst klinkende keyboardpartijen de boel ontsieren. Het geheel klinkt erdoor als een op hol geslagen kermisattractie. Jammer, want de vocalen van Orlok klinken in dit nummer juist buitengewoon gedreven. Hij wisselt met verve tussen een snerpende, ietwat afgeknepen scream en heroïsch geschal. Ook in Beyond The Veils maakt Countess in eerste instantie een vreemde keuze. Het nummer bevat een zeer curieus, bijna blijmoedig keyboarddeuntje, dat eigenlijk niet lijkt te passen bij de verder rauwe insteek van het nummer. Toch blijkt de combinatie hier uiteindelijk verrassend goed te werken.

The End Of Time is over de gehele linie een aardige toevoeging aan het oeuvre van Countess. De stem van Orlok klinkt weer wat krachtiger dan op de laatste platen en de melodieuze tweede gitaarlijn die regelmatig wordt ingezet, geeft de muziek wat meer diepgang. In Call Upon The Gods Of Chaos en afsluiter Slaves Shall Serve horen we zelfs enkele voorzichtige gitaarsolo’s. Ook in productioneel opzicht klinkt de plaat heel behoorlijk. Natuurlijk is de sound niet al te gepolijst, maar deze is wel minder schel en eendimensionaal dan op de vorige albums (vooral de basgitaar is goed te horen). The End Of Time zal geen aardverschuiving veroorzaken, maar zal de meeste liefhebbers van deze cultband – en van authentieke metal zonder opsmuk in het algemeen - zeker kunnen bekoren.

Tracklist:
1. Battle Dawn
2. Iron Dragons
3. Across The Rainbow Bridge
4. Quest For The Book Of Wrath
5. Call Upon The Gods Of Chaos
6. A Thousand Torches
7. Beyond The Veils
8. Lord Of The Millennia
9. March Towards The End Of Time
10. Slaves Shall Serve