Pit
Enquête

Wat is vooralsnog jouw favoriete studio-album, dat in januari 2023 is uitgebracht?

...And Oceans – As In Gardens, So In Tombs
Ahab – The Coral Tombs
Atrocity – Okkult III
Beyond The Black – Beyond The Black
Black Star Riders – Wrong Side Of Paradise
Death Engine – Ocean
Defy The Curse – Horrors Of Human Sacrifice
Esoctrilihum – Funeral
For I Am King – Crown
Hoplites (Ὁπλίτης) – I Lied
Høstsol – Länge Leve Döden
Imperium Dekadenz – Into Sorrow Evermore
Iravu – A Fate Worse Than Home
Katatonia – Sky Void Of Stars
Killer – Hellfire
Måneskin – Rush!
Obituary – Dying Of Everything
Riverside – ID.Entity
Schavot – Kronieken Uit De Nevel
Thy Darkened Shade – Liber Lvcifer II: Mahapralaya
Twilight Force – At The Heart Of Wintervale
Uriah Heep – Chaos And Colour
VV – Neon Noir
Walg – III
een ander studio-album uit januari 2023

[ Uitslag | Enquêtes ]

    8 februari:
  • Manowar
  • 9 februari:
  • Napalm Death, Doom, Siberian Meatgrinder en Show Me The Body
  • 10 februari:
  • Diablo Swing Orchestra
  • Distant en Changing Tides
  • Dream Theater
  • For I Am King en Another Now
  • Sepiroth, Carceri en Buried
  • 11 februari:
  • Dizzy Mizz Lizzy en Jesper Binzer
  • For I Am King en Another Now
  • John Mitchell
  • Smyrna Death Fest
  • 12 februari:
  • Dream Theater
  • Up The Irons (met Dennis Stratton)
  • 13 februari:
  • Rolo Tomassi, Holy Fawn en Heriot
Kalender
Vandaag jarig:
  • Gas Lipstick (HIM) - 52
  • Morgan "Mogge" Löfstedt (Wulfgar) - 40
  • Paul Barker (Ministry) - 64
  • Vince Neil (Mötley Crüe) - 62

Vandaag overleden:
  • Tony Destra (Cinderella) - 1987
Concertreview

A.A. Williams en Karin Park
Op 28 november 2022 in Paradox, Tilburg
Een review door Rik
Het is een koude en mistige maandagavond als ik afreis naar Tilburg voor een optreden van twee artiesten die in eerste instantie wellicht niet direct thuis lijken te horen op deze website, maar die met hun eigenzinnige, duistere en melancholische muziek wel degelijk hoge ogen gooien bij de liefhebbers van experimentele klanken. Zo heeft de Noors-Zweedse zangeres, multi-instrumentaliste en kunstenares Karin Park een respectabele naam opgebouwd met de in 2021 verschenen samenwerking met darkambientgrootheid Lustmord en geniet ze tevens enige bekendheid met de noiserockband Årabrot, waarmee ze dit jaar op Roadburn stond. De in Londen woonachtige zangeres en klassiek geschoolde muzikante (naast gitariste is ze ook celliste en pianiste) A.A. Williams draait minder lang mee (haar voortreffelijke debuutalbum Forever Blue stamt uit 2020), maar maakt des te meer impact. Niet alleen tijdens haar fantastische optreden op Roadburn 2019, waar ze een volgepakt Hall Of Fame muisstil kreeg, maar ook met het nieuwe album As The Moon Rests, dat sinds kort in de schappen ligt. Vanavond doet deze interessante package het kleine, mooie zaaltje Paradox aan, op enkele minuten lopen van station Tilburg.

A.A. Willaims in Tilburg

Het is gezellig druk in de zaal als Karin Park rond kwart over acht het podium betreedt. Of, beter gezegd: voor het podium komt staan, want ze heeft door middel van enkele van kleur wisselende lampen en een opstelling met drie keyboards een plekje in de zaal gecreëerd. Daardoor voelt de performance direct vrij intiem aan, met publiek dat op nog geen meter afstand staat. De lange openingstrack, die zomaar eens van de release met Lustmord zou kunnen komen, bouwt traag op rondom loops van keyboardklanken en de beklemmende, sterke zang van Park, die gaandeweg ingepakt wordt in aanzwellende golven van noise-distortion. Daarna volgt vooral materiaal van het dit jaar verschenen Private Collection. Het ingetogen, gevoelige Opium en Bending Albert’s Law komen live heel mooi uit de verf. Andere nummers zijn wat dansbaarder door hun loops en beats. Op die momenten klinkt de muziek tegelijkertijd broeierig en onderkoeld: een bijzondere combinatie. De muziek die Park maakt, is divers, altijd intrigerend en vol pure emoties. Ze bewaart het beste voor het laatste. Voor het prachtige en ontroerende Blue Roses beklimt ze het podium om het nummer op een zelf meegenomen kerkorgel van meer dan honderd jaar oud ten gehore te brengen. Schitterend gezongen gaat deze track door merg en been. Park geeft vanavond haar visitekaartje af en het zou me niets verbazen als deze begenadigde componiste volgend jaar wederom op Roadburn te vinden is.

De Londense A.A. Williams heeft een speciale band met Tilburg. De muzikante gaf haar allereerste optreden ooit op het Roadburn festival in 2019 en keert nu in deze stad terug voor haar allereerste Nederlandse headlineshow. Het kan snel gaan. Live wordt Williams bijgestaan door een driekoppige supportband in de vorm van gitarist en toetsenist Matthew de Burgh Daly, drummer Wayne Proctor en bassist (en echtgenoot) Thomas Williams. Het optreden van vanavond staat vrijwel volledig in het teken van het onlangs verschenen, nieuwe album As The Moon Rests. Er komen liefst acht nummers van die langspeler voorbij.

Wie de nieuwe plaat al heeft gehoord, zal merken dat de muziek van A.A. Williams een lichte stijlverandering heeft doorgemaakt. Waar het debuutalbum Forever Blue nog zeer ingetogen, minimalistisch en gitzwart is, klinkt As The Moon Rests een stuk steviger. Naast de verstilde melancholie, die vooral gevoed wordt door het prachtige, introverte stemgeluid van Williams, in combinatie met de introspectieve en vaak diep droefgeestige teksten, horen we ook steviger gitaarwerk en af en toe zelfs een fraai, postrock-achtig crescendo. Qua druilerigheid van de composities moet ik af en toe wat aan Katatonia denken, terwijl het gitaarwerk met klassieke invloeden ook wel wat raakvlakken met de Japanse postrockgroep Mono vertoont. Maar bovenal klinkt A.A. Williams als haarzelf: een intelligente en veelzijdige artieste die haar gevoelens, angsten en dromen perfect weet te kanaliseren in adembenemend mooie nummers.

Het optreden is dan ook een aaneenschakeling van prachtige momenten. Nieuwe nummers als Evaporate, Murmurs, For Nothing en Pristine maken live enorm veel indruk. Williams’ ontwapenende en pure podiumpresentatie, in combinatie met haar solide gitaarwerk en prachtige zang, laat weinigen in de zaal onberoerd. Het enige minpuntje is wellicht dat liefhebbers van het oudere werk er wat bekaaid van afkomen – zo komen van de briljante debuutplaat alleen Love And Pain en Melt voorbij – maar daar staat tegenover dat deze muzikanten duidelijk geloven in de kwaliteit van het nieuwe werk. En dat is meer dan terecht. A.A. Williams weet het publiek ruim een uur geboeid en geëmotioneerd te laten luisteren, tegelijkertijd headbangend, een traan wegpinkend en met kippenvel op de armen. De tekst op het t-shirt dat ik na afloop kocht, vat het perfect samen:

“Slow moving
Tear jerking
Soul soothing
Beautiful sad songs”

En daar is geen woord van gelogen!

Setlist A.A. Williams:
1. Hollow Heart
2. Evaporate
3. Murmurs
4. Love And Pain
5. For Nothing
6. Control
7. Golden
8. The Echo
9. Pristine
10. Belong
11. As The Moon Rests
12. Melt

Pitfest

Pitfest

Alle artikelen en foto's (afgezien van albumhoezen, door bands/labels/promoters aangeleverde fotos of anders aangegeven), zijn © 2001-2023 Metalfan.nl, en mogen niet zonder schriftelijke toestemming gekopieerd worden. De inhoud van reacties blijven van de reageerders zelf. Metalfan.nl is niet verantwoordelijk voor reacties van bezoekers. Alle datums van de Nieuwe Releases, Concertagenda, Kalender en in de artikelen zijn onder voorbehoud.