Ga er rustig voor zitten, pak er een goede wijn, een speciaalbiertje of een whisky bij en dim het licht. Sluit de gordijnen en zorg ervoor dat de kans op externe ruis minimaal is. Dit is namelijk geen muziek voor overdag in de zon. Eerder voor een regenachtige dag. Niet voor niets zingt A.A. Williams in Glimmer “I wasn’t meant to see the sun, washed out and pale, I wait undone.” Het is één van de kenmerkende teksten op het voltijdsdebuut van de Engelse zangeres.

Wat je te wachten staat, is ingetogen, trage, donkere, desolate, melancholische “death gospel”. Dat zit ergens tussen soul, blues, singer/songwriter, post- en indierock in. Liefhebbers van Nick Cave, Deftones, Chelsea Wolfe, Radiohead en Mono kunnen hier wel wat mee. A.A. Williams zingt niet alleen, maar speelt ook nog piano, cello en gitaar. Ze krijgt op dit album hulp van drummer Geoff Holroyde en haar bassende echtgenoot Thomas Williams. Met metal heeft het niet veel van doen, hoewel de songs opbouwen van minimalistisch en kalm naar gelaagder en steviger en Johannes Persson van Cult Of Luna verrast met zijn extreme vocalen in Fearless. Dat laatstgenoemde experiment zal als een van de weinige momenten tot uiteenlopende reacties leiden, want het wijkt nogal af van de rest.

Er zijn nog wel meer gastbijdragen. Fredrik Kihlberg (ook van Cult Of Luna) zingt in het relaxte, western-achtige Glimmer, dat met simpel, doch fraai cello- en pianowerk eindigt. Tom Fleming (ex-Wild Beasts-bassist) zingt in Dirt. Beiden doen dat verdienstelijk en in dienst van de breekbare songs. Ze voegen de nodige diversiteit toe aan het album. Williams zelf voert uiteraard op veel andere momenten de boventoon met haar kenmerkende, emotionele zangstem. Het is haar beste visitekaartje. De vocale voordracht gaat door merg en been. De composities zijn therapeutisch, de teksten confronterend en reflecterend (“If only I was someone else, I could have tried to help myself”).

De lijzige zangstem is de grootste kracht, maar kan wat te veel van het goede zijn. Gelukkig is er voldoende afwisseling in zanglijnen, die soms wat aan die van Thom Yorke (Radiohead) doen denken. Bovendien zijn er, zoals reeds aangehaald, gastbijdragen die voor diversiteit zorgen. A.A. zelf weet trouwens ook te variëren, zo blijkt uit het prachtige Melt en het relatief opgewekte Wait.

Forever Blue is een tot de ziel doordringend album, dat imponeert met zijn ingetogen breekbaarheid en tot in detail uitgewerkte gelaagdheid. Soms zwierig troostend, dan weer met veel ruimte tussen de noten om de impact van de stilte, van het klein voelen, te vergroten. Soms ingehouden en introvert, soms zich openend en bevrijdend. Juist vanwege de dynamiek tussen hard en zacht en de opbouw van de tracks gaat er veel kracht van de emotionele muziek uit. Forever Blue vergt door zijn veelzijdigheid meer luisterbeurten dan de uitstekende debuut-ep. Neem de tijd om de muziek van A.A. Williams te doorgronden en kom tot bitterzoete rust.

Tracklist:
1. All I Asked For (Was To End It All)
2. Melt
3. Dirt
4. Fearless
5. Glimmer
6. Love And Pain
7. Wait
8. I’m Fine