Ieder jaar worden er weer duizenden releases op de markt geslingerd. Het meeste gebeurt in eigen beheer of door piepkleine labels, maar alsnog is het aanbod ongelooflijk groot. Aan ons, recensenten, de taak om voor jullie, trouwe lezers, de krenten uit de pap te vissen. Dat valt natuurlijk niet mee, want regelmatig scheppen we een hoop bagger weg om dat ene meesterwerkje te vinden. Het pareltje waar dit stukje tekst aan gewijd is, is echter geen nieuwe plaat, maar een heruitgave.

Van Manilla Road wordt de laatste jaren erg veel opnieuw uitgegeven. De band heeft dan ook een uitgebreide catalogus, dus het valt zeker te rechtvaardigen. Aan de andere kant kunnen we natuurlijk ook begrijpen dat de fans niet alles met open armen zullen ontvangen. Dreams Of Eschaton is echter wel een plaatje waar ik zelf lang op heb moeten wachten en het resultaat is veel beter dan ik heb kunnen dromen.

Laten we eerst even teruggaan in de tijd. Naar het jaar 2002 om precies te zijn. Onder enige druk van fans wordt het album Mark Of The Beast uitgegeven. Feitelijk gaat het om materiaal dat ooit uitgebracht had moeten worden in 1981, als opvolger van Invasion. Manilla Road was destijds niet gelukkig met het resultaat en besloot het album op de planken te leggen en nam kort daarna Metal op. Dit album circuleerde al snel rond als bootleg en kreeg dus ruim twintig jaar later de verdiende release. Mark Of The Beast is alweer een aantal jaar uitverkocht. Tot voor kort, want afgelopen zomer verscheen het album opnieuw, maar ditmaal onder de naam die het oorspronkelijk had moeten krijgen: Dreams Of Eschaton.

Waar het precies mis is gegaan, is niet duidelijk. Er staan helaas geen liner notes in deze heruitgave. Nu heeft Mark Shelton ons persoonlijk op het hart gedrukt dat we bij het eerstvolgende treffen weer een uitgebreid interview zullen doen. We zullen wat Dreams Of Eschaton betreft om opheldering vragen. Het is volslagen idioot dat dit begin jaren tachtig op de plank is blijven liggen. Niet alleen maakte Manilla Road een grote stap voorwaarts, maar was het trio erg origineel en vernieuwend bezig. Er zijn weinig metalbands die ooit geëxperimenteerd hebben met pure psychedelica en laat dat nou net datgene zijn wat Mark Shelton en co hier doen. Nu doet Manilla Road dat wel vaker, denk maar aan songs als The Empire, Cage Of Mirrors of The Ninth Wave. Dit album staat dus vol space metal!

Compositorisch is Dreams Of Eschaton niet het beste album van Manilla Road. The Teacher is zelfs vrij middelmatig, al scoort het geheel met enig gemak toch een hoog cijfer. Nogmaals, de ontwikkeling van Manilla Road maakt hier grote sprongen. Je hoort desondanks wel duidelijk waar het drietal de mosterd vandaan haalt. Laat de futuristische thema’s lekker op je inwerken. Venusian Sea is op en top Rush ten tijde van Hemispheres. Mark Shelton geeft maar al te graag toe dat Rush een grote invloed op Manilla Road was. Je hoort het ook goed in bijvoorbeeld Far Side Of The Sun. De eindeloze gitaarsolo’s vullen dat gevoel fantastisch aan. Juist dat element onderstreept het psychedelische gehalte. Het tempo ligt over het algemeen redelijk laag. Het is bijna zwevend. Je kunt daarbij helemaal wegdromen in het spel van Shelton. Vermoedelijk had de gitarist zelf ook moeite met stoppen, want veel songs eindigen doordat langzaam de volumeknop omgedraaid wordt. Dat mag misschien wel wat knullig zijn. Het neemt niet weg dat songs als Time Trap en Mark Of The Beast tot de beste van het oeuvre van Manilla Road gerekend kunnen worden. Ook de invloeden van Queen mogen niet onbenoemd blijven. Het lijkt daarmee alsof de band niet bepaald origineel is, maar noem het eerder een goede muzikale opvoeding dan dat er dingen gejat worden.

Niet alleen de eerste cd is de moeite waard. De bonusdisc is dat ook in iets mindere mate. Wie Mark Of The Beast in de kast heeft staan, zal toch weer de portefeuille moeten trekken. Op het tweede schijfje vind je de tot voor kort verloren gewaande eerste demo. Far Side Of The Sun kennen we natuurlijk wel van het debuut, maar Manilla Road, Flakes Of Time en Herman Hill niet. De livesongs komen van After Midnight Live.

Dreams Of Eschaton is een prachtig document. Een waar stukje metalhistorie. Het laat de psychedelische kant van Manilla Road duidelijk naar voren komen en is daarmee een behoorlijk unieke ervaring. Noem het gerust de metalen versie van Rush van de zeventiger jaren. Mark Shelton is geen zanger van de hoge uithalen, al hoor je ze wel. Zijn stem is geweldig hier. Dit album verdient meer dan een leven als bootleg of slecht verkrijgbare cd. Het zit vol met liefde en passie. Alleen daarom is de re-release gerechtvaardigd!

Tracklist:

Disc 1
1. Venusian Sea
2. After Shock
3. Time Trap
4. Black Lotus
5. The Dream
6. The Teacher
7. Avatar
8. The Court Of Avalon
9. Mark Of The Beast
10. Triumvirate

Disc 2
1. Far Side Of The Sun
2. Manilla Road
3. Herman Hill
4. Chromaphobia
5. Life's So Hard
6. Pentacle Of Truth
7. Dream Of Peace
8. Herman Hill
9. Flakes Of Time