Welke metalband is er niet in meer of mindere mate schatplichtig aan het werk van gitarist Tony Iommi? Samen met zijn kompanen van Black Sabbath legde hij eind jaren zestig, begin jaren zeventig mede de basis voor dit genre. Een decennium later voorzag hij het genre van nieuwe impulsen toen Sabbath-zanger Ozzy Osbourne werd vervangen door Ronnie James Dio, met wie verspreid over verschillende periodes drie platen werden opgenomen. De samenwerking met Dio leidde uiteindelijk tot de Black Sabbath-spinoff Heaven & Hell, dat helaas geen lang leven beschoren was door het overlijden van de kleine man met de gouden stem. Iommi heeft al een aantal soloplaten op zijn naam staan. Hoewel hij tegen de tachtig loopt, verschijnt er een nieuwe: From The Dark. De plaat sluit wat betreft geluid perfect aan bij zijn werk met Heaven & Hell.

Naast Iommi is de opvallendste naam zanger Jørn Lande. De twee zijn oude bekenden, want na het verscheiden van Dio nam Lande de vocalen waar tijdens een eenmalige tributeshow. De zanger is gedurende zijn carrière, mede dankzij zijn overtuigende werk bij onder meer Masterplan, vaak vergeleken met Dio. Op From The Dark is te horen hoe dat compliment volkomen terecht is, al mochten daar na de tributeshow al geen twijfels meer over bestaan. Naast Iommi en Lande, die samen verantwoordelijk zijn voor het schrijfwerk, vinden we bassist Becky Baldwin en drummer Karl Brazil. Het album is medegeproduceerd door Mike Exeter, met wie Iommi al vaker heeft samengewerkt.

Zoals gezegd ligt de muziek vooral in het verlengde van Iommi's latere werk. Soms lijkt het zelfs een voortzetting van Heaven & Hell. Verwacht veel zware, logge gitaarpartijen tijdens de coupletten en iets luchtigere refreinen. Alleen World Alone en Return Of The Arbalist hebben een hoger tempo, maar klinken niet veel positiever. Zoals je van een gitaarmeester kunt verwachten, bevat elke track de nodige solo’s die bol staan van emotie. Hoewel het soleerwerk soms virtuoos aandoet, staat het volledig in dienst van de nummers en bevatten de instrumentele partijen geen noot te veel. De acht tracks kennen een knappe balans tussen muzikaal showmanschap en goede songwriting. Precies wat je kunt verwachten van iemand met zestig jaar ervaring.

De donkere, dystopische teksten van Lande hebben niet het mystieke van Dio's poëzie, maar passen wel prima bij de stevige, duistere instrumentatie. Vooral Beyond The Dead schittert met een minutenlange opbouw waarin zang en instrumentatie steeds meer opereske dramatiek ontwikkelen om uiteindelijk samen tot een zalvende ontknoping te komen. Het intiemere Death Wake is wat opgewekter, maar doet er niet voor onder. Er zit niet veel verschil in kwaliteit tussen de songs. Ze komen het beste tot hun recht wanneer From The Dark integraal wordt beluisterd. Verwacht geen eenvoudig te behappen singlemateriaal.

Hoewel de plaat weinig ruimte biedt aan opgewekte melodieën of sporen van vrolijkheid, klinkt het geheel niet heel deprimerend. From The Dark roept beelden op van een turbulente, wonderschone zee die met vakmanschap bevaren wordt. De enorme muur van geluid boezemt ontzag in en dwingt respect af, vooral tijdens de luchtigere apotheose van Legacy, waarin Lande het maximale uit zijn stem haalt bij de zinsnede ’This is my legacy…’. Deze plaat is dan ook een uitstekende toevoeging aan de bijzonder indrukwekkende nalatenschap van Tony Iommi.

Tracklist:
1. Over The Violent Sun
2. Black Times
3. World Alone
4. Beyond The Dead
5. Stormwatcher
6. Death Wake
7. Return Of The Arbalist
8. Legacy