Het Gelderse Fluisteraars heeft in zijn ruim vijftienjarige bestaansgeschiedenis een aardige cultstatus opgebouwd. De groep rondom het ervaren duo Mink Koops (gitaar, drums, basgitaar) en Bob Mollema (zang) levert met debuutalbum Dromers (2014) en opvolger Luwte (2015) twee blackmetalpareltjes af. Het zijn platen met zeer uitgesponnen, hypnotiserende composities, waarin met name Drudkh een belangrijke muzikale inspiratiebron lijkt. Het is vooral het magistrale Bloem (2020) dat mij voor het eerst op het spoor van het tweetal uit Bennekom zet. Die plaat laat een verdere verrijking en verdieping horen, die naar meer smaakt. Enkele uitstekende liveoptredens, onder andere op Roadburn (2024) en Samhain (2024) maken duidelijk dat Fluisteraars ook live goed tot zijn recht komt.

Het huidige decennium lijkt wat meer in het teken van experimenteerdrang te staan. Het vierde album Gegrepen Door De Geest Der Zielsontluiking (2021) bevat ijzersterke passages, maar blijkt over de gehele linie wat wisselvallig door lange passages vol doelloos gefröbel. En met Manifestaties Van De Ontworteling (2024) kiest Fluisteraars zelfs helemaal voor een ambient-aanpak. Met Jacht Der Mysteriën grijpt de band echter terug op de uitstrekte en monotone, maar zeer effectieve composities van de eerste twee albums. Weet Fluisteraars de sfeer en kwaliteit van die platen wederom te benaderen?

Het antwoord daarop is een volmondig 'ja'. Want met name de eerste twee tracks behoren tot het beste materiaal uit het oeuvre van de band. Zo is het ruim dertien minuten durende Grondeloos Donkere Bossen een absolute voltreffer, die is opgebouwd rondom een machtige centrale riff die eindeloos aanhoudt. Het is een nummer dat monotoon voortploetert, maar juist daardoor de luisteraar in een ontvankelijke staat van hypnose wiegt. De spookachtige effecten op de achtergrond zorgen voor een onheilspellende onderlaag die de track diepte geeft. Het nummer eindigt weliswaar met wat onbestemde ambient, maar die wordt ditmaal goed gedoseerd.

De gitaarambient dient vooral als opbouw naar het tweede nummer, het bijna net zo uitgesponnen Condities Der Afstraffing. Ook dit is een ware, monolithische kolos, qua stijl het midden houdend tussen Drudkh en het oude Wiegedood, met een genadeloos geselend drumritme en gruizige riffs, die door hun voortdurende herhaling bijna bezinnend worden en lijken rond te dolen. De rafelige strot van Mollema, die precies de juiste toon vindt tussen introspectief gelamenteer en bitter gekrijs, past perfect bij de grimmige muziek.

Zwarte Zomermaan is met achttien minuten het langste nummer van deze nieuweling. Ook deze track wordt gekenmerkt door zijn hypnotiserende, grimmige sfeer. Het enige kleine minpunt is dat de lange, introspectieve ambientpassage in de tweede helft van het nummer ervoor zorgt dat het momentum wat verloren gaat en de plaat een beetje als een nachtkaars uitgaat. Maar aangezien de nietsvermoedende luisteraar in de vijfendertig minuten die hieraan voorafgaan al volledig is ingepakt, leidt dat ietwat flauwe einde niet tot een substantiële devaluatie van het album als geheel.

Hoewel Jacht Der Mysteriën qua stijl en esthetiek primitief en relatief eenvoudig lijkt, is Fluisteraars wel degelijk op zoek naar eigenheid en authenticiteit. Dat blijkt uit het feit dat de plaat live in één take is opgenomen. Die organische, bijna levende sfeer is goed terug te horen in de muziek en wordt versterkt door de productie. De geluidsopnames werden opnieuw versterkt door de holle cilinder van een verlaten watertoren, waardoor het geluid ruimtelijk, galmend en mysterieus klinkt. Het zijn deze details die – naast de kwaliteit van de composities – het verschil maken. Fluisteraars levert met Jacht Der Mysteriën een plaat af die geworteld is in het verleden, maar die niet zwelt in misplaatste nostalgie.

Tracklist:
1. Grondeloos Donkere Bossen
2. Condities Der Afstraffing
3. Zwarte Zomermaan