Het achttiende Manilla Road-album To Kill A King is bijna als een dief in de nacht aan me voorbijgegaan. Ook bij het eerste optreden in Nederland ooit, dat dit jaar plaatsvond, werd er niets over verteld, waardoor ik me nu toch voel alsof ik een twee euromuntstuk tussen de kussens van mijn bank vandaan heb gehaald. Het voelt in ieder geval weer allemaal vertrouwd en de toevoeging van de nieuwe bassist Phil Ross is een uitstekende keuze geweest. Hij en drummer Neudi geven het album in iedere track namelijk een flinke portie vuur dat op andere albums (zie Mysterium) nog wel eens ontbrak. Hiermee komt de band in ieder geval qua ritmesectiekwaliteiten in de buurt van de kwaliteiten van het duo Park/Foxe.
De algehele sfeer van het album lijkt wat meer in het psychedelische kamp van Mark Of The Beast te liggen. Openingstrack To Kill A King voelt zelfs vrij progressief aan en doet denken aan het Caress Of Steel-album van Rush. Epische en dromerige tracks als Never Again en In The Wake gaan lekker in dezelfde stijl door en zullen door de fans met gemak goed opgepakt worden. Het wat vlottere Conqueror behoort door de matige zanglijnen helaas tot een van de mindere werkjes die de band ooit heeft uitgebracht. Gelukkig is dit dan ook eigenlijk het enige minpunt en bevallen andere snellere tracks als The Arena en Blood Island een stuk beter.
Mark Shelton lijkt het gros van de zangpartijen voor zijn rekening te nemen. Vooral in de rustigere stukken als Never Again ontroert hij. Hoe doorleefd zijn stem ook klinkt, je wilt blijven luisteren. Zanger Bryan Patrick heeft dit keer beduidend minder partijen dan als op bijvoorbeeld Mysterium het geval is, maar hij zet in een track als Ghost Warriors een sterke prestatie neer.
To Kill A King bevat ondanks de constant zeer behoorlijke kwaliteit geen echte uitschieters, maar is buiten Conqueror een plezierig epicmetalalbum met een constant fijne sfeer. Sheltons solo's blijven een lust voor het oor, de productie is zeer evenwichtig en de Mark Of The Beast-achtige sfeer zorgt er in ieder geval voor dat er fijn weg te dromen is. Deze achttiende full-length is een onverwachte, maar fijne verrassing
Tracklist:
1. To Kill A King
2. Conqueror
3. Never Again
4. The Arena
5. In The Wake
6. The Talisman
7. The Other Side
8. Castle Of The Devil
9. Ghost Warriors
10. Blood Island
