Enqute

Wat vond jij de gaafste show van de voorbije Graspop Metal Meeting?

Alestorm
Alice Cooper
Deftones
Devin Townsend
Five Finger Death Punch
Flotsam And Jetsam
Heaven Shall Burn
Heilung
Iron Maiden
Jinjer
Judas Priest
Korn
Mastodon
Megadeth
Mercyful Fate
Offspring
Opeth
Powerwolf
Sabaton
Saxon
Scorpions
Steel Panther
Vltimas
Volbeat
een andere show op Graspop 2022, namelijk:

[ Uitslag | Enqutes ]

    1 juli:
  • Doodswens, Morvigor en Zwaan
  • Savatar
  • Tremonti
  • 2 juli:
  • Cro-Mags en Bloodsucker
  • Incantation
  • Metalfest No Sleep
  • X Raiders
  • 3 juli:
  • Agnostic Front
  • 4 juli:
  • Rammstein
Kalender
Vandaag jarig:
  • Balsac: The Jaws of Death (Gwar) - 54
  • Charlie Clouser (Nine Inch Nails) - 59
  • Desderoth (Hellsaw) - 38
  • Fabio Gremo (Daedalus) - 46
  • Jon Ndtveidt (Dissection)† - 47
  • Kjetil-Vidar "Frost" Haraldstad (Satyricon) - 49
  • Kurdt Vanderhoof (Metal Church) - 61
  • Matthias "Metalmachine" Liebetruth (Running Wild) - 52
  • Vincent Poliquin (Icewind) - 39
  • Zoltn Marthy (Ossian) - 55
Review

Manilla Road - To Kill A King
Jaar van release: 2017
Label: GoldenCore Records/ZYX Music

Manilla Road - To Kill A King

Het achttiende Manilla Road-album To Kill A King is bijna als een dief in de nacht aan me voorbijgegaan. Ook bij het eerste optreden in Nederland ooit, dat dit jaar plaatsvond, werd er niets over verteld, waardoor ik me nu toch voel alsof ik een twee euromuntstuk tussen de kussens van mijn bank vandaan heb gehaald. Het voelt in ieder geval weer allemaal vertrouwd en de toevoeging van de nieuwe bassist Phil Ross is een uitstekende keuze geweest. Hij en drummer Neudi geven het album in iedere track namelijk een flinke portie vuur dat op andere albums (zie Mysterium) nog wel eens ontbrak. Hiermee komt de band in ieder geval qua ritmesectiekwaliteiten in de buurt van de kwaliteiten van het duo Park/Foxe.

De algehele sfeer van het album lijkt wat meer in het psychedelische kamp van Mark Of The Beast te liggen. Openingstrack To Kill A King voelt zelfs vrij progressief aan en doet denken aan het Caress Of Steel-album van Rush. Epische en dromerige tracks als Never Again en In The Wake gaan lekker in dezelfde stijl door en zullen door de fans met gemak goed opgepakt worden. Het wat vlottere Conqueror behoort door de matige zanglijnen helaas tot een van de mindere werkjes die de band ooit heeft uitgebracht. Gelukkig is dit dan ook eigenlijk het enige minpunt en bevallen andere snellere tracks als The Arena en Blood Island een stuk beter.

Mark Shelton lijkt het gros van de zangpartijen voor zijn rekening te nemen. Vooral in de rustigere stukken als Never Again ontroert hij. Hoe doorleefd zijn stem ook klinkt, je wilt blijven luisteren. Zanger Bryan Patrick heeft dit keer beduidend minder partijen dan als op bijvoorbeeld Mysterium het geval is, maar hij zet in een track als Ghost Warriors een sterke prestatie neer.

To Kill A King bevat ondanks de constant zeer behoorlijke kwaliteit geen echte uitschieters, maar is buiten Conqueror een plezierig epicmetalalbum met een constant fijne sfeer. Sheltons solo's blijven een lust voor het oor, de productie is zeer evenwichtig en de Mark Of The Beast-achtige sfeer zorgt er in ieder geval voor dat er fijn weg te dromen is. Deze achttiende full-length is een onverwachte, maar fijne verrassing

Tracklist:
1. To Kill A King
2. Conqueror
3. Never Again
4. The Arena
5. In The Wake
6. The Talisman
7. The Other Side
8. Castle Of The Devil
9. Ghost Warriors
10. Blood Island

Score: 80 / 100

Reviewer: Lennert
Toegevoegd: 18 november 2017

Alle artikelen en foto's (afgezien van albumhoezen, door bands/labels/promoters aangeleverde fotos of anders aangegeven), zijn 2001-2022 Metalfan.nl, en mogen niet zonder schriftelijke toestemming gekopieerd worden. De inhoud van reacties blijven van de reageerders zelf. Metalfan.nl is niet verantwoordelijk voor reacties van bezoekers. Alle datums van de Nieuwe Releases, Concertagenda, Kalender en in de artikelen zijn onder voorbehoud.